Πολιτικη & Οικονομια

Ο Θ. Μαργαρίτης εξηγεί πού διαφωνεί με τον Ν. Μαραντζίδη

Το στέλεχος της ΔΗΜΑΡ και του Κινήματος Αλλαγής παίρνει θέση στη συζήτηση που άνοιξε για τον ΣΥΡΙΖΑ

23.04.2018, 15:23
Newsroom
1’ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

Eπιλογές

«Η Αθήνα από την Ανατολή στη Δύση, 1821-1896» Κόσμος στον λόφο του Φιλοπάππου (1890) Φωτογραφία του W. J. Woodhouse, καθηγητή κλασικής λογοτεχνίας. Ευγενική παραχώρηση Sydney University

Κινηματογραφος Μαρία Ηλιού: «Είναι απαραίτητο να θυμόμαστε την ιστορία μας για να μην κάνουμε τα ίδια λάθη»

Αγγελική Μπιρμπίλη

Πολιτικη & Οικονομια Λίνα Παπαδοπούλου: Το Σύνταγμα μάς αφορά

Επιστήμη Μπινάζη

Γιώργος Μαρίνος: Ένας πρωτοπόρος της σάτιρας και του ελληνικού καμπαρέ

Θεατρο - Οπερα Γιώργος Μαρίνος: Ο πρώτος Έλληνας περφόρμερ – Μια ζωή σαν σόου

Χάρης Μαρκάκης

Το κείμενο του καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας Νίκου Μαραντζίδη στην εφημερίδα «Καθημερινή», όπου μεταξύ άλλων ανέφερε πως «ο ΣΥΡΙΖΑ μετατρέπεται από ριζοσπαστικό σε σοσιαλδημοκρατικό κόμμα», προκάλεσε πλήθος σχολίων.

Το στέλεχος της ΔΗΜΑΡ και του Κινήματος Αλλαγής Θόδωρος Μαργαρίτης θέλησε να πάρει θέση στη συζήτηση που άνοιξε για τον ΣΥΡΙΖΑ και έσπευσε να εξηγήσει ενδελεχώς πού συμφωνεί και πού διαφωνεί με τον Ν. Μαραντζίδη, μέσα από ένα σχόλιό του στα social media.

Ειδικότερα, όπως ανέφερε:

«Σωστά ο Νίκος Μαραντζίδης στο πρόσφατο άρθρο του στην "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ" αναλύει ότι η λογική του "αντι-ΣΥΡΙΖΑ μετώπου" δεν είναι μία ορθή επιλογή. Κατά την γνώμη μου συσκοτίζει τις διαφορές των αντίθετων δυνάμεων, καλλιεργεί ακραία πόλωση -που είναι σε κάθε περίπτωση επιζήμια για την χώρα- και ακυρώνει την ιδεολογική αντιπαράθεση ανάμεσα στην κεντροαριστερά και τη συντηρητική παράταξη.

Όμως η περιγραφή της "ρεαλιστικής στροφής" του ΣΥΡΙΖΑ απο τον Μαραντζίδη ως μιας καλοδεχούμενης εξέλιξης για την πορεία της χώρας και την αποδυνάμωση των λεγόμενων αντί-συστημικών τάσεων έχει ένα μεγάλο κενό. Απουσιάζει η καταλυτική κριτική στο σοβαρό φαινόμενο του πολιτικού κυνισμού που δεν μπορεί να γίνεται a priori αποδεκτό.

Δηλαδή ο κυνισμός που εκφράζεται με την απόλυτη προσήλωση στον στόχο της εξουσίας. Γιατί με αυτή την έννοια νομιμοποιείται η δυνατότητα να γίνεται κανόνας ένα κόμμα να πράττει ΤΑ ΑΚΡΙΒΩΣ ΑΝΤΙΘΕΤΑ από όσα έλεγε στην αντιπολίτευση όταν βρίσκεται στην διακυβέρνηση.Θα αποτελεί ένα απολύτως νομιμοποιημένο παράδειγμα πολιτικής επικράτησης για την εκάστοτε αντιπολίτευση. Πρόκειται δηλαδή για τον πλήρη ευτελισμό του πολιτικού συστήματος,της ίδιας της έννοιας της πολιτικής.