Ο Μάνος Βουλαρίνος εξηγεί γιατί οι μετανάστες από τις χώρες της Ασίας που θέλουν να έρθουν στην Ευρώπη θα περνούν αναπόφευκτα από τα νησιά του Αιγαίου.
Το ξέρω πως μοιάζει απίστευτο, αλλά αυτό που διαβάσατε στον τίτλο του σημερινού «και μπράβο τους» είναι, σύμφωνα με όλες τις πληροφορίες, η πικρή αλήθεια. Δυστυχώς, δεν υπάρχει κανένας απολύτως τρόπος τα νησιά του Αιγαίου να μεταφερθούν στο Ιόνιο και να τοποθετηθούν δίπλα στην Κέρκυρα ή τη Ζάκυνθο ή την Κεφαλονιά. Παρά τις ελπίδες για το αντίθετο που φαίνεται να έχουν οι κάτοικοί τους, τα νησιά αυτά θα εξακολουθήσουν να είναι κοντά στα παράλια της Τουρκίας και θα παραμείνουν κομμάτι των συνόρων της Ευρωπαϊκής Ένωσης με την Ασία.
Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι οι μετανάστες από τις χώρες της Ασίας που θέλουν να έρθουν στην Ευρώπη θα περνούν αναπόφευκτα από τα νησιά του Αιγαίου. Δυστυχώς, εκτός από την μεταφορά των νησιών είναι αδύνατη και η εκτόξευση των μεταναστών έτσι ώστε να φτάσουν στην ηπειρωτική Ελλάδα ή σε κάποια άλλη χώρα της Ένωσης χωρίς πρώτα να πατήσουν το πόδι τους στα νησιά.
Επειδή καταλαβαίνω ότι το σοκ από αυτές τις πληροφορίες πρέπει να είναι μεγάλο και πιθανόν κάποιοι συμπολίτες να πιστεύουν ότι διάβασαν λάθος το ξαναγράφω: δεν υπάρχει τρόπος οι μετανάστες να μην περνούν από τα νησιά του Αιγαίου*. Είτε αργότερα φύγουν από αυτά, είτε προωθηθούν στην ηπειρωτική Ελλάδα, είτε προωθηθούν σε κάποια άλλη χώρα της Ένωσης, θα περάσουν ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΑ κάποιο διάστημα της ζωής τους σε κάποιο νησί του Αιγαίου. Κι επειδή ακόμα δεν έχει εφευρεθεί ο διακτινισμός κι επειδή οι διαδικασίες είναι λίγο πιο πολύπλοκες από έναν απλό έλεγχο διαβατηρίου σε ένα τυχαίο αεροδρόμιο, το διάστημα της ζωής που ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΑ θα περάσουν στα νησιά αυτά θα είναι (στην καλύτερη περίπτωση) λίγων εβδομάδων.
Και σε αυτές τις λίγες εβδομάδες (που σε κάποιες περιπτώσεις δεν αποκλείεται να είναι και κάποιοι μήνες) δύο πράγματα μπορεί να συμβούν:
α) Οι άνθρωποι αυτοί μένουν σε ανοικτούς χώρους διαμονής χωρίς καμια ιδιαίτερη πρόνοια και κινούνται όπως και όπου θέλουν χωρίς ιδιαίτερο έλεγχο όπως ήδη συμβαίνει.
ή
β)Οι άνθρωποι αυτοί μένουν σε κλειστούς χώρους διαμονής όπου υπάρχει πρόνοια και κινούνται με κάποιους περιορισμούς, αναλόγως και του προφίλ τους.
Οι συμπολίτες κάτοικοι των νησιών πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι θα πρέπει να διαλέξουν ή το α ή το β. Δεν υπάρχει γ, δεν υπάρχει δ, δεν υπάρχει ένας άλλος κόσμος που να είναι εφικτός. Η πραγματικότητα και κυρίως η γεωγραφία, είναι δεδομένες και ό,τι συμβεί θα υπόκειται στους περιορισμούς και της πραγματικότητας και της γεωγραφίας.
Αυτό σημαίνει πως όποιος παλεύει να μη συμβεί το β στην πραγματικότητα, είτε το καταλαβαίνει είτε όχι, παλεύει να συνεχίσει να συμβαίνει το α.
Καταλαβαίνω πως δεν υπάρχει εμπιστοσύνη στο ελληνικό κράτος. Κι εγώ δεν εμπιστεύομαι τίποτα ελληνικό πλην της φέτας. Στο κάτω κάτω οι διαμαρτυρόμενοι νησιώτες, είτε είναι εκπρόσωποι θεσμών του κράτους είτε ψηφοφόροι τους, ξέρουν καλύτερα αν οι ίδιοι ή οι επιλογές τους είναι άξιες εμπιστοσύνης. Αλλά ΔΕΝ μπορεί να συμβεί τίποτα πέρα από το α ή το β. Και ο μόνος τρόπος να υπάρξει μια πιθανότητα να πάψει να συμβαίνει το α είναι να αρχίσει να συμβαίνει το β. Και οι μόνοι που είναι λογικό να απαιτούν να μη συμβεί το β είναι όσοι θέλουν να εξασφαλιστεί η διαιώνιση του α.
Για να το πω ακόμα πιο απλά: το να μην υπάρχουν καθόλου κέντρα μεταναστών στα νησιά ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ. Και τα κλειστά κέντρα μπορεί να μην είναι ικανή, αλλά είναι αναγκαία συνθήκη προκειμένου να πάψουν να υπάρχουν τα ανοιχτά κέντρα.
Φίλες, φίλοι και οι υπόλοιποι, οι κάτοικοι των νησιών του Αιγαίου είναι άτυχοι. Και η ατυχία τους είναι αντίστοιχη της ατυχίας των ανθρώπων που ζουν κοντα σε ένα ηφαίστειο. Όσο και να διαμαρτυρηθούν, το ηφαίστειο δεν θα πάει να εκραγεί κάπου αλλού και το μόνο που μπορούν να διεκδικήσουν είναι προστασία από τη λάβα που ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΑ θα περάσει από τα μέρη τους. Εκτός αν δεν θέλουν προστασία. Εκτός αν από μια (αναπόφευκτα, αφού εμπλέκονται Έλληνες) αναξιόπιστη υπόσχεση προστασίας προτιμούν να είναι σίγουροι ότι δεν θα προστατευτούν καθόλου. Και μπράβο τους.
*προφανώς την περίπτωση να τους πνίγουν πριν πατήσουν το πόδι τους δεν την υπολογίζω θεωρώντας ότι δεν απευθύνομαι σε εντελώς μισάνθρωπους κάφρους.
Η κρισιμότητα των στιγμών δεν επιτρέπει ούτε παραλυτικές ισορροπίες ούτε φαινομενικά ανώδυνους συμψηφισμούς που θα κοστίσουν πολύ ακριβά στο άμεσο μέλλον.
Η αναβίωση της πλειοδοσίας παροχών δεν αποτελεί απλώς προεκλογικό φαινόμενο· αποκαλύπτει ότι τα βαθύτερα αντανακλαστικά του μεταπολιτευτικού λαϊκισμού παραμένουν πολιτικά ενεργά.
17°
