Θα κάτσω σπίτι!

Ποιος αλήθεια δεν ξέρει το τραγούδι του Λουκιανού: «Θα κάτσω σπίτι… κι αν πεινάσω τηγανίζω καν’ αβγό!». Μέρες επικίνδυνες κι όλοι καθόμαστε σπίτι, μόνοι μας ή με συντροφιά. Επιβάλλεται! Αυτή ακριβώς η επιβολή εξ αιτίας της μετάδοσης της αρρώστιας είναι το εμπόδιο το οποίο χρειάζεται να διαχειριστεί ο καθένας. Αυτή είναι η δοκιμασία. Μια δοκιμασία πολλαπλή. Φόβος της αρρώστιας. Φόβος του να μείνω κλεισμένος μέσα, εάν ζω μόνος μου και δεν μου είναι οικείο. Δυσκολία διαχείρισης της σχέσης με τον άλλον, με τον οποίον δεν τα πάμε και τόσο καλά. Και το αναπάντεχο, να εμφανίζονται σκέψεις και συναισθήματα πρωτόγνωρα. Συνεπώς ο ψυχολογικός παράγοντας σε τέτοιου τύπου πρωτόγνωρες καταστάσεις είναι ο σημαντικότερος. Παλεύουμε με τις αντοχές μας, με τη φαντασία μας και με μια επικίνδυνη πραγματικότητα. Έναν αόρατο εχθρό, όπως είπε και ο πρωθυπουργός.

Τι δεν κάνουμε! Δεν ακούμε ειδήσεις από το πρωί ως το βράδυ. Δεν μιλάμε διαρκώς για την αρρώστια και κυρίως δεν σκεφτόμαστε διαρκώς την αρρώστια. Δεν γκρινιάζουμε στον συγκάτοικο μας για όλα αυτά που μας συμβαίνουν και για τη στέρηση που έχουμε υποστεί. Δεν μπαίνουμε σε διαδικασίες συνομωσιολογίας κι αν αυτό είναι στοιχείο του χαρακτήρα μας, τότε χρειάζεται να αναρωτηθούμε για πρώτη φορά ίσως, γιατί το κάνουμε; Μήπως γιατί δεν αντέχουμε το ψυχικό βάρος που μας προκαλεί όλη αυτή η κατάσταση; Δεν παρακολουθούμε τις υστερικές κραυγές απ’ όπου κι αν προέρχονται και συγκρατούμε τη φαντασία μας.

Εάν συμβαίνει έντονα κάτι απ’ όλα αυτά καλό θα ήταν να μιλούσαμε με κάποιον ειδικό.

Τι κάνουμε!

Προσπαθούμε να αντέχουμε! Αναστοχαζόμαστε! Δημιουργούμε!

Ακούμε μια συγκεκριμένη ώρα ένα έγκυρο δελτίο ειδήσεων. Και φυσικά αγαπάμε, αγαπιόμαστε και μαγειρεύουμε!