Τις τελευταίες μέρες οι κακές ειδήσεις που δείχνουν την πορεία διάλυσης κράτους πολλαπλασιάζονται.
Πιο εντυπωσιακή απ΄ όλες η είδηση που αφορά ασθενείς που πάσχουν από σοβαρές παθήσεις, όπως οι καρκινοπαθείς και χρειάζονται ακριβά νοσοκομειακά φάρμακα, τα οποία δεν μπορούν να βρουν σε νοσοκομεία και φαρμακεία. Φτάσαμε στο σημείο αυτό γιατί έξι φαρμακευτικές εταιρείες δεν δίνουν τα ακριβά φάρμακα σε νοσοκομεία και φαρμακεία εάν δεν πληρωθούν μετρητοίς, λόγω των απλήρωτων χρεών του κράτους προς τους προμηθευτές. Αυτή είναι η κορυφή του παγόβουνου που είναι η κατάρρευση της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης 9,5 εκατομμυρίων ασφαλισμένων στα χρέη του νεόκοπου και αμαρτωλού ΕΟΠΥΥ. Δημιούργημα της κυβέρνησης Παπανδρέου την τελευταία διετία γιατί δεν ήθελε να ανατρέψει νοοτροπίες και συμπεριφορές στο χώρο αυτό.
Επόμενη είδηση που οδηγεί στο «δυστυχώς επτωχεύσαμε» είναι η είδηση ότι μέσα στον Ιούνιο είναι ορατός ο κίνδυνος μια ολικής κατάρρευσης της αγοράς ενέργειας. Κράτος, κυβερνήσεις, ιδιώτες επενδυτές, ΔΕΗ, επαγγελματίες συνδικαλιστές, νέοι δήθεν ανεξάρτητοι φορείς όπως ΡΑΕ και ΔΕΣΜΗΕ μπλέχθηκαν σ΄ ένα αυτοτροφοδοτούμενο χάος χρεών και ζημιών στήνοντας «αμαρτωλά» παιχνίδια στην αγορά ενέργειας. Και όλα αυτά για να μην θιγούν ο ρόλος του μονοπωλίου της ΔΕΗ, τα πρωτεία και η ισχύς της πολιτικοσυνδικαλιστικής ασυδοσίας που γιγαντώθηκε όλα αυτά τα χρόνια. Για μια ακόμη φορά το άγχος ήταν πως δεν θα αλλάξει τίποτα και στον τομέα αυτό.
Το πάζλ συμπληρώνεται με τον καταιγισμό ειδήσεων από το αστυνομικό δελτίο και τα τηλεπαράθυρα για κλοπές με δολοφονίες από συμμορίες με καλάσνικοφ, βασανισμούς ηλικιωμένων από ληστές για να τους πάρουν τα ελάχιστα ευρώ που περίσσεψαν από τις συντάξεις τους και απίστευτες διηγήσεις παραζαλισμένων θυμάτων που απευθύνθηκαν στους «ανθρώπους της Χρυσής Αυγής» για να τους προστατέψουν. Πλήρης κατάλυση του κράτους και της κοινωνίας δικαίου. Ο φόβος και η ανασφάλεια καθοδηγούν τις επιλογές των πολιτών φτάνοντας στον παραλογισμό.
Οι εξελίξεις από το χώρο της υγείας, της ενέργειας και της εγκληματικότητας δεν είναι συγκυριακά και μεμονωμένα γεγονότα. Είναι η κυρίαρχη τάση στο ελληνικό κράτος. Κατέρρευσαν τα έσοδα το πρώτο εξάμηνο πέφτοντας κατά 30% με αποτέλεσμα να προβλέπεται στον τομέα αυτό «μαύρη τρύπα» 1 δισεκατομμυρίου Ευρώ. Αντιστοίχως στα ασφαλιστικά ταμεία το έλλειμμα προβλέπεται να φτάσει τα 1,4 δις € με αποτέλεσμα να είναι απρόβλεπτη πλέον η εξέλιξη με την πληρωμή συντάξεων από τον ΟΑΕΕ και το ΙΚΑ. Έρχονται δε ανάλογες καταστάσεις για γέλια και για κλάματα από το χώρο των ΑΕΙ που κυριαρχεί η δικτατορία των πρυτάνεων, των ΟΤΑ όπου υπάρχει κανονική στάση πληρωμών, των εταιρειών δημόσιων συγκοινωνιών, της δασοπυρόσβεσης που δεν υπάρχουν εποχιακοί συμβασιούχοι για το καλοκαίρι, τα αεροδρόμια και τα λιμάνια και όπου αλλού αν στρέψεις το ενδιαφέρον σου για το δημόσιο τομέα.
