Μένουμε σπίτι... αλλά μιλάμε

Κατά την διάρκεια της πανδημίας που ζούμε, το σπίτι μας έχει γίνει η σύγχρονη «κιβωτός» μας. Μένουμε στο σπίτι για να σώσουμε τόσο την δική μας ζωή  όσο και των συνανθρώπων μας.

Είναι πάντα όμως έτσι;

Δυστυχώς, πίσω από τις κλειστές πόρτες, υπάρχει μια άλλη αλήθεια. Η βία κατά των γυναικών που δεν σταματά ούτε μπροστά θανατηφόρο ιό. Η προστασία απέναντι στον κορονοϊό έχει παγιδεύσει γυναίκες στον ίδιο χώρο με τους βίαιους συντρόφους τους.

Τόσο παγκοσμίως όσο και σε κάποιες χώρες της ΕΕ, έχει αναφερθεί αύξηση των περιστατικών ενδοοικογενειακής βίας κατά ένα τρίτο την εβδομάδα μετά την επιβολή απαγόρευσης κυκλοφορίας. Αλλά, μην ξεχνάμε ότι πάντα υπάρχει και το ποσοστό αυτό των γυναικών που δεν τολμά, που φοβάται να καταγγείλει την εις βάρος της βία. Γυναίκες που βρίσκονται σε βίαιες σχέσεις έχουν εγκλωβιστεί στο σπίτι και εκτίθενται στους θύτες τους για μεγαλύτερες χρονικές περιόδους. Αυτή η κατάσταση δυσχεραίνει κάθε προσπάθειά τους να ζητήσουν την οποιαδήποτε βοήθεια.

Με παρέμβαση του ο Γ.Γ. του ΟΗΕ καλεί όλες τις κυβερνήσεις να καταστήσουν την πρόληψη και την προστασία των γυναικών από τη βία, ένα σημαντικό μέρος των εθνικών σχεδίων αντιμετώπισης του COVID-19.

Η Ελλάδα εδώ και χρόνια υλοποιεί μέσω της Γενικής Γραμματείας Ισότητας των Φύλων ένα πρόγραμμα πρόληψης και αντιμετώπισης της ενδοοικογενειακής βίας, το οποίο περιλαμβάνει  42 Συμβουλευτικά Κέντρα  και 20 Ξενώνες Φιλοξενίας. 

Τα Συμβουλευτικά Κέντρα είναι στελεχωμένα με κοινωνικούς λειτουργούς και ψυχολόγους, ώστε να παρέχεται στις γυναίκες θύματα βίας η απαραίτητη στήριξη - ηθική και ψυχολογική. Παράλληλα, οι Ξενώνες Φιλοξενίας έχουν τη δυνατότητα να παρέχουν ασφαλή διαμονή σε γυναίκες-θύματα έμφυλης βίας και στα παιδιά τους. Στελεχώνονται, δε, από εξειδικευμένο προσωπικό, όπως ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς, που τους παρέχουν ψυχοκοινωνική στήριξη για την αντιμετώπιση των τραυματικών εμπειριών τους. Τις βοηθούν ώστε να θέσουν τις βάσεις για μια ζωή χωρίς βία, είτε επιστρέφοντας στην οικογενειακή εστία, είτε αποφασίζοντας να ζήσουν μόνες τους.Επίσης, λειτουργεί η Τηλεφωνική Γραμμή SOS 15900 24ωρης εθνικής εμβέλειας, για παροχή άμεσης βοήθειας, πληροφόρησης και ψυχοκοινωνικής στήριξης σε γυναίκες θύματα βίας. Οι υπηρεσίες είναι εμπιστευτικές και παρέχονται και στην αγγλική γλώσσα.

Στο πλαίσιο αυτό η ελληνική κυβέρνηση δια μέσω της Γενικής Γραμματείας Ισότητας των Φύλων και Οικογενειακής Πολιτικής εντείνει και εντατικοποιεί τις προσπάθειες για την ενημέρωση αλλά και την προτροπή των γυναικών που υφίστανται βία να ζητήσουν βοήθεια είτε καλώντας  στη γραμμή SOS 15900 ή σε περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης στο 100. Επίσης εάν δεν μπορούν να μιλήσουν γιατί μπορεί να γίνουν αντιληπτές από τους θύτες τους έχουν την δυνατότητα να στείλουν email στο sos15900@isotita.gr.

Όμως, θα πρέπει και η καθεμία και καθένας από εμάς να προσπαθήσουμε να είμαστε κοντά και να επικοινωνούμε με την γυναίκα αυτή του οικογενειακού ή φιλικού μας κύκλου που γνωρίζουμε ή υποψιαζόμαστε ότι είναι θύμα βίας από τον σύζυγο της ή τον σύντροφο της, ώστε αν εκείνη δεν μπορεί να επικοινωνήσει για βοήθεια να είμαστε έτοιμοι να το κάνουμε εμείς εκ μέρους της.

Στο πρόβλημα της βίας κατά των γυναικών, όλες και όλοι  πρέπει να μάθουμε να αναγνωρίζουμε τα σημάδια της  γύρω μας, και να μη διστάζουμε να μιλήσουμε γι’αυτά. Όπου κι αν τα ανακαλύψουμε. Δεν έχουμε περιθώριο να κάνουμε τα «στραβά μάτια». Πρέπει να γίνουμε περισσότερο καταγγελτικοί. Οφείλουμε να αγανακτούμε όταν βλέπουμε άνδρες να ταπεινώνουν και να εξευτελίζουν τη σύντροφο, σύζυγο ή συνοδό τους, για να την… συνετίσουν, να την… επαναφέρουν στην τάξη. Μια προσπάθεια που ίσως κορυφωθεί στις ιδιωτικές στιγμές.Οφείλουμε να διαμαρτυρηθούμε αν διαπιστώσουμε ότι μια ιστοσελίδα χυδαιολογεί και προσβάλλει το γυναικείο φύλο. Οφείλουμε να ανησυχούμε αν στο περιβάλλον μας, στη γειτονιά μας, υποπτευόμαστε ότι γυναίκες εξαναγκάζονται σε σεξουαλική ή άλλης μορφής εκμετάλλευση. Οφείλουμε ακόμη να καταγγείλουμε τον μικρό-ή μεγάλο-καθηγητή που εκβιάζει τη φοιτήτρια με «όπλο» τη βαθμολογία. Πρέπει να εξοργιστούμε και όταν ακούμε μεγαλοσχήμονες να εκφράζουν το σεξισμό τους. Όπου κι αν βρίσκονται, ακόμη και στη Βουλή. Δεν υπάρχουν πρόσωπα ταμπού στο θέμα της βίας.  Γιατί  η βία κατά των γυναικών δεν γνωρίζει κοινωνικούς, μορφωτικούς, γεωγραφικούς ή άλλους περιορισμούς.

Ανοχή στη Βία κατά των Γυναικών, σημαίνει Συνενοχή.

Η βία δεν είναι ένα απλό «έγκλημα». Αποτελεί ένα σοβαρότατο κοινωνικό πρόβλημα. Όταν ανεχόμαστε την παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των γυναικών, αποδεχόμαστε μια κοινωνία με έλλειμμα δημοκρατίας.Και αυτό μπορεί να σταματήσει μόνο με τη βοήθεια όλων μας, ανδρών και γυναικών.