Το πλαίσιο και το θεσμικό πλαίσιο σε μια δημοκρατική χώρα

Πλαίσιο συνηθίζεται να ονομάζεται μια σειρά κανόνων και όρων οι οποίοι ορίζουν και καθορίζουν διαδικασίες και περιεχόμενα, ανάμεσα σε δύο ή περισσότερα μέρη, τα οποία έχουν εκφράσει ευθαρσώς την πρόθεση τους να συνεργαστούν. Παραπέμπει στην μορφή και στο περιεχόμενο. Για παράδειγμα στο χώρο της υγείας, μια θεραπευτική πράξη στηρίζεται και προκύπτει από ένα επιστημονικό πλαίσιο.

Στο χώρο της πολιτικής, σε μια δημοκρατική χώρα το πλαίσιο, οι κανόνες λειτουργίες, οι υποχρεώσεις των πολιτών απέναντι στο κράτος και του κράτους απέναντι στους πολίτες, οι νόμοι, το δικαίωμα στην ελευθερία, οι κοινωνικές παροχές, η σύσταση και λειτουργία των κομμάτων, κλπ, κλπ, αποτυπώνονται στο Σύνταγμα. Το Σύνταγμα αποτελεί την υπέρτατη συμφωνία, μεταξύ κράτους και πολιτών και γι’ αυτό, κάθε τροποποίησή του ή αλλαγή απαιτεί ευρείες συναινέσεις σε πολιτικό επίπεδο, έτσι ώστε να εκφράζονται, εάν είναι δυνατόν, όσο γίνεται μεγαλύτερα κοινωνικά στρώματα.

Ωστόσο στο επίπεδο της ιδεολογίας, ένα σύνταγμα κρίνεται και με βάση ιδεολογικά κριτήρια, π.χ. ταξικά, στην ταξική αντιπαράθεση. Έτσι, το σύνταγμα μιας σύγχρονης δημοκρατικής χώρας, όπως η χώρας μας, θεωρείται από τους πολιτικούς χώρους της αριστεράς, πέραν της σοσιαλδημοκρατίας, (π.χ. ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ) ως το Σύνταγμα της αστικής τάξης, και ως εκ τούτου δεν εξυπηρετεί παρά το «αστικό κατεστημένο». Φυσικά «δεν είναι υπέρ των εργαζομένων» και ως εκ τούτου οι συγκεκριμένοι πολιτικοί χώροι και οι συν αυτών, δεν θεωρούν, πολιτικά, ότι είναι υποχρεωμένοι να το τηρούν και να το εφαρμόζουν. Στη διάρκεια της κυβερνητικής θητείας της σημερινής κυβέρνησης, έχουμε δει πολύ συχνά, τέτοιου τύπου πολιτικές τοποθετήσεις, αλλά και πράξεις. Πολλές πολιτικές επιθέσεις ενάντια στο θεσμικό πλαίσιο, είτε από κυβερνητικά στελέχη είτε από βουλευτές, π.χ. ενάντια στην παιδεία και στη δικαιοσύνη, αλλά και μεταξύ υπουργών και υφυπουργών, οι οποίες δείχνουν ξεκάθαρα πως η συγκεκριμένη κυβέρνηση απαξιώνει εντελώς το συγκεκριμένο θεσμικό πλαίσιο. Το γεγονός ωστόσο ότι η συγκεκριμένη κυβέρνηση αφορά σε μια συμμαχία νεφελώδους πολιτικής ιδεολογίας με έντονα στοιχεία νεποτισμού, ρεβανσισμού, μισαλλοδοξίας, λαϊκισμού και φυσικά με έντονα αντιδημοκρατικά χαρακτηριστικά, δείχνει το κοινό έδαφος λαϊκίστικων πολιτικών με αριστεροδεξιό προσωπείο. Μείζον παράδειγμα αποτελεί η οικονομική πολιτική της κυβέρνησης η οποία στη βάση μιας της αντιδημοκρατικής και αντιλαϊκής πολιτικής, δεν διστάζει να μοιράζει χρήματα που δεν έχει, έναντι ψήφων, χωρίς ίχνος ήθους, υποθηκεύοντας την ίδια την ευημερία της χώρας. Αυτή, λοιπόν, δεν είναι μια αντιδραστική πολιτική;

Κάπως έτσι, και πάνω σ’ αυτή τη βάση μιας αλλοπρόσαλλης και κυρίως αντιθεσμικής πολιτικής, ο πρόεδρος της κυβέρνησης καλεί σε συνομιλίες για την τροποποίηση διατάξεων του Συντάγματος, όποιους εκείνος «γουστάρει» επειδή των εξυπηρετούν καιροσκοπικά. Όμως εδώ ακριβώς γίνεται και η διάκριση από ένα σοβαρό πολιτικό κόμμα της αριστεράς, με ιδεολογικές αρχές, από το συγκεκριμένο συνονθύλευμα καιροσκόπων, οι οποίοι «πατώντας» πάνω σε οτιδήποτε θεωρείται διεκδικήσιμο, καταστρέφουν τα πάντα στο διάβα τους.

Ακριβώς γι’ αυτούς τους λόγους δεν μπορεί και δεν πρέπει να υπάρξει, από τις άλλες δημοκρατικές δυνάμεις, είτε στο άμεσο είτε στο απώτερο μέλλον, οποιουδήποτε τύπου συμμαχία μ’ αυτόν τον πολιτικό συρφετό. Όποιος το επιχειρήσει σημαίνει ότι βρίσκεται στο ίδιο μήκος κύματος και παίζει πολιτικά παιχνίδια σε βάρος της χώρας.