Ένας είναι ο εχθρός, ο χριστουγεννιάτικος στολισμός

Όταν ο ουρανός της λεωφόρου Βασιλίσσης Σοφίας έγινε χριστουγεννιάτικος και φωτίστηκε με κάτι μπλε σωλήνες, οι περισσότεροι το είδαν σε φωτογραφία και ένιωσαν τόσο άβολα όσο όταν τρως αποδομημένο κανταΐφι ή μοριακές φακές. Ακούγεται ενδιαφέρουσα ιδέα, αλλά υστερεί στην εκτέλεση. Καλή η πρωτοποριακή αναζήτηση νέων αισθητικών δρόμων, αλλά τα Χριστούγεννα θέλουν τα λαμπάκια, τα αστράκια, τα χρυσά και τα κοκκινάκια τους. Η αντίδραση ήταν γενικευμένη και δεν περιορίστηκε όταν τελικά ιδίοις όμμασι πιστοποιήσαμε ότι οι μπλε μυγοσκοτώστρες δεν ήταν μπλε, επομένως ούτε μυγοσκοτώστρες, αλλά μια πολύχρωμη και ταυτόχρονα αμήχανη «εγκατάσταση» που επιμελήθηκε το ίδρυμα Ωνάση.

Η ζημιά είχε γίνει, το Twitter δεν πήρε πίσω την καταδικαστική του απόφαση, η οποία στο μεταξύ είχε μπολιαστεί και με την απαραίτητη δόση σοβαρότητας. Ο σ. Ευάγγελος Αντώναρος καταδύθηκε για ακόμη μία φορά στον κοσμοπολιτισμό του «νυχτοπουλιού» που ξέρει ότι «το καλύτερο chili crab βρίσκεται στο Dempsey Hill στη Σιγκαπούρη» και αυτή τη φορά απασχόλησε το Documento και το Κουτί της Πανδώρας με «απανωτές αναρτήσεις» για τον στολισμό της Βασιλίσσης Σοφίας: «Όποιος έδωσε το πράσινο φως για την εγκατάσταση της χριστουγεννιάτικης διακόσμησης τύπου ηλεκτρική μυγοσκοτώστρα η καρδιογράφημα νεκρών στη Βασ. Σοφίας θα πρέπει να ντρέπεται απο... αισθητικής πλευράς και όχι μόνο... Το εξάμβλωμα στο κεντρικό και πιο πολυσύχναστο δρόμο της Αθήνας ΠΡΕΠΕΙ να απομακρυνθεί και να αντικατασταθεί με ό,τι είναι εφικτό την τελευταία στιγμή. Η Αθήνα δεν έχει ανάγκη απο ηλεκτρικές μυγοσκοτώστρες».

Είναι φανερό ότι οι αντιδράσεις για τη χριστουγεννιάτικη διακόσμηση έγιναν το νέο μας εθνικό σπορ και στη συνέχεια ήρθε η σειρά της λεωφόρου Πανεπιστημίου. Αυτή τη φορά δεν άρεσαν τα λαμπάκια, τα αστεράκια, τα χρυσά και τα κόκκινα, γιατί οι χρήστες των social media τα βρήκαν πολύ αμερικάνικα, πολύ κλασικά και ήταν αρκετοί  αυτοί που αναζήτησαν τον τρίτο δρόμο προς το στολισμό, ο οποίος θα έπρεπε να μην είναι μοντέρνος, αλλά ούτε και να ακολουθεί τα λαμπερά στάνταρ που επέβαλαν οι ξένοι.

Ο δήμος Αιγίου βρήκε τη λύση επιστρέφοντας στις ρίζες. Θυμήθηκε μια ωραία ιστορία που είχαμε μάθει στο δημοτικό. Αναφέρεται στους καλικάντζαρους που ολοχρονίς πριονίζουν το δέντρο της γης, μετά ανεβαίνουν για 12 μέρες στην επιφάνεια, αλλά μόλις ξημερώσει των Θεοφανείων και δουν τον παπά με την αγιαστούρα και τη βρεχτούρα του, τρέπονται σε φυγή  και επιστρέφουν στα μαύρα σκοτάδια τους. Έκαναν λοιπόν σχετικό installation τοποθετώντας σε κεντρική πλατεία της πόλης όλα τα συστατικά της ελληνοχριστιανικής δοξασίας και περίμεναν επιβράβευση από την τοπική κοινωνία.

Ποιος είδε τους αγανακτισμένους της περιοχής και δεν τους φοβήθηκε! «Θέλουμε Χριστούγεννα Ελληνικά και Χριστιανικά» έγραψαν σε ένα πανό με το οποίο κάλυψαν την παράσταση, διότι οι καλικάντζαροι δεν ήταν καλικάντζαροι, αλλά σατανάδες. Επίσης το δέντρο δεν είναι δέντρο, αλλά έχει μία κουφάλα που προσβάλλει τη φάτνη και το πιο ύποπτο απ’ όλα είναι ότι σατανάδες χορεύουν σε κύκλο, ξεκάθαρο δείγμα παγκοσμιοποίησης και εξισλαμισμού. Ακολουθεί πλούσιο ρεπορτάζ: «Όταν πρέπει οι τζιχαντιστές να σφάζουν για τον Αλλάχ, εμείς θα κάνουμε χειρότερα για το Χριστό, να το έχουν υπόψη τους» απειλεί τους επίδοξους προδότες ένας εχθρός των καλικατζάρων, ενώ δίπλα ένας διανοούμενος  που προστίθεται στην ομήγυρη αποκαλύπτει ότι «υπεύθυνοι για όλα είναι η λαθροεισβολείς» οι οποίοι προφανώς δεν έφυγαν μετά το τσίκνισμα με τα χοιρινά σουβλάκια. Νεαρός παρακείμενος είναι έξαλλος γιατί μέτρησε τα κλαδιά του δέντρου και τα βρήκε πολύ ίσια και έξι, οπότε δικαίως αναρωτιέται «αν αλλάξαμε με τον Σταυρό με έξι γραμμές». Ο μεγαλύτερος της παρέας, ως πιο ώριμος, εξηγεί ότι οι καλικάντζαροι της παράδοσης εξυπηρετούν ένα παγκόσμιο ύπουλο σχέδιο εποικισμού που σκοπό έχει να απομακρύνει τον Έλληνα από τις παραδόσεις του.

Η συζήτηση θα μας απασχολούσε για μεγαλύτερο διάστημα αν στο μεταξύ δεν στολιζόταν το Σύνταγμα με φωτάκια και άστρα, γεγονός που έκανε έξαλλο το Twitter. Μα είναι δυνατόν με άστρα και φωτάκια; Χάθηκε να βρουν κάτι πιο μοντέρνο;