Η σφραγίδα του Νίκου Ανδρουλάκη στο ΠΑΣΟΚ

Ο κύριος Ανδρουλάκης απέκλεισε πλέον κάθε πιθανότητα συνεργασίας με τη ΝΔ, την οποία μάλιστα θέλει να στείλει και στην αντιπολίτευση για να σχηματίσει ο ίδιος «μια προοδευτική κυβέρνηση με πρωταγωνιστή το ΠΑΣΟΚ…», όπως είπε προχθές.

Κανένα πρόβλημα και απολύτως θεμιτή η φιλοδοξία. Δημοκρατία έχουμε άλλωστε.

Κάτι βέβαια είχαμε υποπτευθεί, καθώς ένα χρόνο πριν, αμέσως μετά την εκλογή του, και πολύ πριν την υπόθεση των υποκλοπών, προσκλήθηκε δύο φορές από τον Κυριάκο και απέφυγε να συναντηθεί μαζί του με διάφορες παιδαριώδεις δικαιολογίες, δείχνοντας μια εξόχως αντιθεσμική συμπεριφορά.

Αποκλείοντας φυσικά κάθε συνεργασία με τη ΝΔ, το μόνο λογικό είναι να υποθέσει κανείς ότι εννοεί να συνεργαστεί με τους Τσίπρα και Βαρουφάκη, αν βγαίνουν φυσικά τα κουκιά, πράγμα πολύ αμφίβολο.

Να συνεργαστεί δηλαδή με τους ανθρώπους που δυσφήμισαν την Ελλάδα στα πέρατα της οικουμένης, που μας έφεραν ένα βήμα πριν τον γκρεμό, που εκλιπαρούσαν τον Πούτιν να μας τυπώσει δραχμές, που μας φόρτωσαν 100 δισ. επιπλέον χρέους, που υποθήκευσαν τη δημόσια περιουσία της χώρας για 99 χρόνια, που πτώχευσαν τις τράπεζες και τις έδωσαν σε ξένους αφού τις έκλεισαν πρώτα, που υπονόμευσαν θεσμούς, που πήγαν να κλείσουν μη αρεστά ΜΜΕ, που επιχείρησαν χειραγώγηση της Δικαιοσύνης, που έστησαν τη σκευωρία Novartis για να στείλουν φυλακή και στελέχη του ΠΑΣΟΚ, που ξεπάτωσαν τη μεσαία τάξη στους φόρους, που ανάγκασαν χιλιάδες επιχειρήσεις να κλείσουν φτάνοντας την ανεργία στο 27%, που συνεργάστηκαν με ακροδεξιούς κλόουν, που άφησαν τις ένοπλες δυνάμεις χωρίς πυρομαχικά και ανταλλακτικά για πλοία και αεροπλάνα, που άλλαξαν τον ποινικό κώδικα μία μόλις εβδομάδα πριν τις εκλογές ξεπληρώνοντας γραμμάτια, που χάιδεψαν τρομοκράτες, που έκαναν μιά παρωδία δημοψηφίσματος και εξαπάτησαν χιλιάδες κόσμου αλλά και τους αφελείς που τους ψήφισαν, που έφεραν τη χώρα 20 χρόνια πίσω σε όλα τα επίπεδα.

Αν οι φίλοι και οπαδοί του ΠΑΣΟΚ δεν έχουν πρόβλημα συνειδήσεως με αυτό, εμάς βεβαίως λόγος δεν μας πέφτει. Οι μετρήσεις πάντως δείχνουν ότι η συντριπτική τους πλειοψηφία βγάζει σπυράκια απέναντι σ’ ένα τέτοιο ενδεχόμενο.

Από κει και πέρα, αν ο ίδιος ο κύριος Ανδρουλάκης θέλει να αυτοκτονήσει πολιτικά και να πάρει και το κόμμα του στον λαιμό του, εμείς θα λυπηθούμε, θα στεναχωρηθούμε, ίσως πλαντάξουμε και στο κλάμα, αλλά τελικά θα το πάρουμε απόφαση ότι η ζωή συνεχίζεται.

Και η ζωή μάλλον θα συνεχιστεί και χωρίς τον κύριο Ανδρουλάκη και τον αυτοκτονικό ιδεασμό απ’ τον οποίο διακατέχεται και που πιθανότατα θα τον καταστήσει έναν δεύτερο Ζίγδη. Που παρέλαβε κάποτε κόμμα αλλά παρέδωσε σφραγίδα.