Παναγιώτης Σπύρου: Αντίο, φίλε!

Γνώρισα τον Παναγιώτη Σπύρου το καλοκαίρι του ’97 στα Πυργαδίκια. Μου είχανε κλείσει συνέντευξη από το “Close Up”. Μπήκα στη βίλα του ψαρωμένος, απέναντι ήταν παρκαρισμένο το πολυτελές κότερο, αυτό με το οποίο κάποτε πέρασε τον Ατλαντικό. «Καθίστε εδώ και ο γιατρός θα σας δεχτεί σε λίγο, γιατί είναι αδύνατον να τον διακόψω, παίζει μπιλιάρδο με τους φίλους του», είπε η οικονόμος του. άκουγα τις στεκιές και τα γέλια τους, γαμώ τα Rat Pack, σκέφτηκα, καθώς μονομαχούσε με τον Ανέστη Πεταλίδη, το φωτογράφο Γιάννη Κυριακίδη και έναν άλλον φίλο τους που δεν τον ήξερα. Ξαναδιάβασα τις ερωτήσεις που είχα προετοιμάσει. Πώς αισθάνεστε που για τον ασθενή σας υποκαθιστάτε το Θεό; Γιατί επιστρέψατε στην Ελλάδα, ενώ η επιστημονική κατάρτιση και η δαιμονική χειρουργική σας δεινότητα εγγυημένα στην Αμερική θα σας προσέφεραν τεράστια φήμη, πλούτο και καριέρα; Αληθεύει πως κάποιες πρωινές εγχειρήσεις τις κάνατε ξενύχτης μετά από γλέντια με τους φίλους σας;

Μιλήσαμε τρεις ώρες. Επειδή δεν προλάβαινα, με προσκάλεσε την άλλη μέρα στο σπίτι του στην παραλία της Θεσσαλονίκης. Ξαναπήγα. «Δες και τους δίσκους μου», είπε καμαρώνοντας. Είχε ένα διπλό Τόνι Μπένετ με υπογραφή του «άρχοντα». Έτσι γνώρισα τον Παναγιώτη Σπύρου και μετά τη δημοσίευση της συνέντευξης οι μισές μου φίλες με ρωτούσαν πώς είναι σαν άνθρωπος, πέρα από το μύθο του. Ήταν ευθυτενής, λεβένταρος, ντόμπρος και συνάμα ευγενής. Είχε και τις ζοχάδες του, ειδικά όταν έχανε ο Άρης.

Χρόνια μετά, μετακόμισα στην Κορομηλά, ακριβώς πίσω από το σπίτι του στην παραλία. Κάθε βράδυ γυρνώντας σπίτι τον έβλεπα στο τραπέζι δίπλα στην τζαμαρία του “Ruby Tuesday”. Πάντα με τον Πεταλίδη παρέα, πάντα με ένα ουίσκι και την τσιγαριά στο στόμα. Καμιά φορά ανταμώναν τα βλέμματά μας και χαιρετιόμασταν βουβά, αλλά εγκάρδια. Αυτή είναι η εικόνα που θα έχω για τον Σπύρου. Είχε πάψει να χειρουργεί, κουβαλούσε κι ένα πένθος βαρύ, ήταν αυτό που λέμε ένας πονεμένος άνθρωπος.

Ο θρύλος του δεν έπαψε ποτέ να σκέπει την πόλη: ήταν ο θεός της καρδιοχειρουργικής, ο μάγκας, αυτός που επέλεξε να ζήσει εδώ όταν μπορούσε να μεγαλουργήσει και να γλεντήσει παντού. Ήταν μποέμης, ζωγράφος και πλακατζής. Μπορεί να γραφτεί βιβλίο για τα «θύματα» των ωραίων αστείων του. Λίγες μέρες πριν φύγει από εγκεφαλικό στον Κυανό Σταυρό, όπου νοσηλευόταν, έσβησε και ο επιστήθιος αρειανός και «αδελφός» του Ανέστης Πεταλίδης. Η πόλη είναι σκέτη φτώχεια όταν φεύγουν τέτοιες μορφές θεωρώ.