Δεν είναι «πόλεμος θρησκειών», είναι αγώνας για τη Δημοκρατία!

Πριν αρκετά χρόνια περπατούσα στην ευρωπαϊκή πλευρά του Βοσπόρου παρέα με ένα Τούρκο φίλο και τον πιτσιρικά γιό του. Κάποια στιγμή, ο μικρός ήπιε νερό από το μπουκαλάκι του. Έγινε ξαφνικά μεγάλη φασαρία από υστερικές φωνές καθώς μια ομάδα ανθρώπων, σε έξαλλη κατάσταση, ερχόταν χειρονομώντας προς το μέρος μας. «Τρέξε γρήγορα» μου φώναξε ο Γιουσούφ, τραβώντας τον γιό του από το χέρι. Μόλις που που καταφέραμε να χωθούμε στην είσοδο ενός ξενοδοχείου. Έξω από την πόρτα που πρόλαβαν να κλείσουν οι άνθρωποι του ξενοδοχείου, οι έξαλλοι έβριζαν και απειλούσαν για αρκετή ώρα. «Συγγνώμη Γιάννη, δεν πρόσεξα τον μικρό. Έχουμε ραμαζάνι αυτές τις μέρες και το κοράνι απαγορεύει να τρως ή να πίνεις πριν τη δύση του ηλίου, γιατί θεωρείται προσβολή προς τη θρησκεία μας. Είμαστε ακόμα πολύ πίσω, δυστυχώς» απολογήθηκε ο Γιουσούφ.

Συνειδητοποίησα τότε πόσο εύκολο ήταν να θεωρηθεί, από τους φανατικούς ισλαμιστές, ακόμα και μια απλή πράξη ως προσβολή προς τον προφήτη. Η επικήρυξη των Δανών σκιτσογράφων από την Αλ Κάιντα και η εκτέλεση των δημοσιογράφων του Charlie Hebdo δεν ήταν παρά η αρχή ενός ανεξέλεγκτου παραλογισμού που θα συνεχίζεται όσο κάποιοι θα τολμούν να υπερασπίζονται τα ιδανικά της φιλελεύθερης δημοκρατίας. Άλλωστε, αυτές οι αρχές βρίσκονται στο στόχαστρο των ισλαμιστών, των τζιχαντιστών και όλων των φονταμενταλιστών που παραβιάζουν τις ελευθερίες, βιάζουν τις συνειδήσεις και εκβιάζουν τις κοινωνίες, για να επιβάλλουν τον δικό τους «ιερό» τρόπο ζωής τόσο στις χώρες τους όσο και στις χώρες της Δύσης που πηγαίνουν να ζήσουν οι μουσουλμάνοι.

Μίλησαν μερικοί, τις μέρες αυτές των φρικτών εγκλημάτων στη Γαλλία, για δήθεν πόλεμο των θρησκειών που έχει ξεκινήσει και για την ανάγκη  σεβασμού των κανόνων του ισλαμισμού, προκειμένου να κατευναστούν οι δολοφόνοι. Δεν πρόκειται όμως, στην ουσία, για θρησκευτικό πόλεμο αλλά για πόλεμο που έχουν κηρύξει οι κάθε λογής και προέλευσης φονταμενταλιστές εναντίον των αρχών της ελευθερίας, των θεσμών της δημοκρατίας και των λαμπρών κατακτήσεων του ανθρώπινου πολιτισμού. Δεν είναι τυχαίο ότι οι αποκεφαλισμοί δεν καταδικάστηκαν άμεσα, ρητά και κατηγορηματικά από όλους, ενώ, κάποιες φορές επιδείχτηκε μια διάθεση κατανόησης για ένα πρωτοφανή συμψηφισμό μεταξύ σάτιρας και εγκλημάτων. Κατανόηση φάνηκε να δείχνουν και ορισμένοι διανοούμενοι του κεντροαριστερού χώρου που από την «Αραβική Άνοιξη» και μετά ακολούθησαν διαφορετική από την μέχρι τότε πορεία τους.

Η πανδημία, όπως και η προελαύνουσα κλιματική αλλαγή, αναδεικνύουν καθημερινά την ανάγκη για την ευρύτερη δυνατή συνεννόηση των χωρών και των πολιτών του κόσμου ώστε να εξασφαλισθούν οι συνθήκες μιας ειρηνικής συμβίωσης. Η συνεννόηση αυτή πρέπει να στηριχθεί στον αμοιβαίο και  απόλυτο σεβασμό της διαφορετικότητας σε όλες της τις πτυχές. Ωστόσο, η πραγματική ειρηνική συμβίωση δεν μπορεί να γίνει υπό το κράτος απειλών και εκβιασμών, πολύ περισσότερο δεν χωράει υποχωρήσεις και συμβιβασμούς σε θέματα κατοχυρωμένων με αγώνες δημοκρατικών και πολιτιστικών κατακτήσεων. Η Γαλλία και ο Πρόεδρος Μακρόν υπερασπίζονται σήμερα αποφασιστικά τις αξίες της Γαλλικής Επανάστασης. Υπερασπιζόμαστε μαζί τους τις αξίες αυτές απέναντι στον ισλαμοφασισμό, σε μια κρίσιμη στιγμή που η Δημοκρατία σατιρίζει και ο φονταμεταλισμός αποκεφαλίζει!