Βαλκανιζατέρ

Ήταν σίγουρα το πιο ανόητο επιχείρημα που μπορούσε να επιστρατεύσει η κυβέρνηση: «εσείς που διορίσατε ιδιοκτήτη βουλκανιζατέρ δεν μπορείτε να μιλάτε για τους διορισμούς διοικητών στα νοσοκομεία». Ανόητο κατ’ αρχήν επειδή είναι σαν να λέει ότι έκανε μεν φάουλ αλλά το δικό της φάουλ δικαιολογείται, επειδή το φάουλ του ΣΥΡΙΖΑ ήταν μεγαλύτερο. Διπλά ανόητο επειδή μια κυβέρνηση δεν δίνει λόγο στην αντιπολίτευση αλλά στους πολίτες, οι οποίοι στη συγκεκριμένη περίπτωση αισθάνονται ότι τους εμπαίζει, ότι όλοι ίδιοι είναι. Κι είναι σίγουρα αλήθεια ότι πολλοί είναι διατεθειμένοι να ανεχτούν πολλά προκειμένου να μην γυρίσει ο ΣΥΡΙΖΑ, αυτή η στάση ωστόσο έχει ημερομηνία λήξης. Όταν η ίδια η κυβέρνηση την επικαλείται μάλιστα, τότε είναι φανερό ότι επικοινωνιακά έχει χάσει το παιχνίδι.

Εξ ίσου ανόητη ήταν η απόφαση να οδηγηθεί σε παραίτηση ο διοικητής του νοσοκομείου της Καρδίτσας. Όχι ότι δεν ήταν μια από τις κραυγαλέες περιπτώσεις. Το αντίθετο. Όταν οδηγείται σε παραίτηση ωστόσο είναι σαν να ομολογεί η κυβέρνηση ότι η διαδικασία έμπαζε νερά. Αντί όμως να θεραπεύσει την διαδικασία απλώς υποχωρεί κάτω από την πίεση της κοινής γνώμης και θυσιάζει μια επιλογή που δεν ήταν υπερασπίσιμη και προκάλεσε σάλο. Αν ο πρωθυπουργός πραγματικά ήθελε να αντιμετωπίσει το πρόβλημα θα έπρεπε να δώσει εντολή επανεξέτασης της προκήρυξης και όλων των διορισμών από μια αξιόπιστα συγκροτημένη επιτροπή. Δεν το έκανε για έναν απλό λόγο: η διαδικασία ήταν εξ αρχής υπό τον απόλυτο έλεγχο του Μαξίμου. Η πολιτική ευθύνη είναι δική του και ο ίδιος θα υποστεί το πολιτικό κόστος. Θα φανεί σύντομα. Την επόμενη φορά που θα μιλήσει για αριστεία και αξιολόγηση στη Βουλή, θα αντιμετωπιστεί σίγουρα με λοιδορίες από την αντιπολίτευση.

Αυτό μπορεί να χαροποιεί τον ΣΥΡΙΖΑ, θα ήταν όμως λάθος να μείνουμε σε αυτή την στενή εικόνα της κομματικής αντιδικίας. Το ουσιαστικό ερώτημα που ανέδειξε ο πελατειακός διορισμός των διοικητών είναι αν και σε ποιο βαθμό η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας θέλει και μπορεί να προχωρήσει σε εκσυγχρονιστικές τομές στη δημόσια διοίκηση. Όσο και αν θέλουν ορισμένοι, το ερώτημα δεν αφορά το ποιες είναι οι «πραγματικές» διαθέσεις του κ. Μητσοτάκη αλλά το αν υπάρχουν οι προϋποθέσεις για τέτοιες τομές από τη Νέα Δημοκρατία. Με αυτή την έννοια οι διορισμοί ήταν μια ήττα συνολικά για το εκσυγχρονιστικό εγχείρημα που ευαγγελίστηκε προεκλογικά ο κ. Μητσοτάκης. Για άλλη μια φορά όταν χρειάστηκε να συγκρουστεί με τα κομματικά κατεστημένα της ΝΔ δεν το έκανε. Όπως δεν το είχε κάνει και ο Κώστας Καραμανλής που μιλούσε κι αυτός για «επανίδρυση» του κράτους για να καταλήξει στους διορισμούς του Παυλόπουλου. Κι εδώ ενδεχομένως να κρύβεται μια παρεξήγηση. Ο εκσυγχρονισμός δεν εξαντλείται στην ψηφιακή μεταρρύθμιση, δεν είναι ένας περίπατος σε κάποιο πάρκο εικονικής πραγματικότητας. Σίγουρα η τεχνολογία είναι εκ των ουκ άνευ. Σε καμιά περίπτωση όμως δεν υποκαθιστά την λήψη δύσκολων πολιτικών αποφάσεων. Κι ως τώρα η κυβέρνηση δεν έχει πείσει. Αντιθέτως, όπου χρειάστηκε πέρασε κάτω από την πήχη ή μήπως κάτω από το βουλκανιζατέρ;