Ο Μάνος Βουλαρίνος σχολιάζει την προεκλογική περίοδο, τη στρατηγική των κομμάτων, και τη διάδοση των πολιτικών μηνυμάτων.
Στην αρχή νόμιζα ότι ήμουν εγώ που βαριόμουν. Μετά κατάλαβα ότι δεν ήμουν μόνος και πως για πολλούς συμπολίτες (εννοείται ότι μιλάω για πολίτες που δεν είναι αδιάφοροι για το τι συμβαίνει γύρω τους) αυτή η προεκλογική περίοδος είναι μια βαρετή περίοδος που διαρκεί πολύ περισσότερο από όσο θα έπρεπε. Όχι επειδή το αποτέλεσμα των εκλογών δεν έχει σημασία (κάθε εκλογική διαδικασία στην οποία υπάρχει ο κίνδυνος του ΣΥΡΙΖΑ είναι εξαιρετικά κρίσιμη) αλλά για 6 λόγους οι οποίοι όλοι μαζί την κάνουν την πιο βαρετή προεκλογική περίοδο που θυμάμαι.
Είναι από τις σπάνιες προεκλογικές περιόδους στις οποίες οι αρχηγοί των δύο μεγάλων κομμάτων, αυτοί δηλαδή που παλεύουν για την πρωθυπουργία, έχουν και οι δύο κυβερνήσει (η μόνη άλλη στη μεταπολίτευση ήταν στις εκλογές του 1993). Κι ενώ συνήθως σε μια εκλογική αναμέτρηση ξέρουμε μόνο για τις ικανότητες του νυν πρωθυπουργού, εδώ ξέρουμε καλά και πώς είναι ως πρωθυπουργός ο Μητσοτάκης και πώς ήταν ως πρωθυπουργός ο Αλέκσης ο οποίος μάλιστα δεν φαίνεται να έχει αλλάξει σε τίποτα απολύτως από τις μέρες που αγκαλιά με τον Καμμένο έπαιζε τον μαθητευόμενο πολιτικό μάγο.
Το αποτέλεσμα είναι λίγο ή πολύ γνωστό. Ανεξαρτήτως διαφοράς η Νέα η Δημοκρατία θα είναι πρώτη και η μόνη αγωνία αφορά το αν ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ και όποιος άλλος θα καταφέρουν να πάρουν τα ποσοστά που θα τους επιτρέψουν να συγκυβερνήσουν (φυσικά και θα το κάνουν αν έχουν την ευκαιρία). Η παράσταση νίκης μετριέται σε συντριπτικά ποσοστά υπέρ της ΝΔ και ακόμα κι αν η εντύπωση των πολιτών για κάποιον λόγο αποδειχθεί λανθασμένη (πρόκειται βέβαια για τον πιο ασφαλή δείκτη) δεν παύει να κάνει την προεκλογική περίοδο τόσο ενδιαφέρουσα όσο είναι η παρακολούθηση μαγνητοσκοπημένου ποδοσφαιρικού αγώνα του οποίου το αποτέλεσμα είναι γνωστό.
Οι δύο παγκόσμιες κρίσεις (του κόβιντ και της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία) της τετραετίας έφεραν την πολιτική σε ένα διαρκές πρώτο πλάνο. Αυτό μαζί με τον ακραία τοξικό τρόπο με τον οποίο η αντιπολίτευση προσπάθησε να πολιτικοποιήσει ακόμα και περιστατικά του κοινού ποινικού δικαίου έκαναν τα 4 χρόνια που πέρασαν 4 χρόνια πολιτικού overdose ικανού να εξαντλήσει ακόμα και τον πιο πολιτικοποιημένο πολίτη. Έχουμε υποστεί τόσο πολλή πολιτική κόντρα τα τελευταία χρόνια που η προεκλογική περίοδος δεν μοιάζει καθόλου με δραματική κορύφωση (όπως συνήθως είναι οι προεκλογικές περίοδοι) αλλά με μια ανούσια και βασανιστική παράταση.
Ο τρίτος πόλος που θα μπορούσε να προκύψει από το ΠΑΣΟΚ και να δώσει πραγματικό ενδιαφέρον στην προεκλογική μάχη δεν προέκυψε ποτέ. Ο σύντροφος Ανδρουλάκης, εξαιτίας της απουσίας πολιτικών ικανοτήτων που να ξεπερνούν τα όρια των κομματικών διαδρόμων, της παρελθοντολάγνας αντίληψης για την πολιτική και τις εμμονές που του δημιούργησε η υπόθεση της παρακολούθησης του, εμφανίζει μια εκλογική πρόταση που το μόνο που φαίνεται να δημιουργεί είναι αμηχανία. Και αδιαφορία.
Δεν υπάρχει ΤΙΠΟΤΑ το καινούργιο στις εκλογές αυτές. Ούτε στα μεγάλα κόμματα, ούτε στα μεσαία, ούτε στα μικρά. Ακόμα και οι γραφικές προσπάθειες στα δεξιά της Νέας της Δημοκρατίας (οι οποίες έτσι κι αλλιώς μάλλον δεν θα επηρέαζαν το αποτέλεσμα των εκλογών, αλλά μπορεί να χάριζαν λίγο γέλιο) δεν κατάφεραν ούτε στις εκλογές να κατέβουν.
Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν κάνει τη διάδοση του πολιτικού μηνύματος υπόθεση δευτερολέπτων. Πράγμα που σημαίνει ότι δεν υπάρχει απολύτως κανένας λόγος μιας προεκλογικής περιόδου που να κρατάει έναν ολόκληρο μήνα. Όλοι μπορούν να επικοινωνήσουν με όλους εύκολα και γρήγορα και το κάνουν κάθε μέρα. Αν το «κάθε μέρα» κρατάει 30 ημέρες η επικοινωνία δεν γίνεται καλύτερη, γίνεται κουραστική και αφόρητη. Και μπράβο της.
Η κρισιμότητα των στιγμών δεν επιτρέπει ούτε παραλυτικές ισορροπίες ούτε φαινομενικά ανώδυνους συμψηφισμούς που θα κοστίσουν πολύ ακριβά στο άμεσο μέλλον.
Η αναβίωση της πλειοδοσίας παροχών δεν αποτελεί απλώς προεκλογικό φαινόμενο· αποκαλύπτει ότι τα βαθύτερα αντανακλαστικά του μεταπολιτευτικού λαϊκισμού παραμένουν πολιτικά ενεργά.
17°
