Αμβλώσεις - ΗΠΑ: Νέο-μεσαιωνικές εικόνες από το μέλλον

Η απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου στις ΗΠΑ περί του δικαιώματος των γυναικών τις αμβλώσεις, δεν είναι μόνη της. Πάει μαζί με τον τρόμο που γεννά το γεγονός ότι οι θεμελιώδεις κοινωνικές συμβάσεις ισότιμης συνύπαρξης γίνονται εργαλεία στα χέρια πολιτικών ισορροπιών, ευκαιριακών ή μη πλειοψηφικών σχημάτων στην υπηρεσία των προσωπικών βουλήσεων και των επιδιώξεων όσων κατορθώνουν να πείσουν για την αμφισβήτησή τους. Το σκοτάδι ξαναδείχνει τα δόντια του.

Ο Ντόναλντ Τραμπ, ο άνθρωπος που πριν καν θέσει υποψηφιότητα για την προεδρία των ΗΠΑ ανακάλυψε τη θεωρία ότι ο Ομπάμα δεν ήταν γεννημένος στην Αμερική αλλά σε κάποιο άλλο μέρος του κόσμου και άρα ήταν «βδελυρής καταγωγής» για την «καθαρότητα της αμερικανικής φυλής», είπε ότι η απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου ήταν «θέλημα Θεού». Με ψήφους έξι έναντι τριών, αναιρέθηκε το βασικό δικαίωμα των γυναικών στην επιλογή της εγκυμοσύνης, από εκπροσώπους της βαθιά συντηρητικής και θρησκόληπτης εκδοχής των ΗΠΑ. Του αντι-φιλελεύθερου λαϊκισμού που εκπροσωπεί ο Τραμπ καθώς ο ίδιος έχει διορίσει τη συγκεκριμένη σύνθεση και ο ίδιος είχε ανακινήσει το θέμα ποντάροντας σε οπισθοδρομικές Πολιτείες που ζούσαν ακόμα με την εθνικιστική μπούρδα των ‘70s που επέβαλε το γνωστό «κάθε Αμερικανίδα να κάνει έξι παιδιά».

Τίποτα από όλα αυτά δεν θα μπορούσε να ανδρωθεί ή και να γιγαντωθεί αν δεν στηριζόταν από τη γενικευμένη τάση αμφισβήτησης της Δημοκρατίας με την παράλληλη σαγήνη που ασκεί ο αυταρχισμός και ο απολυταρχισμός με το καμουφλάζ του ριζοσπαστικού αντισυστημισμού. Ο αυταρχισμός δεν είναι κατ’ ανάγκην «αριστερός» ή «δεξιός». Γοητεύει ανθρώπους που αναζητούν απλοϊκές απαντήσεις στα πιο σύνθετα προβλήματα. Και φυσικά αντιμετωπίζει με ιδιαίτερη καχυποψία, εχθρότητα και βία όλοι όσοι δεν συμφωνούν μαζί του. Αυτό είναι το σημείο όπου συναντώνται όλοι οι απολυταρχισμοί της Ιστορίας, ναζισμός, φασισμοί, σταλινισμοί και πάει λέγοντας.

Κάποιοι ίσως πιστεύουν ότι αυτό που συνέβη στην Αμερική και ήδη έχει ξεσηκώσει ένα μεγάλο κύμα πολιτών και ξένων κυβερνήσεων, μπορεί να επαναπροσδιοριστεί επί το θετικότερον. Αλλά εκεί είναι το μεγάλο πρόβλημα. Γιατί αυτό που επί της ουσίας αμφισβήτησε το Ανώτατο Δικαστήριο είναι η θεμελιώδης ιδιότητα του «ισότιμου πολίτη». Και όλοι αντιλαμβανόμαστε τι σημαίνει αυτό. Και το Ανώτατο Δικαστήριο είναι ο θεσμός που πρεσβεύει την έννοια της  «ανώτερης μορφής δικαιοσύνης» στη μεγαλύτερη και δημοκρατικότερη χώρα του κόσμου – υπό την έννοια της ισχυρής δικαιοσύνης έναντι όλων ανεξαιρέτως καθώς και της προάσπισης του δικαιώματος της Δημοκρατίας να αμύνεται έναντι των αμφισβητιών της.

Δεν μιλάμε για μια απλή κρίση της Δημοκρατίας που μπορεί να προσπεραστεί με περισσότερη δημοκρατία, αλλά για μία πιθανή εξωφρενική διάσταση που μπορεί να λάβει η θρησκευτική προσήλωση στη αμφισβήτηση της Δημοκρατίας. Μια αναδυόμενη νέο-μεσαιωνική εικόνα χωρίς γυναίκες και άντρες να καίγονται δεμένοι σε πασσάλους  με την κατηγορία τη μαγείας αλλά με κάτι που θα είναι συγκλονιστικά όμοιο: Το αλαλάζον πλήθος κάτω από την εξέδρα την ώρα που οι φωτιές θα φουντώνουν τις ατμομηχανές που θα σέρνουν τον κόσμο προς τα πίσω…