Οι φωτογραφίες της Καισαριανής, ο ιδεολογικός φανατισμός και η ιστορική αλήθεια
Στις θρησκευτικές διαμάχες έχουμε αντιπάλους διαφορετικών θρησκειών στις οποίες ο καθένας όχι απλώς υπερασπίζεται τη μυθολογία ή την ιστορία του αλλά πασχίζει και να απαξιώσει (ακόμα και να εξαφανίσει) τη μυθολογία ή την ιστορία του άλλου. Στις διαμάχες ανάμεσα σε πιστούς και άθεους οι πιστοί επιτίθενται στους άπιστους και οι άθεοι στους πιστούς με την ορμή οργανωμένων οπαδών σε επεισόδια και με τη λογική να έχει πάει περίπατο (γιατί ένας σοβαρός πιστός δεν μπορεί να νομίζει ότι ο πανίσχυρος θεός του χρειάζεται προστασία και ένας σοβαρός άθεος θα ήθελε ο πιστός να έχει δίκιο και η ύπαρξη να έχει νόημα). Ό,τι δηλαδή συμβαίνει από προχθές στα μέσα κοινωνικής αναστάτωσης με αφορμή τις φωτογραφίες των εκτελεσθέντων της Καισαριανής.
Από τη μία, πιστοί σύντροφοι που αντιμετωπίζουν τις φωτογραφίες όπως οι χριστιανοί τα λείψανα των αγίων αποδίδοντας στους εκτελεσμένους ιδιότητες υπεράνθρωπες, προσπαθούν να προπαγανδίσουν υπέρ της πίστης τους (αν απλώς αλλάξετε το «κομμουνιστές» με το «χριστιανοί», τα επικολυρικά κείμενα τους στέκουν άνετα ως δημοσιεύματα χριστιανικών εντύπων), κι από την άλλη οι άπιστοι (ή πιστοί κάποιας άλλης θρησκείας) που πασχίζουν να αμφισβητήσουν τη γνησιότητα των φωτογραφιών, λες και αν οι φωτογραφίες δεν είναι γνήσιες αυτό θα άλλαζε το αναμφισβήτητο ιστορικό γεγονός της εκτέλεσης ή θα τη δικαιολογούσε. Το αποτέλεσμα είναι δεκάδες κοκορομαχίες του καναπέ που προσφέρουν άλλη μια ευκαιρία στους θρασύδειλους και των δύο πλευρών να κάνουν επίδειξη του προβληματικού τους χαρακτήρα.
Στην πραγματικότητα οι φωτογραφίες από την εκτέλεση της Καισαριανής (ακόμα και η ίδια η εκτέλεση) δεν αποδεικνύει τίποτα για τον χαρακτήρα των κομμουνιστών σήμερα και η προσπάθειά τους να οικειοποιηθούν τη θυσία άλλων είναι αντίστοιχη της προσπάθειας ενός φανατικού πιστού να χρησιμοποιήσει την αρετή ενός αγίου ως απόδειξη της δικής του αρετής. Ταυτοχρόνως, η γνησιότητα ή μη των φωτογραφιών δεν αλλάζει τίποτα απολύτως από την ιστορική πραγματικότητα της εκτέλεσης 200 κομμουνιστών, που οι περισσότεροι ήταν ήδη φυλακισμένοι πριν τη γερμανική κατοχή απλώς και μόνο επειδή ήταν κομμουνιστές. Οι μελούρες για το χαμόγελο στον θάνατο (λες και αυτοί που την ώρα της εκτέλεσής τους μπορεί να έβαλαν τα κλάματα είναι χειρότεροι άνθρωποι) ή οι απελπισμένες απόπειρες να αποδειχθεί η παρέμβαση της τεχνητής νοημοσύνης (λες και αυτό θα έκανε την εκτέλεση λιγότερο φρικαλέα) προδίδουν ιδεολογικοψυχολογικές αγωνίες και όχι ενδιαφέρον για την ιστορική αλήθεια.
Υπάρχουν αρκετοί συμπολίτες που αισθάνονται πολύ πιο άνετα να σκέφτονται με θρησκευτικές απλουστεύσεις και να ζουν στο παρελθόν. Που έχουν ανάγκη αγίους και θαύματα ή την αμφισβήτηση της αναμφισβήτητης ιστορικής αλήθειας. Που ακόμα και την ιστορία την αντιλαμβάνονται με τον ίδιο τρόπο που αντιλαμβάνονται το ποδόσφαιρο οι κρετίνοι του «οπαδικού κινήματος» (ναι, και οι χουλιγκάνοι των γηπέδων κινηματίες αυτοαποκαλούνται). Άνθρωποι που πασχίζουν να μας τραβήξουν σε ανούσιες διαμάχες για το παρελθόν επειδή ούτε οι μεν ούτε οι δε μπορούν να σταθούν στο παρόν και, πολύ περισσότερο, να αντιμετωπίσουν το μέλλον. Προτείνω να τους αγνοήσουμε και να τους αφήσουμε μόνους τους να δίνουν τους θρησκευτικούς τους πολέμους. Και μπράβο τους.
