Ποιο lockdown; Στην πραγματικότητα αυτό με το οποίο έχουμε να κάνουμε είναι μια χαλαρή σύσταση αποφυγής μετακίνησης.
Όταν ο Μπαμπινιώτης ζήτησε να μη χρησιμοποιούμε τον όρο λοκντάουν (lockdown) γιατί δεν είναι ελληνικός γέλασα όπως γελούσα και τότε που άκουγα πως η σωστή λέξη για το σάντουιτς είναι το αμφίψωμο και για το cd ο σύμπακτος δίσκος. Μετά κατάλαβα πως ο Μπαμπινιώτης είχε ένα κάποιο δίκιο, τουλάχιστον κατά το ήμισι. Γιατί αυτό που ξεκίνησε το Σάββατο, λοκντάουν δεν μπορείς να το πεις ακόμα κι αν η μόνη γλώσσα που ξέρεις είναι τα αγγλικά.
Στην πραγματικότητα αυτό με το οποίο έχουμε να κάνουμε είναι μια χαλαρή σύσταση αποφυγής μετακίνησης η οποία, όπως εύκολα μπορεί να διαπιστώσει ο καθένας, δεν πολυλαμβάνεται υπόψιν από τους πολίτες που χρησιμοποιούν κάθε είδος δικαιολογία προκείμενου να αποφύγουν το σπίτι. Και τα καταφέρνουν μια χαρά.
Οι μοναδικοί τομείς στους οποίους έχουμε ένα κάποιο λοκντάουν είναι το κομμάτι της εστίασης και της λιανικής που εξυπηρετεί στο μαγαζί και η δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Κατά τα άλλα, όλα λειτουργούν λίγο ή πολύ κανονικά και όλοι κυκλοφορούμε όπως και όπου θέλουμε.
Το μόνο που χρειάζεσαι είναι μια φόρμα γυμναστικής η οποία μας δίνει τη δυνατότητα να κινηθούμε οποτεδήποτε και οπουδήποτε θέλουμε στην περιοχή στην οποία κατοικούμε ή ένα ποδήλατο για κάπως πιο μακρινές βόλτες (και χωρίς την υποχρέωση μάσκας). Οι πιο τεμπέληδες μπορούν άνετα να χρησιμοποιήσουν το αυτοκίνητο και σε πιθανό έλεγχο μπορούν να πουν ότι α) πάνε να κάνουν μπάνιο αν κινούνται προς τα νότια β) επιστρέφουν από το μπάνιο αν κινούνται προς τα βόρεια.
Η φόρμα γυμναστικής είναι πολύ καλή ιδέα και για όποιον δεν θέλει να φοράει μάσκα, καθώς, από ό,τι κατάλαβα από τις κυβερνητικές ανακοινώσεις, καθόλου δεν πειράζει όταν κάποιος εκτοξεύει σταγονίδια προς άλλους πεζούς στο πεζοδρόμιο, αρκεί να γυμνάζεται (κι εσάς σας τρομάζει το να περπατάτε στο πεζοδρόμιο και να έρχεται καταπάνω σας, τρέχοντας και χωρίς μάσκα, κάποιος που τίποτα δεν αποκλείει να είναι φορέας του ιού, να το ξεπεράσετε, η κυβέρνηση δεν το κρίνει επικίνδυνο).
Εννοείται πώς όλα αυτά μπορείτε να τα κάνετε όσες φορές την ημέρα θέλετε. Κανείς δεν πρόκειται να σας εμποδίσει να γυμναστείτε 10 φορές στο 24ωρο κι αφήστε τον γ.γ. εμπορίου Σταμπουλίδη να λέει ότι το σύστημα θα σας «κόψει» αν δει πολλά αιτήματα. Ο γ.γ. μάλλον δεν καταλαβαίνει ότι ακόμα και αν «κοπείτε» από τα sms (κανείς δεν ξέρει πώς θα συμβεί αυτό, από τη στιγμή που η κυβέρνηση δεν μπήκε στον κόπο να βάλει όριο σε οποιαδήποτε μετακίνηση) μπορείτε πάντα να καταφύγετε στο μολύβι και το χαρτί. Από τη στιγμη που και η χειρόγραφη δήλωση γίνεται δεκτή, αφήστε το 13033 να σας κάνει όσα μούτρα θέλει και τα κυβερνητικά στελέχη να εξαπολύουν αστείες απειλές αντί να δίνουν σοβαρές λύσεις.
Λύσεις τις οποίες ακόμα περιμένουμε να ακούσουμε από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο ο οποίος διαπίστωσε πως τα 1.000.000 sms για ασκηση μετά τις 9 το βράδυ της Κυριακής συνιστούν καταστρατήγηση του μέτρου. Ίσως επειδή ακόμα δεν έχει συνειδητοποιήσει πως η δουλειά των στελεχών μιας κυβέρνησης δεν είναι να περιγράφουν τα προβλήματα, αλλά να τα λύνουν. Βέβαια (και για να πούμε του κυβερνητικού το δίκιο) η περιγραφή είναι απλή και ανέξοδη ενώ οι λύσεις όλο και κάποιον θα δυσαρεστούν κι αν κάτι γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρο μέρα με τη μέρα είναι πως αυτή η κυβέρνηση δεν θέλει να στεναχωρήσει κανέναν.
Για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις, να πω πως επειδή δεν είμαι ειδικός δεν μπορώ να αξιολογήσω την κυβερνητική στάση που περιγράφω. Μπορεί το ότι δεν λειτουργούν γυμνάσια και λύκεια και το ότι δεν μπορούμε να κάτσουμε σε καταστήματα εστίασης ή να επισκεφτούμε καταστήματα λιανικής να είναι αρκετό για να νικήσουμε τον κορωνοϊό και η τεράστια ελευθερία μετακίνησης που έχουμε να μη δημιουργεί πρόβλημα.
Αλλά μπορώ να αξιολογήσω ως αστείο το να αποκαλούμε αυτό που συμβαίνει στην Αττική από τις 6 το πρωί του Σαββάτου «λοκντάουν». Γιατί μόνο τέτοιο δεν είναι.
Αν αυτό που συμβαίνει είναι αρκετό, ας βρεθεί κάποια άλλη ονομασία για να μην χάνουν οι λέξεις τη σημασία τους. Αν δεν είναι αρκετό κι αν αυτό που χρειαζόμαστε είναι ένα πραγματικό λοκντάουν, ας βρει τρόπο η κυβέρνηση να το επιβάλει και ας μη χάνει το χρόνο της σε διαπιστώσεις και περιγραφές της πραγματικότητας.
Οι διαπιστώσεις και οι περιγραφές της πραγματικότητας είναι δικιά μας δουλειά. Δουλειά της κυβέρνησης είναι να παρεμβαίνει στην πραγματικότητα και να την αλλάζει προς το καλύτερο. Και όταν αποφασίζει «λοκντάουν», να μπαίνει και στον κόπο να το επιβάλει. Και μπράβο της.
Στο βιβλίο προσπάθησα να καταγράψω με εντιμότητα τη διεθνή πρακτική για να καταλάβουμε εάν είμαστε εγκλωβισμένοι στις υπερβολές και στα «δίκαιά» μας ή στον «ρεαλισμό» μας
17°
