#ειμαιμετηγκρετα

Σε περίπτωση που δεν το ξέρετε: και οι Ευρωβουλευτές έχουν ψυχή. Κι αυτοί δένονται με μια ρουτίνα κατά το μάλλον ή ήττον συναρπαστική, έρχονται σε επαφή με ανθρώπους πολύ πιο ενδιαφέροντες από ό,τι διαθέτουν οι τοπικές τους κοινωνίες, ασχολούνται με υποθέσεις απείρως πιο ελκυστικές απ’ αυτές που απασχολούν συνήθως τα εθνικά κοινοβούλια. Διότι άνθρωποι είναι κι αυτοί. Δεν θέλουν να αφήσουν την αεικίνητη καρέκλα τους στην πράσινη γραμμή μεταξύ Βρυξελλών και Στρασβούργου, η οποία δεν είναι τόσο γκλάμορους όσο φαντασιοκοπεί ο καθείς αλλά είναι γεμάτη προσπάθειες, αγωνίες, και ένα βήμα μπροστά, δυο βήματα πίσω, όπως θα ‘λεγε κι ο Λένιν αν ζούσε και προλάβαινε να γίνει διακοσίων ετών ώστε να εκτιμήσει την ανάγκη για μια ενωμένη Ευρώπη. Όσοι βρεθήκαμε την περασμένη εβδομάδα στην τελευταία πριν τις Ευρωεκλογές, Σύνοδο της Ολομέλειας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στο Στρασβούργο, το καταλάβαμε αυτό, από το αεροπλάνο κιόλας, που άλλοτε ήταν γεμάτο έλληνες ευρωβουλευτές και τώρα ζήτημα να πετύχαμε κάνα δυο, και πολλούς λέω.

Το άγχος του αποχωρισμού ήταν φανερό ότι είχε πιάσει δουλειά και η προεκλογική σφίξη είχε επιβάλει την ατζέντα της όχι μόνον στην ελληνική αντιπροσωπεία αλλά σε όλες ανεξαιρέτως τις αντιπροσωπείες. Η προσέλευση μπορεί στην αρχή να ήταν διστακτική, τελικά όμως η απαρτία συμπληρώθηκε και τροπολογίες που χρόνιζαν ψηφίστηκαν βροχηδόν, σχεδόν όπως συμβαίνει κάθε τέλος σεζόν και στα εθνικά κοινοβούλια. Σε τέτοιες περιπτώσεις καλό είναι να μη ρωτάς πολλά πράγματα τους άλλους αλλά να αναρωτιέσαι και να δίνεις μόνος σου τη σωστή απάντηση. Και η σωστή απάντηση είναι ότι την παράσταση την έσωσε η εμφάνιση της σουηδής μαθήτριας Γκρέτας Τούνμπεργκ η οποία κάλεσε και πάλι τον κόσμο να ψηφίσει και τους πολιτικούς να αναλάβουν δράση για την πρόληψη της κλιματικής αλλαγής. Δυο σφιχτοπλεγμένες κοτσίδες που πλαισιώνουν ένα αγέλαστο και γεμάτο πείσμα μουτράκι, έφτασε για να αποσπάσει τους ευρωβουλευτές από προεκλογική μίρλα και να χαμογελάσουν εκείνοι αντ’ αυτής. 

Το ίδιο περίπου διάστημα, σε μια άλλη αίθουσα έδινε συνέντευξη Τύπου ένας άλλος πολύ ενδιαφέρων τυπάκος, ο Λετονός πρωθυπουργός του οποίου το όνομα αδυνατώ να προφέρω, μπορώ όμως κάλλιστα να διακρίνω την εξαιρετική του συγκρότηση και την απόλυτη σοβαρότητα με την οποία αντιμετώπιζε το μέλλον της Ευρώπης. Και στα δικά μας, θα ευχόμουν, αν παραδίπλα δεν βράβευε ο Κούλογλου τον Ασάνζ!  Όπου και να πας, είσαι στην Ελλάδα, σκέφτηκα. Και αυτομάτως σβήστηκαν από τα μάτια μου η ξαφνική αλσατική λιακάδα και η μπλε σημαία με όλα τα αστέρια της.