Ράνια ή το τέλος του παιχνιδιού

Την ώρα που ξεκίνησαν να γράφονται αυτές οι γραμμές, ήταν ακόμη άγνωστη η τύχη της επιδοτούμενης νεοϋορκέζας άστεγης. Σκοπίμως δεν άνοιγα ραδιόφωνο, τηλεόραση, ίντερνετ. Μην ακούσω τίποτα, μη με κόψουν πάνω στο καλύτερο πριν ξεδιπλωθεί η σκέψη μου και με πάει ως το χείλος του γκρεμού της, ότι δηλαδή δεν πρόκειται να «παραιτηθεί», διότι απλούστατα αυτή η κυβέρνηση δεν τις σηκώνει τις παραιτήσεις. Ο σταλινισμός μέσα μας, δικιολογεί πολλά πράγματα: αιφνίδιες αδιαθεσίες, αιφνίδιες προδοσίες, αιφνίδια θανατηφόρα ατυχήματα, αλλά προς Θεού, όχι παραιτήσεις. Άπαξ και μπεις με τη θέλησή σου στο δίχως πόρτες και κουφώματα παλάτι, να το ξέρεις πως η μοίρα σου είναι να πας μια μέρα αύτανδρος. Κι όμως…

Όπως ξέρετε και ξέρω, η κ. Αντωνοπούλου τελικά παραιτήθηκε ή μάλλον «έγινε δεκτή η παραίτησή της». Δεκτή, δεκτή, δεκτή. Το λέω πολλές φορές για να το εμπεδώσω. Να ξεχωρίσω τις τζιριτζάτζουλες που μετέρχεται  η γλώσσα προκειμένου να καλύψει την αγριάδα της. Με την ίδια λογική θα έπρεπε να γίνονται ή να μη γίνονται «δεκτά» όλα τα κορυφαία γεγονότα της ζωής μας. Η γέννησή μας ή και η αποβίωσή μας, παραδείγματος χάριν. Εδώ σε θέλω…  

Συμπληρωματικά, οφείλω να σας θυμίσω ότι είχε προηγηθεί η «παραίτηση» Ζουράρι, αλλά αυτή δεν πιάνεται, απλούστατα διότι δεν δημιούργησε τον ντόρο που ήλπισε ο παραιτηθείς, οπότε μάλλον θα υποχρεωθεί να την ξανακάνει. Αν ακούσετε κάτι, ενημερώστε. Εντω μεταξύ, θα ήταν χρήσιμο να ξεκαθαρίσουμε λίγο το προτσές των «αποπομπών» και των «δεκτών παραιτήσεων», γιατί αυτές είναι που οικοδομούν ή γκρεμίζουν τα κόμματα εξουσίας ανάλογα με το timing που συμβαίνουν, κι όχι εσύ με την ψήφο σου, μικρέ πικρέ μου ψηφοφόρε, άστεγε ή σπιτωμένε, αδιάφορο.

Φάση πρώτη: οι προνοητικοί. Αυτοί που σαν τον Γαβριήλ Σακελλαρίδη ανθίστηκαν εγκαίρως τα δύσκολα. Τι έχουμε εδώ; Μια αξιοπρεπή αποχώρηση και μια αξιοπρεπέστερη καβάντζα για το μέλλον. Πάει καλά… Φάση δεύτερη: τα βαρίδια, το έρμα, οι λούζερς, οι ανθρωποδιώχτες, τύπου Ζωή, Λαφαζάνης και άλλα φρούτα του δάσους. Υ-πε-ρο-χα! Γίναμε! Στρώνω μια κέντα φλος στο τραπέζι, αλλά δεν βιάζομαι να τα μαζέψω και να σηκωθώ. Από δω και μπρος, κάποιος πρέπει να έχει το νου του και στα απρόοπτα της παρτίδας, γιατί αυτά καθορίζουν στην πραγματικότητα την έκβασή της. Τη Ράνια Αντωνοπούλου καληώρα, τον Μουζάλα όπως «διαρρέεται» ή τον Κουρουμπλή όπως μετ’ επιτάσεως ακούγεται.

Αυτή τη σεζόν, κάτι μου λέει ότι τα πουλόβερ δεν θα χρειαστεί να τα μαζέψουμε, να μας πιάνουνε και χώρο. Θα ξηλωθούν από μόνα τους και θα γίνουν μικρά μαλακά κουβαράκια, να ’χουν κάτι να ξύνουν τα νύχια τους τα γατάκια μας. Νιάου.