Ο γάτος μου είναι αλήτης, του δρόμου, όχι φιρμάτος, Άγκυρας δηλαδή ή Ιμαλαΐων. Οι τελευταίοι είναι πολύ στα πάνω τους, λόγω Ψυχάρη και Τσίπρα και «βουλεβού ραντεβού, τουμόροου;», ως τραγουδούσε κάποτε και η μούσα Αμάντα Λιρ. Ερωμένη και του Σαλβαντόρ Νταλί ένα φεγγάρι, έτσι για να δέσει εντελώς ο κατασκοπικοδιαπλοκικός σουρεαλισμός των ημερών. Ο γάτος μου είναι ασπρόμαυρος κεραμιδεύς, τρώει το ψάρι είτε ψημένο και από τις δυο πλευρές, ως προτείνει ο σεξοτσελεμεντές του Απόστολου Γκλέτσου, μα και ωμό. Είναι αιωνίως πεινασμένος και μεγαλόθυμος, δεν κάνει διακρίσεις ως προς το πώς «θα την φάει» τη μερίδα του.
Καμιά φορά μου μιλά σαν να είναι ήρωας στο μυθιστόρημα του Λιούις Κάρολ, δίπλα καθρέφτης με της Αλίκης και του Κούνελου, συνέβη χθες, μα τον... Παππά! Είπε αυτολεξεί: «Δεν περιμένω να με πας στο βουνό το ψηλό, μα ένα σάντουιτς με τόνο και μαγιονέζα, σαν τα παλιά που έκαμναν κάποτε, πριν αλλάξουν κατάλογο τα Έβερεστ, θα το δεχόμουν ευχαρίστως. Και στο δημοψήφισμα για τον καλύτερο και στοργικότερο ιδιοκτήτη κατοικιδίου Άνω Πόλης Θεσσαλονίκης, εσένα θα ψήφιζα, αφέντη και κύριέ μου».
Άτιμο pet, με το μυαλό του συνεχώς στα ντίλια και την καλοπέραση. Και χιουμορίστας! «Δέχομαι και μια Ίον κι ας μην είμαι Ιμαλαΐων, δέχομαι και μια μερίδα μακαρονίων με κιμά φτιαγμένο στα Κιμαλάια, κι αν τολμήσεις να δημοσιοποιήσεις τον διάλογό μας, να ξέρεις, θα τα αρνηθώ όλα».
Το σπίτι μου δεν είναι κάποιας φίλης μου «καλής», με τον γάτο μου δεν ανταμώνουμε παράνομα ή κρυφά, όλη η γειτονιά τον ξέρει και τον βλέπει, ή τον ακούει να με υποδέχεται με γοερά νιαουρίσματα κάθε που γυρνώ τα απογεύματα στο σπίτι. Όμως αυτές τις μέρες, λόγω επικαιρότητας, το παρατράβηξε. Δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του, φτυστός ο Τσίπρας στου Χατζηνικολάου, αφού από εκεί θεωρώ πως ενημερώνεται και σηκώνει ατάκες.
«Ζωάρα κάνω, ρε αφεντικό. Ένας εγώ κι ένας ο Γιάννης ο με ένα «Ν»ιάου, που εδιορίσθη σύμβουλος του Κορμπίν των Εγγλέζων Εργατικών, και θα φάει η μύγα η Βρετανιάρα σύννεφο και το κουνούπι Brexit». Δεν μπορεί, σκέφτηκα, εκτός από Χατζηνικολάου ή Βήμα, βλέπει και Euronews ο πανάθλιος ντίλινγκερ. «Μέσα είσαι, το βρήκες», απάντησε και συνέχισε: «National Geographic έγινε η φάση στη χώρα με τόσα ψάρια, μύγες και γάτες Ιμαλαΐων που κυκλοφορούν. Κι απορώ που δεν ξαναβάζουν τη Λάσι στην κρατική τιβί, και για να γιορτάσουν τα 50 χρόνια της, αλλά και για να μαθαίνουν οι νεότεροι και να ενθυμούνται οι παλαιότεροι τι πάει να πει... ζωή και κότα».
Αχρείος εκβιαστής και ποταπός, πάνω στα νεύρα μου χθες και λόγω χρώματος μπερδεύτηκα και, αντί για Μαυρούλη, τον φώναξα... Μαυρίκο. Με κοίταξε προκλητικά, σαν μίασμα, και την κοπάνησε για ερωτική βόλτα, σέρνει γαρ, η εποχή του είναι κι όλο ο νους του εκτός από το φαγητό, είναι και στις όμορφες. Φθηνά τη γλίτωσα από τα νύχια του με τις κουβέντες που ανταλλάξαμε. Καθώς απομακρυνόταν, γύρισε και με κοίταξε επιτιμητικά, συμπληρώνοντας: «Κι αν θες να ξέρεις, κάτι νύχτες που ακούς νιαουρίσματα στη στέγη ή την αυλή, μη νομίζεις πως είμαι εγώ. Είναι ο Αλέξης, ο Ψυχάρης, ο Κωστόπουλος κι ο Γκλέτσος που μαθαίνουν ξένες γλώσσες».
9°
