Support ALL Workers (που έχουν ανάγκη)

To πραγματικό πρόβλημα με τους συμπολίτες που σκίζουν τα ρουχαλάκια τους για «σοβαρά ζητήματα» όπως οι μάσκες και η απαίτηση για δωρεάν διανομή τους δεν είναι ο κίνδυνος να πνιγούμε από το κύμα της υποκριτικής «ευαισθησίας» που προσπαθεί να κρύψει την αντιπολιτευτική οργή για την (μέχρι τώρα) αποτελεσματική αντιμετώπιση της πανδημίας. Δεν είναι ούτε η άγνοια που αποκαλύπτεται ότι έχουν για την πραγματικότητα (η οποία αφαιρεί οποιοδήποτε πρόσχημα από τις «διαμαρτυρίες» τους).

Το πραγματικό πρόβλημα είναι πως κάθε συζήτηση για αυτά που δεν είναι πρόβλημα παίρνει χώρο απο αυτά που είναι πρόβλημα. Κάθε εκδήλωση «ευαισθησίας» γι’ αυτούς που δεν την έχουν ανάγκη στερεί κάτι από το ενδιαφέρον που πρέπει να δείξουμε γι’ αυτούς που πραγματικά τη χρειάζονται.

Από λίγο έως πάρα πολύ οι οικονομικές συνέπειες της πανδημίας θα μας χτυπήσουν όλους αλλά δεν μπορεί όλοι να κλαιγόμαστε και να απαιτούμε το ίδιο. Δεν μπορεί να κάνουμε σα να μην καταλαβαίνουμε πως αυτοί που χρειάζονται με απόλυτη προτεραιότητα βοήθεια είναι αυτοί που θα χτυπηθούν «πάρα πολύ» και όχι αυτοί που θα χτυπηθούν «λίγο». Κι αυτοί που όχι μόνο θα χτυπηθούν πάρα πολύ, αλλά δεν είναι και σε θέση να δουν κάποιο φώς στην άκρη του τούνελ τους είναι, για αρχή, δύο επαγγελματικές κατηγορίες: οι άνθρωποι που εργάζονται στον τουρισμό και οι άνθρωποι που εργάζονται στα θεάματα.

Ειδικά οι άνθρωποι που εργάζονται στον τουρισμό τους καλοκαιρινούς μήνες (οι εποχικοί δηλαδή) δεν έχουν να περιμένουν ούτε κάποια ημερομηνία στην οποία είτε θα μάθουν ότι πιάνουν δουλειά είτε ότι θα γραφτούν στο ταμείο ανεργίας. Στην πραγματικότητα δεν έχουν τίποτα πέρα από μια αναμονή για ένα θαύμα που πιθανόν (όπως συχνά συμβαίνει με τα θαύματα) δεν πρόκειται να συμβεί. 

Το ίδιο ισχύει και για τους ανθρώπους που εργάζονται στα θεάματα. Κι αυτοί δεν είναι μόνο οι καλλιτέχνες. Είναι και οι τεχνικοί, είναι και το βοηθητικό προσωπικό που όχι μόνο δεν θα δουλέψουν φέτος το Καλοκαίρι, αλλά δεν είναι σίγουροι ούτε για το Φθινόπωρο, ούτε για τον Χειμώνα, ούτε για την Άνοιξη.

Και μετά είναι οι επιμέρους εργαζόμενοι πολλών κλάδων που θα λειτουργήσουν κουτσουρεμένοι. Θα είναι οι υπάλληλοι της εστίασης που θα μειωθούν όσο θα μειωθεί η κίνηση και θα είναι και οι υπάλληλοι υπηρεσιών που θα λειτουργούν με περιορισμούς.

Δεν μιλάω γι αυτούς που θα αναγκαστούν να αλλάξουν δουλειά ή γι’ αυτούς θα μπουν στο ταμείο ανεργίας. Μιλάω γι αυτούς που ούτε δουλειά θα βρουν ούτε στο ταμείο ανεργίας θα μπορούν να μπουν. Μιλάω γι αυτούς που θα δουν το μηνιαίο τους εισόδημα όχι απλώς να μειώνεται αλλά να εξαφανίζεται. Να γίνεται 0.

Δεν έχει σημασία πόσοι θα είναι αυτοί οι συμπολίτες. Όσοι και να είναι πρέπει να στηριχτούν. Κι επειδή (οι περισσότεροι τουλάχιστον) έχουμε πια καταλάβει ότι ούτε λεφτόδεντρα, ούτε πηγές από τις οποίες αναβλύζουν ευρώ δεν υπάρχουν, θα πρέπει να υπάρξουν κριτήρια πέρα από το επάγγελμα.  

Είναι άδικο να παίρνουν την ίδια βοήθεια αυτός που έχει μερικές χιλιάδες ευρώ στον τραπεζικό του λογαριασμό κι αυτός που δεν έχει τίποτα. Είναι άδικο να εισπράττουν ίδια έκτακτα επιδόματα αυτός που μένει σε ιδιόκτητο σπίτι χωρίς δάνειο κι αυτός που είναι στο νοίκι. Είναι άδικο μια βοήθεια για να καλυφθούν έκτακτες ανάγκες να σπαταλιέται και σ’αυτούς που δεν έχουν ανάγκη. Όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά γιατί η σπατάλη αυτή στερεί βοήθεια από αυτούς που τη χρειάζονται περισσότερο. Γιατί ενώ για κάποιους ένα επίδομα 500 ή 600 ευρώ μπορεί να μην αλλάζει τίποτα, για κάποιους θα κάνει διαφορά και το επιπλέον κατοστάρικο. Γιατί όσα περισσότερα αχρείαστα 500άρια εξοικονομήσεις τόσα περισσότερα απολύτως χρήσιμα επιπλέον κατοστάρικα θα μπορείς να προσφέρεις (αυτό δεν σημαίνει πως αγνοούμε ότι είναι προτιμότερο να εισπράξει κάποιος που δεν χρειάζεται, παρά να στερηθεί κάποιος που έχει ανάγκη).

Φίλες, φίλοι και οι υπόλοιποι, παρατηρώ ότι πολλοί καλλιτέχνες έχουν υιοθετήσει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης  το σύνθημα «Support Art Workers». Φαντάζομαι πως το κάνουν όχι μόνο επειδή δίνουν προτεραιότητα στον δικό τους κλάδο, αλλά και επειδή όντως ο κλάδος τους θα είναι από τους πιο βαριά πληττόμενους. Όμως νομίζω πως ακόμα πιο αποτελεσματικό θα ήταν ένα άλλο σύνθημα που θα μπορούσαμε να υιοθετήσουμε όλοι. Ένα που δεν θα ζητά συμπαράσταση ανά κλάδο, αλλά ανά εργαζόμενο. Ένα που θα απαιτεί υποστήριξη για όλους όσους βρεθούν στο κενό, ανεξαρτήτως επαγγέλματος και ταυτόχρονα θα ζητά αξιολόγηση και ιεράρχηση. Κάτι σαν Support ALL Workers In Need (δεν έχω ιδέα γιατί τα γράφουμε στα αγγλικά, αλλά δεν σπάω την παράδοση)

Δεν ξέρω αν αυτό είναι εύκολο, δεν ξέρω αν είναι δύσκολο, δεν ξέρω αν είναι μέτριας δυσκολίας. Ξέρω ότι είναι απαραίτητο και ξέρω πως η μέχρι τώρα ευχάριστη έκπληξη ενός κράτους που επιτέλους είναι αποτελεσματικό, μας επιτρέπει να είμαστε αισιόδοξοι. Και μπράβο μας.