Οι «ορεινοί» της Βουλής και το φάντασμα Λεπέν

Η αλλαγή του πολιτικού σκηνικού που προέκυψε από τη διπλή εκλογική αναμέτρηση έκανε αισθητή την παρουσία της στη διάρκεια της κοινοβουλευτικής διαδικασίας για την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης στη νέα κυβέρνηση Μητσοτάκη. Όσοι παρακολούθησαν, έστω και εν μέρει, την τριήμερη συζήτηση είχαν την ευκαιρία να συνειδητοποιήσουν ότι η διαφορά ανάμεσα στην προηγούμενη και την σημερινή σύνθεση της Βουλής δεν είναι κυρίως ούτε ο αριθμός των κομμάτων ούτε η χωροταξική τοποθέτησή τους. Είναι ότι τα νεοεισελθόντα κόμματα είναι συνονθυλεύματα που καλύπτουν όλο το φάσμα των ακροδεξιών, σκοταδιστικών και λαϊκιστικών δυνάμεων κάνοντας την ψεκασμένη «Ελληνική λύση» να μοιάζει δήθεν με συστημικό κόμμα.

Οι εκπρόσωποι των «Σπαρτιατών» δεν άφησαν καμιά αμφιβολία για τα «οράματα» που τους εμπνέουν και τους στόχους τους. Μαζί με τις επανειλημμένες ευχαριστίες στον εγκληματία αρχηγό τους που ήταν δυστυχώς ωσεί παρών στην αίθουσα της Βουλής, δεν παρέλειψαν να διακηρύξουν ότι δεν είναι «ούτε φιλελεύθεροι ούτε νεοφιλελεύθεροι αλλά εθνολαϊκοί και εθνικιστές», περιγράφοντας ιδεολογικά το νεοναζιστικό τους πορτραίτο. Ο αρχηγός της «Νίκης» φρόντισε να δώσει στον θρησκευτικό σκοταδισμό κοινοβουλευτικό μανδύα αρνούμενος στις γυναίκες το δικαίωμα της άμβλωσης, αναγνωρίζοντας παράλληλα «το δικαίωμα του αγέννητου παιδιού». Η Ζωή Κωνσταντοπούλου ξύπνησε μνήμες του εφιάλτη του 2015 απειλώντας να επαναφέρει κοινοβουλευτικές πρακτικές που στιγμάτισαν την περίοδο της προεδρικής της θητείας.

Η αλλοπρόσαλλη σύνθεση ενός σημαντικού τμήματος των «ορεινών» εδράνων του Κοινοβουλίου δεν έπεσε ως κεραυνός εν αιθρία, όσο και αν εμφανίστηκε ως έκπληξη των εκλογών. Μπορεί την πόρτα της εισόδου των μορφωμάτων αυτών στη Βουλή να άνοιξε η απλή αναλογική αλλά το αποτέλεσμα της κάλπης αποδεικνύει ότι το πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας είναι πολύ βαθύτερο και σοβαρό. Αυτός είναι και ο λόγος άλλωστε που οι διαδοχικές απαγορευτικές τροποποιήσεις για το «κόμμα Κασιδιάρη» απέτυχαν παταγωδώς και το κόμμα αυτό βρίσκεται σήμερα πανηγυρικά στη Βουλή με τον αρχηγό του να κραυγάζει «νενικήκαμεν». Όπως επίσης υποτιμήθηκε και το καμπανάκι που χτύπησε αυτά τα χρόνια το αντιεμβολιαστικό κίνημα που σιγονταρίστηκε, ιδεολογικά δήθεν, από ορισμένες πολιτικές δυνάμεις.

Η σύνθεση των «ορεινών» της μετεκλογικής Βουλής είναι ο καθρέφτης μιας κοινωνίας που διαμορφώθηκε και διαπαιδαγωγήθηκε στα χρόνια της κρίσης μέσα στις πλατείες των κάθε λογής και χρώματος «αγανακτισμένων». Οι ευθύνες αυτών που πυροδότησαν την οργή και την χρησιμοποίησαν για να κατακτήσουν την εξουσία είναι καθοριστικές για τις σημερινές εξελίξεις. Η εκλογική κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ, αποτέλεσμα της κατάρρευσης του καταστροφολογικού του αφηγήματος, υπογραμμίζει με ακόμα πιο έντονο τρόπο τη ζημιά που προκάλεσε. Ο εναγκαλισμός με την Ακροδεξιά και τον λαϊκισμό άφησε βαθύ το αποτύπωμά του στην κοινωνία, όπως φάνηκε και από τη διασπορά των πρώην ψηφοφόρων του που μάλλον δεν προτίμησαν τις προοδευτικές δυνάμεις στις οποίες η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ είχε απευθυνθεί προεκλογικά.

Ο προβληματισμός για το εκλογικό αποτέλεσμα δεν επιτρέπεται να περάσει «στα ψιλά» της πολιτικής ζωής της χώρας. Πολύ περισσότερο δεν επιτρέπεται να συντηρείται η αυταπάτη ότι η δραματική εισβολή του κάθε λογής λαϊκισμού στην κοινωνία μπορεί να αντιμετωπιστεί με αποφάσεις του Αρείου Πάγου και του εκλογοδικείου ή με την αύξηση του ορίου εισόδου των κομμάτων στη Βουλή. Το πρόβλημα δεν είναι νομοθετικό είναι πρόβλημα δημοκρατικής παιδείας, μείωσης των ανισοτήτων και σεβασμού του κράτους δικαίου. Ο κίνδυνος μιας ισχυρής και ενιαίας Ακροδεξιάς, όταν συντρέξουν οι κατάλληλες συνθήκες, είναι υπαρκτός και πρέπει να αντιμετωπιστεί άμεσα, όσο και αν ορισμένοι επιμένουν να τον υποτιμούν. Ας μη λησμονούμε ότι και στη Γαλλία είχε υποτιμηθεί η επιρροή του Ζαν Μαρί Λεπέν ως περιθωριακή μέχρις ότου στις οθόνες των Γάλλων, ένα βράδυ πριν από 20 περίπου χρόνια, αντίπαλος του Ζακ Σιράκ στον β’ γύρο των προεδρικών εκλογών εμφανίστηκε ο Λεπέν.