Απέναντι σ΄ αυτή την κατάσταση ο δημόσιος διάλογος επικεντρώνεται σ΄ έναν ιδιότυπο πολιτικό ανταγωνισμό για παροχές. Τα κόμματα προσπαθώντας να διαχειριστούν την απόγνωση και την ανασφάλεια των πολιτών επικεντρώνονται σε υποσχέσεις λύσεων ανακούφισης. Επειδή όμως όλες αυτές οι προγραμματικές επιλογές παράγουν νέες αυξημένες δημόσιες δαπάνες η ελπίδα μεταφέρεται σε μια απροσδιόριστη προσδοκία ότι κάτι θα γίνει σε πολιτικό επίπεδο στην Ευρώπη, ότι το κλίμα στην Ε.Ε. θα αλλάξει, θα έρθει «ως από μηχανής θεός» κάποιο ευρωομόλογο που θα επιτρέψει να υπάρξει γενικώς, αορίστως και ανεξέλεγκτα ροή επιπλέον πόρων για να στηριχθούν τέτοιες λύσεις.
Για μια ακόμη φορά επιλέγεται ο δρόμος των «εύκολων λύσεων» και του «εμπορίου ελπίδας» για όλους. Λογική που εκφράζει τις πιο οπισθοδρομικές δυνάμεις της κοινωνίας που θέλουν να κρατήσουν το κρατικοδίαιτο μοντέλο που στήθηκε μέσα από τον κομματισμό και τις πελατειακές σχέσεις της μεταπολιτευτικής περιόδου.
Δεν θέλουμε ως Έλληνες, ούτε σ΄ αυτή τη δύσκολη στιγμή, να μιλήσουμε και να αντιπαρατεθούμε για το δύσκολο δρόμο των αλλαγών και των μεταρρυθμίσεων που σχεδόν όλοι, ψιθυριστά στο παρασκήνιο, αναγνωρίζουν ότι χρειάζεται το κράτος και ο δημόσιος τομέας της χώρας. Είναι εντυπωσιακό ότι από την προεκλογική συζήτηση όλα αυτά απουσιάζουν . Οι μεταρρυθμίσεις που χρειάζονται στο χώρο των φοροεισπρακτικών μηχανισμών, των προμηθειών της υγείας, της άρσης των αντικινήτρων για την επιχειρηματικότητα, των αποκρατικοποιήσεων επιχειρήσεων και οργανισμών που δεν χρειάζεται το κράτος, της δικαιοσύνης για δίκαιη και γρήγορη απονομοή της, τη διαφθορά στις συναλλαγές πολιτών-δημοσίου, το άνοιγμα κλειστών αγορών στον ανταγωνισμό για να προσελκυσθούν νέες επενδύσεις, το outcoursing δραστηριοτήτων του δημοσίου που μπορούν ιδιωτικές επιχειρήσεις να κάνουν καλύτερα και φθηνότερα για τους πολίτες και μια σειρά από αντίστοιχες αλλαγές και μεταρρυθμίσεις που θα βελτιώσουν την ζωή των πολιτών.
Το συμπέρασμα καθαρό: Το κράτος αν δεν μικρύνει και κυρίως αν δεν μεταρρυθμιστεί, θα διαλυθεί. Η μεταρρύθμιση είναι ο μόνος δρόμος που θα μας επιτρέψει να συνεχίσουμε στο προστατευόμενο περιβάλλον της Ευρωζώνης εγκαταλείποντας την αδιαφορία και αμεριμνησία του παρελθόντος. Αν δεν γίνει αυτό θα έρθει η διάλυση και θα έχει ως επακόλουθο την απώλεια του ισχυρότερου περιουσιακού στοιχείου που έχουν οι μισθωτοί, οι συνταξιούχοι, οι επιχειρηματίες, τα ελληνικά νοικοκυριά: το Ευρώ.
