Οι κάμερες που θα σώσουν ζωές

Όποιος έχει βγει έστω και μια φορά από το σπίτι του και όποιος δεν ζει σε κάποια απομακρυσμένη από αστικό κέντρο περιοχή της Ελλάδας ξέρει καλά τι γίνεται σε κάθε φανάρι και σε κάθε διαστάυρωση στη χώρα. Η λάμψη του κόκκινου συνοδεύεται πάντα από το πέρασμα μερικών βιαστικών ηλιθίων των οποίων τα οχήματα κάνουν ό,τι και οι αδέσποτες σφαίρες στα βαρβαρικά γλέντια: ψάχνουν για θύματα.

Όπως για θύματα ψάχνουν και τα οχήματα των οποίων οι οδηγοί έχουν εμπεδώσει πως οι πινακίδες με τα όρια ταχύτητας (όπως και κάθε πινακίδα του ΚΟΚ) χρησιμεύουν μόνο για να κολλούν αυτοκόλλητα κοινωνιοπαθείς χουλιγκάνοι και τις αντιμετωπίζουν ως ένα όριο προς τα κάτω, από το οποίο όσο πιο ψηλά κινηθούν τόσο το καλύτερο.

Αυτές οι αδέσποστες σφαίρες και οι άνθρωποι που πυροβολούν πατώντας το γκάζι, ξέρουν ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι που πληρώνονται για να τους εμποδίσουν δεν πρόκειται να το κάνουν κι έτσι ψάχνουν τα θύματά τους χωρίς άγχος. Μπορεί φυσικά να πέσουν πάνω σε κάποιον έλεγχο από αυτούς που γίνονται για να παίξουν στα δελτία ειδήσεων, αλλά οι πιθανότητες είναι τόσο μικρές όσο και η συχνότητα των ελέγχων αυτών.  

Η συνήθης δικαιολογία της ηγεσίας του Υπουργείου Προστασίας του Παραβ... του Πολίτη και των επικεφαλής της ΕΛΑΣ είναι πως ο αριθμός των υπαλλήλων που έχουν στη διάθεσή τους είναι πολύ μικρός για να είναι αποτελεσματικός ο έλεγχος. Δυστυχώς γι’ αυτούς, όσοι δεν ήρθαμε χθες στην Ελλάδα καταλαβαίνουμε ότι αυτή είναι μια πολύ φτηνή δικαιολογία. Ευτυχώς για μας, είναι και μια δικαιολογία πιο ξεπερασμένη κι από αντρική αλογοουρά.

Γιατί πια ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων που πληρώνονται για να ελέγχουν τους αντικοινωνικούς οδηγούς δεν έχει και τόση μεγάλη σημασία. Γιατί πια, όσο και να ενοχλούνται ΕΛΑΣ και υπουργείο, βρισκόμαστε στον 21o αιώνα και η δουλειά που αρνούνται να κάνουν μπορεί να γίνει με κάμερες. Γιατί πια δεν χρειάζεται να ακούμε την ανοησία «δεν μπορούμε να έχουμε έναν αστυνομικό για κάθε Έλληνα» γιατί ξέρουμε ότι μπορεί να υπάρχει μια κάμερα σε κάθε δρόμο.

Μια κάμερα που θα κάνει τη δουλειά που οι διοικητές των τμημάτων δεν θέλουν να κάνουν οι άνδρες τους. Μια κάμερα η οποία δεν θα ξέρει ποιος είσαι εσύ ρε και δεν θα την νοιάζει κιόλας. Μια κάμερα που θα δουλεύει ακούραστα 24ωρες το 24ωρο και θα σώζει ζωές. Μια κάμερα που θα ξανακάνει τα αυτοκίνητα και τις μηχανές οχήματα μεταφοράς και όχι αδέσποτες σφαίρες. Μια κάμερα που όχι απλώς θα βιντεοσκοπεί αλλά θα πιστοποιεί και την παράβαση και θα ετοιμάζει την λυπητερή για τους γαλανόλευκους Χάμιλτον. Μιαν κάμερα που θα βγάλει το κόστος της στις πρώτες μέρες της λειτουργίας της (θυμίζω ότι το πρόστιμο για παραβίαση στοπ ή κόκκινου φαναριού είναι 700 ευρώ, καθίστε σε ένα οποιοδήποτε φανάρι για 10' και κάντε τον πολλαπλασιασμό). Μια κάμερα σαν αυτές τις Αττικής οδού (ναι, αυτές που όταν τις πλησιάζετε ελαττώνετε ταχύτητα). 

Καταλαβαίνω ότι σε πολλούς συμπολίτες δεν αρέσει καθόλου καμία ιδέα που να περιορίζει την αντικοινωνική δραση τους. Ξέρω επίσης ότι κάποιοι άλλοι συμπολίτες πάσχουν από κάποιο μυστήριο σύνδρομο καταδίωξης και ενοχλούνται από την ιδέα καμερών στους δρόμους, αλλά τα επιχειρήματά τους είναι χειρότερα κι από επιχείρημα συριζαίου κατά της επένδυσης στο Ελληνικό. Καταλαβαίνω ότι τα κίνητρα των μεν και των δε δεν είναι τα ίδια, αλλά λίγο με ενδιαφέρει. Και σίγουρα με ενδιαφέρει πολύ λιγότερο από όσο με ενδιαφέρει να μειωθεί ο αριθμός των ανθρώπων που σκοτώνονται ή μένουν ανάπηροι επειδή κάποιοι δεν θέλουν να ελέγχονται και κάποιοι άλλοι δεν θέλουν να ελέγχουν.

Φίλες, φίλοι και οι υπόλοιποι η μόνη αρνητική συνέπεια των καμερών θα είναι στη δουλειά των φαναρτζήδων, των γραφείων κηδειών και των κέντρων αποκατάστασης. Απαλλαχθείτε από τα ταμπού που σας φόρτωσε ένα μυθιστόρημα που γράφτηκε πριν από 70 χρόνια και μην ακούτε όσους για τους πονηρούς τους σκοπούς τα εκμεταλλεύονται. Συμφιλιωθείτε με τον 21ο αιώνα και απαιτήστε επιτέλους τη χρήση του μοναδικού όπλου που έχουμε απέναντι στους δολοφονικούς αντικοινωνικούς: τις κάμερες. Και μπράβο σας.