Η ΔΕΚΟ του Θεού (Έχει τελείως άδικο ο Κουράκης;)

Πράγματι, κοινωνικη αλληλεγγύη, σημαίνει να πληρώνεις για αίμα και για φάρμακα των συνανθρώπων σου, έστω κι αν δεν τα χρησιμοποιείς εσύ. Αλλά άλλο πράγμα είναι ένα φάρμακο για επιβίωση και θεραπεία και άλλο ένα ναρκωτικό που σε φανατίζει και σε κρατάει αιχμάλωτο ιδεοληψιών. Το να πληρώνουμε όλοι φόρους για την Εκκλησία, είναι σα να σου ζητάει ένας σύλλογος εθισμένων να πληρώνεις την ηρωίνη τους.

Στην πραγματικότητα το να αναλαμβάνει η κοινωνία τη μισθοδοσία ενός ιδεολογικού - διαφημιστικού οργανισμού όπως η Εκκλησία, είναι σα να αναλαμβάνουμε όλοι μαζί την καμπάνια προώθησης ενός προϊόντος που δεν καταναλώνουμε όλοι: Της Θρησκείας. Και μάλιστα μιας καμπάνιας της οποίας όχι μόνο δεν απολαμβάνουμε τα οφέλη, αλλά και που όλο και περισσότερο θυμίζει έξαλλο ιεροκήρυκα που καταριέται και κηρύσσει το μίσος.

Δηλαδή, πληρώνουμε τον Σεραφείμ Πειραιώς να ενσαρκώνει την ανθρώπινη εκδοχή της Ελεύθερης Ώρας και να δηλητηριάζει με τις συνωμοσιoλογίες του μια ολόκληρη κοινωνία. Πληρώνουμε τον Αμβρόσιο Καλαβρύτων να διασπείρει τα χουντικά του βοθρολύματα ανάμεσά μας και να μας βομβαρδίζει με μίσος και βια;

Πότε ακριβώς συμφωνήσαμε ότι πρέπει να χρηματοδοτούμε ανθρώπινα μεγάφωνα μισαλλοδοξίας που η συνεισφορά τους στην κοινωνία, είναι κοπάδια φανατισμένων αγράμματων επειδή αυτοί συσπειρώνονται εύκολα και αποτελούν βολικό ιδεολογικό στρατό;

Εφόσον η Εκκλησία, επιθυμεί να μισθοδοτείται από το κράτος, σα να είναι μια ακόμα ΔΕΚΟ, οφείλει να συμπεριφερθεί και σαν τέτοια. Και όπως ένας υπάλληλος του ΟΤΕ δεν δικαιούται την ώρα που καλώ για πληροφορίες να μου διαφημίζει μια κινηματογραφική ταινία και να βρίζει μια άλλη, έτσι και ο υπάλληλος του Θεού (εφόσον ο Θεός ανήκει στο ευρύτερο Δημόσιο), οφείλει να κρατάει τις ιδεοληπτικές του δεισιδαιμονίες για τον εαυτό του. ΟΚ;