Η παράσταση «Ο Αλέκσης στο ΚΥΣΕΑ»

Νομίζω πως ελάχιστοι θα διαφωνήσουν με τη διαπίστωση πως η φετινή παράσταση με την οποία άνοιξαν τα φετινά Τσίπρεια, το καλοκαιρινό φεστιβάλ που παρότι βρίσκεται μόλις στον δεύτερο χρόνο του πάει να γίνει θεσμός, ήταν απογοητευτική. Το «Ο Αλέκσης στο ΚΥΣΕΑ» άφησε μάλλον αδιάφορο το κοινό και, αν το συγκρίνουμε με το περσινό «Ο Αλέκσης για το Μάτι», η εντύπωση που μένει είναι ότι ο μεγάλος θεατράνθρωπος, ο σύντροφος Τσίπρας, μάλλον δεν είναι στην καλύτερη στιγμή της υποκριτικής του καριέρας, τουλάχιστον εμπορικά.

Αυτό είχε ως αποτέλεσμα το ΚΥΣΕΑ που εκτάκτως συνεδρίασε, προκειμένου ο Αλέκσης να εντάξει στην προεκλογική του εκστρατεία τα ελληνοτουρκικά, να συζητηθεί λιγότερο κι από το τέλος του Power of Love (το οποίο δεν έχω ιδέα αν τελείωσε, αλλά καταλαβαίνετε τι θέλω να πω). Παρά τα ταρατατζούμ και τις αγωνιώδεις κραυγές των συντρόφων πέρασε μάλλον απαρατήρητο, υπακούοντας στον κανόνα του ψεύτη βοσκού, σύμφωνα με τον οποίο η μοίρα του ψεύτη είναι η αδιαφορία των γύρω του (αυτή η αδιαφορία βέβαια μπορεί κάποια στιγμή να αποδειχθεί καταστροφική και για τους γύρω, αλλά αυτό μόνο στις περιπτώσεις των ψευτών που έχουν τη δυνατότητα να πουν την αλήθεια, κάτι που δεν συμβαίνει στην περίπτωση του δικού μας ψεύτη).

Η αδιαφορία απέναντι στη φετινή καλοκαιρινή παράσταση του Αλέκση, πέρα από την αδιαφορία που γεννούν οι κραυγές του ψεύτη, είχε και ένα άλλο (πιθανόν ασυνείδητο) κίνητρο. Οποιοδήποτε ενδιαφέρον θα συνοδευόταν από τη διαπίστωση ότι υπεύθυνοι για την εθνική ακεραιότητα της Ελλάδας είναι ο σύντροφος Τσίπρας, ο σύντροφος Κατρούγκαλος, η συντρόφισσα Γεροβασίλη, ο σύντροφος Αποστολάκης, ο σύντροφος Κουβέλης και κάποιος στρατιωτικός που έχει τοποθετηθεί στη θέση του ΑΓΕΕΘΑ επειδή αρέσει στην κυβέρνηση. Μια τέτοια διαπίστωση μόνο πανικό θα μπορούσε να προκαλέσει κι αυτόν τον πανικό είναι που γλίτωσαν, εκτός από την ώρα τους, οι συμπολίτες που αδιαφόρησαν.

Αν μάλιστα σκεφτούμε πως ο πρωθυπουργός είναι ένας άνθρωπος ο οποίος ισχυρίζεται ότι δεν υπάρχουν θαλάσσια σύνορα, καταλαβαίνετε πως είναι μάλλον σοφό το ότι ακολουθήσαμε, προσαρμοσμένο φυσικά, εκείνο το ευφυολόγημα σύμφωνα με το οποίο όσο λιγότερα ξέρεις για το φαγητό που έφαγες τόσο καλύτερα θα κοιμηθείς το βράδυ.

Πέρα από τη δική μας αδιαφορία (άδικη καλλιτεχνικά, αλλά απαραίτητη υπαρξιακά) η οποία είναι άξια συγχαρητηρίων, να πω μπράβο και στον πρωθυπουργό που έδειξε μια κάποια αυτοσυγκράτηση και δεν απείλησε τον ημιδικτάτορα Ερντογάν με τα νταούλια του, τα οποία, αν θυμάστε, του τα είχε κόψει από τη ρίζα το καλοκαίρι του 2015 η πραγματικότητα την οποία, ως αριστερός, είχε επιλέξει να αγνοεί.

Σε κάθε περίπτωση και με δεδομένο ότι την ώρα που ο σύντροφος πρωθυπουργός ανέβαζε την περσινή του παράσταση είχαμε ήδη χάσει δεκάδες συμπολίτες, δεν θα ήταν κακή ιδέα να γίνει ένας έλεγχος στα ελληνικά νησιά του Αιγαίου προκειμένου να βεβαιωθούμε ότι ο αριθμός τους πριν και μετά την 16η του Ιουνίου παραμένει αμετάβλητος. Μπορεί ο εκλεκτός του συντρόφου πρωθυπουργού για τη θέση του υφυπουργού Παιδείας (παλιά) και για τη θέση του υποψήφιου βουλευτή (τώρα), ο σύντροφος Ζουράρις, να διαβεβαιώνει ότι όταν έχεις τόσα πολλά νησιά δεν είναι και τίποτα φοβερό να χάσεις μερικά, αλλά είμαι σίγουρος πως στην περίπτωση που αυτό συνέβαινε οι περισσότεροι συμπολίτες κάπως θα δυσαρεστούνταν. Προφανώς η δυσαρέσκεια αυτή θα οφειλόταν στην πλεονεξία τους, αλλά αυτά συμβαίνουν στους λαούς που έχουν παγιδευτεί στον λαβύρινθο του Μινώταυρου του Νεοφιλελευθερισμού και αγνοούν τις παραστάσεις των ηγετών τους. Και μπράβο τους.