Γιατί κέρδισε ο γνωστός - άγνωστος Νίκος Ανδρουλάκης

Είσαι στο κόμμα από τότε που θυμάσαι τον εαυτό σου. Είσαι στην Ευρωβουλή επτά ολόκληρα χρόνια. Κι όμως. Χωρίς να είναι άγνωστο το όνομά σου, έχεις καταφέρει να μην ξέρουν οι άλλοι σχεδόν τίποτε για σένα. Κι αυτό σου δίνει μια τεράστια ώθηση στη διεκδίκηση της ηγεσίας επειδή προς το άγνωστο πορευόμαστε σχεδόν πάντα με βάρκα την ελπίδα - αυτήν ακριβώς την ελπίδα που είδαν οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ στο πρόσωπο του γνωστού άγνωστου Νίκου Ανδρουλάκη.

Με όρους πολιτικής γεωμετρίας, θα λέγαμε πως ο Ανδρουλάκης τετραγώνισε τον κύκλο. Αλλά δεν πρόκειται περί αυτού. Ο νέος αρχηγός του ΠΑΣΟΚ δεν κέρδισε μόνο επειδή ξέραμε το όνομά του χωρίς να ξέρουμε τον ίδιο. Κέρδισε και επειδή απέναντί του είχε κάποιον για τον οποίο ξέραμε τα πάντα. Ξέραμε πως το όνομά του είναι βαρύ σαν ιστορία. Αλλά στο μεταξύ τον είχαμε γνωρίσει ως υπουργό, αρχηγό κόμματος, πρωθυπουργό. Τον γνωρίσαμε ακόμη καλύτερα όταν του έδωσε το δαχτυλίδι της διαδοχής ο Κώστας Σημίτης, τον μάθαμε και από τα λεφτά που υποτίθεται πως υπήρχαν, τον είδαμε στο Καστελόριζο, τον ακούσαμε να ζητάει ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή αλλά την επομένη να παραιτείται από την πρωθυπουργία. Τι άλλο μας έμενε να μάθουμε για τον Γιώργο Παπανδρέου; «Έχω», μας είπε, «νέες ιδέες». Τώρα νέες ιδέες; Έπειτα από 70 χρόνια στη ζωή και 40 στην πολιτική;

Στις εσωκομματικές κάλπες του ΠΑΣΟΚ συγκρούστηκε ένας άγραφος χάρτης με έναν χάρτη που όχι μόνο ξέραμε ως που είχαν φτάσει τα όριά του αλλά και πως είχε μουντζουρωθεί από την πολλή χαοτική σκέψη. Απέναντι στον Ανδρουλάκη που έχει διοικήσει ένα κόμμα ως γραμματέας, ο Παπανδρέου δεν μπόρεσε να αντιτάξει καν την εμπειρία κάποιου που έχει διοικήσει μια ολόκληρη χώρα ως πρωθυπουργός. Ο Γιώργος Παπανδρέου είναι ο μοναδικός βετεράνος της πολιτικής που δείχνει εντελώς άπειρος. Ναι, μπορεί να είναι γεμάτος ιδέες. Αλλά τον ακούς και αναρωτιέσαι σε ποια πραγματικότητα μπορεί να αντιστοιχίζονται αυτές οι ιδέες: θα μπορούσε  ποτέ να επανακάμψει πολιτικά σε αυτή τη χώρα κάποιος όταν η πιο φιλόδοξη ιδέα του είναι η κοινωνικοποίηση του Facebook; Στο εκλογικό κοινό του ΠΑΣΟΚ απευθυνόταν ή σε συνέδριο της Σίλικον Βάλεϊ;

Ο γνωστός - άγνωστος Νίκος Ανδρουλάκης γνώριζε τόσο καλά ποιον είχε απέναντί του ώστε δεν χρειαζόταν παρά να δείξει πως ξέρει από χιούμορ και πολιτική ελαφρότητα. Με είπε άκαπνο; Δίκιο έχει, έχω κόψει το τσιγάρο εδώ και χρόνια. Για τα υπόλοιπα δεν χρειαζόταν να κάνει και πολλά. Απέναντι στις «νέες ιδέες» του ΓΑΠ δεν είχε παρά να ποζάρει σαν ληξιαρχική πράξη γέννησης με αναγραφόμενο έτος το 1979. Προσθέτεις λίγη συγκαταβατική ευγένεια απέναντι στον 70αρη που σου επιτίθεται με μερικές ατάκες περί ενότητας και, κάπως έτσι, μετατρέπεις μια εσωκομματική εκλογή σε περίπατο.

Αλλά από εδώ και μπρος; Θα συνεχίσει η πολιτική ζωή του Ανδρουλάκη να είναι ένα άκοπο ταξίδι, μια ευχάριστη πτήση Αθήνα - Βρυξέλλες; Κανένα παιδί του κομματικού σωλήνα που φτάνει έως το ψηλότερο σκαλοπάτι του κόμματος δεν είναι τόσο αφελές για να πιστέψει κάτι τέτοιο. Αν όμως θα ήθελε να ανεβεί κι άλλα σκαλιά στο πολιτικό σκηνικό, θα έπρεπε να τα ανεβεί ένα - ένα ξεκινώντας από τον μικρότερο που είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Κι εκεί, όπως με τον Παπανδρέου, έτσι και με τον Τσίπρα ο Ανδρουλάκης ξεκινάει με αβαντάζ. Τον Τσίπρα τον ξέρουμε, ενώ δεν είναι πια ο πιο νέος του πολιτικού συστήματος. Η «φερέλπιδα πιτσιρικαρία» που ήταν άλλοτε ο ίδιος και η παρέα του, είναι πια ο Ανδρουλάκης και η δική του - ο Κατρίνης, ο Χριστοδουλάκης, ο Χρηστίδης, ο Βλάχος. Το ΠΑΣΟΚ, ένα κόμμα που άγγιξε την απόλυτη φθορά, δείχνει ξαφνικά νέο. Και ο ΣΥΡΙΖΑ του μεσήλικα αρχηγού του τόσο μα τόσο γερασμένος…