Σαν τον σκύλο μου τον Ζάχο (συγγνώμη Ζάχο)

Ο Ζάχος τρέμει τη γιατρό του. Όχι μεταφορικά, αλλά κυριολεκτικά. Κάθε φορά που μπαίνει στο ιατρείο αρχίζει και τρέμει παρότι τίποτα φοβερά δυσάρεστο δεν του έχει συμβεί εκεί. Ο Ζάχος δεν αντέχει να καταπιεί έστω κι ένα χάπι και καθόλου δεν θέλει κανενός είδους αλοιφή πάνω του. Ακομα κι όταν είναι απολύτως απαραίτητο για την υγεία του. Δεν ξέρω τι είναι αυτό που φοβάται ο Ζάχος και δεν έχω ιδέα γιατί αντιμετωπίζει εντελώς ανώδυνες θεραπείες ως απειλές για τη ζωή του. Αλλά ξέρω ότι έχει μια αρκετά καλή δικαιολογία  που δεν καταλαβαίνει και φοβάται: ο Ζάχος είναι σκύλος.

Αντιθέτως οι συμπολίτες, που ακόμα και σήμερα δυσκολεύονται να καταλάβουν γιατί ακόμα υφίστανται και θα υφίστανται για καιρό περιοριστικά μέτρα, δεν έχουν καμία δικαιολογία, εκτός αν πέσουν στα τέσσερα κι αρχίσουν να γαυγίζουν.

Αυτοί οι συμπολίτες που δεν μπορούν να καταλάβουν ότι τα περιοριστικά μέτρα δεν επιβάλλονται για να περιορίσουν καμία ελευθερία εκτός από την ελευθερία να αυτοκτονήσεις και να σκοτώσεις. Αν ο σκοπός σου είναι ο δεύτερος, έτσι κι αλλιώς δεν πρέπει να κυκλοφορείς ελεύθερος, κι αν είναι ο πρώτος υπάρχουν πολύ πιο γρήγοροι και αποτελεσματικοί τρόποι που δεν στερούν κρεβάτια ΜΕΘ από εκείνους που θέλουν να ζήσουν. Ο καπιταλισμός, η παγκοσμιοποίηση, η Ευρωπαϊκή Ένωση και γενικά οτιδήποτε είναι κόκκινο πανί για κάθε ψεκασμένο συμπατριώτη, βασίζονται στην ελευθερία των μεταφορών και των μετακινήσεων. Αν δεν έχουμε να κάνουμε με κομμουνιστικό, εθνικοσοσιαλιστικό ή κάποιου άλλου είδους αντισυστημικό πραξικόπημα, δεν υπάρχει καμία πιθανότητα κάποιος να στοχεύει στην περιστολή των ελευθεριών αυτών.   

Αυτοί οι συμπολίτες που δεν καταλαβαίνουν ότι τα περιοριστικά μέτρα δεν συνιστούν κανενός είδους κοινωνικό πείραμα. Και με τι να πειραματιστούν δηλαδή; Με την ικανότητα να περιορίσουν τις κινήσεις των πολιτών; Οι κυβερνήσεις έχουν στρατό και αστυνομία και είναι γνωστό ότι η ικανότητα αυτή είναι απόλυτη (αλλά, όπως είπαμε, εντελώς καταστροφική για τον καπιταλισμό). Να πειραματιστούν με τις αντοχές της οικονομίας σε μια θανατηφόρα πανδημία; Λυπάμαι που σας το χαλάω, αλλά οι παρανοϊκοί τρελοί των ταινιών του Τζέιμς του Μποντ υπάρχουν μόνο στις ταινίες του Τζέιμς του Μποντ και στο μυαλό όσων νομίζουν ότι ζουν σε ταινία του Τζέιμς Μποντ.

Αυτοί οι συμπολίτες που δεν καταλαβανουν ότι τα περιοριστικά μέτρα έχουν σκοπό να διευκολύνουν την παρακολούθησή μας. Ναι, σωστά. Είμαστε ώρες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης γράφοντας και σχολιάζοντας και κάνοντας λάικ ή θυμωμένες φατσούλες, όταν φεύγουμε από τα ΜΚΔ παραμένουμε συνδεδεμένοι και βλέπουμε βίντεο ή ακούμε μουσική και το ραδιόφωνο του ΣΚΑΙ από τις 12.00 μέχρι τη 13.00 κάθε μέρα, πάμε παντού με το κινητό μας και πολύ συχνά χρησιμοποιούμε το google maps για να πάμε πιο εύκολα, παρακολουθούμε ιντερνετική ή συνδρομητική τηλεόραση, αλλά όλα αυτά δεν φτάνουν σε «αυτούς»* που θέλουν να μας παρακολουθήσουν και σκάρωσαν μια παγκόσμια υγειονομική και οικονομική καταστροφή για να μας παρακολουθήσουν κι άλλο.  

Όλοι αυτοί οι συμπολίτες δεν έχουν καμία δικαιολογία.

Δεν υπάρχει τίποτα που να δικαιολογεί την αδυναμία τους να καταλάβουν ότι τα περιοριστικά μέτρα (είτε είναι αποτελεσματικά είτε όχι) είχαν, έχουν και θα έχουν ένα και μόνο σκοπό: να μην πεθάνουμε εμείς και να μη σκοτώσουμε κάποιον αγαπημένο μας. Μπορεί να μην τον πετυχαίνουν πάντα, αλλά σίγουρα θα είναι πιο αποτελεσματικά αν όλοι αυτοί οι συμπολίτες πάψουν να φέρονται όπως ο Ζάχος κάθε φορά που πρέπει να πάει στη γιατρό του. Και μπράβο τους. 

*όπως έχουμε ξαναπεί, «αυτοί» δεν είναι για όλους ίδιοι και ορίζονται ανάλογα με τον ψεκασμό του καθενός.