Η (όχι και τόσο κρυφή) γοητεία της κανονικότητας

Η Μαρία Χούκλη ήταν η τελευταία από τους γνωστούς δημοσιογράφους οι οποίοι εντάχθηκαν στην επικοινωνιακή ομάδα της Νέας Δημοκρατίας, αν και δεν προέρχονται από τον συντηρητικό χώρο. Ανεξάρτητα από τα προσωπικά κίνητρα του καθενός, τα οποία οι ίδιοι μόνο γνωρίζουν, το θέμα έχει πάψει προ πολλού να είναι προσωπικό. Ο κ. Μητσοτάκης έδειξε από την πρώτη στιγμή την θέλησή του να ενσωματώσει στην κυβέρνησή και την διοίκηση στελέχη που προέρχονται από άλλα κόμματα και εκφράζουν μια φιλελεύθερη μεταρρυθμιστική λογική. Στον ΣΥΡΙΖΑ και στο ΚΙΝΑΛ θεωρούν ότι αποτελούν την βιτρίνα πίσω από την οποία τις κρίσιμες θέσεις καταλαμβάνουν παραδοσιακά δεξιά στελέχη και μάλιστα της προσωπικής εμπιστοσύνης του πρωθυπουργού. Έτσι όμως χάνουν την πολιτική σημασία αυτής της οιονεί διεύρυνσης. Η οποία βέβαια παρακολουθεί μια ανάλογη μετακίνηση ψηφοφόρων από τον μεσαίο χώρο. Αριθμητικά μπορεί να μην είναι πολλοί, κατά πάσα πιθανότητα ωστόσο έκαναν την διαφορά για την κατάκτηση της αυτοδυναμίας στις πρόσφατες εκλογές. Η διατήρηση αυτής της άτυπης συμμαχίας, η οποία σε μεγάλο βαθμό οφείλεται στην προσωπική απήχηση του κ. Μητσοτάκη στο μεταρρυθμιστικό κέντρο, είναι απαραίτητη, αν η Νέα Δημοκρατία θέλει να παραμείνει πλειοψηφική δύναμη. Η εναλλακτική λύση, το άνοιγμα στην ακροδεξιά, θα ήταν πιθανότατα ατελέσφορο και κυρίως θα εξυπηρετούσε τα σχέδια του κ. Τσίπρα για τον επαναπροσδιορισμό του κόμματός του στον χώρο της κεντροαριστεράς.

Άλλωστε σε αυτό το εγχείρημα ο κ. Μητσοτάκης έχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα το οποίο θα ήταν παράλογο να απεμπολήσει: το ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει τραυματίσει σε τέτοιο βαθμό τις σχέσεις του με τους μετριοπαθείς ψηφοφόρους που πολύ δύσκολα θα μπορέσει να τούς επαναπροσεγγίσει. Η επιθυμία τους να «φύγει ο Τσίπρας» και να επιστρέψουμε στην «κανονικότητα» ήταν τόσο μεγάλη που ακόμα και οι σκληρά δεξιές θέσεις της ΝΔ στο μακεδονικό, στους πρόσφυγες ή στα κοινωνικά δικαιώματα, δικαιολογήθηκαν, χωρίς ουσιαστικές αντιδράσεις, στο πλαίσιο της εκλογικής σκοπιμότητας. Το ίδιο συμβαίνει σήμερα με τα κάθε είδους στραβοπατήματα της κυβέρνησης, από την παλαιοκομματική μεθόδευση της τροπολογίας Βρούτση ως την προκήρυξη της θέσης προέδρου της ΕΡΤ κατόπιν εορτής, μετά την ανακοίνωση δηλαδή του διορισμού του κ. Ζούλα! Θα αντέξει όμως αυτή η σχέση στο χρόνο;

Αντίθετα από την κυβερνητική ρητορική, το βασικό κριτήριο δεν θα είναι τόσο οι μεγάλες μεταρρυθμίσεις όσο η αποτελεσματική διαχείριση της καθημερινότητας. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι σε βάθος χρόνου η χώρα αντιμετωπίζει προκλήσεις οι οποίες απαιτούν ριζικές τομές στη λειτουργία του κράτους, των θεσμών και της οικονομίας. Κανείς δεν περιμένει ωστόσο ότι ο κ. Μητσοτάκης θα τα λύσει στον ορίζοντα μιας τετραετίας. Αν καταφέρει ωστόσο να διώξει την αίσθηση της αβεβαιότητας για την πορεία της χώρας και να αποκαταστήσει μια σχετική κατάσταση ευνομίας στην καθημερινότητα, θα έχει ικανοποιήσει σε μεγάλο βαθμό το αίτημα της επιστροφής στην «κανονικότητα». Αυτό δηλαδή για το οποίο τον ψήφισαν ψηφοφόροι από διαφορετικούς ιδεολογικούς χώρους.

Ακούγεται απατηλά απλό αλλά βέβαια είναι πολύ δύσκολο. Κατ’ αρχήν επειδή ορισμένα προβλήματα είναι από μόνα τους εξαιρετικά σύνθετα. Σκεφτείτε την ΔΕΗ, τα κόκκινα δάνεια ή τα σκουπίδια. Αλλά και επειδή μετά από 10 χρόνια κρίσης ορισμένα κοινωνικά αιτήματα  κινδυνεύουν να πάρουν εκρηκτικές διαστάσεις. Για μια κυβέρνηση με τους δημοσιονομικούς περιορισμούς που έχει η χώρα, ακόμα και η πιο απλή διαχείριση προϋποθέτει σχέδιο και σαφείς ιεραρχήσεις. Πολιτική σύνεση αντί για υπουργικό ακτιβισμό. Σε αυτό μια στιβαρή επικοινωνιακή ομάδα μπορεί να βοηθήσει. Ιδίως όταν θα έχουν εξαντληθεί οι εύκολες νίκες. Κανένας δημοσιογράφος όμως δεν μπορεί να υποκαταστήσει την πολιτική.