Ο Ντε Γκρες εμφανίστηκε προσγειωμένος στην πρώτη μεγάλη τηλεοπτική συνέντευξή του στον Νίκο Χατζηνικολάου
Ο Παύλος Ντε Γκρες παραχώρησε εφ' όλης της ύλης συνέντευξης στον Νίκο Χατζηνικολάου «Ενώπιος Ενωπίω». Μεταξύ άλλων αναφέρθηκε στην επιθυμία του να ζήσει πιο πολύ στην Ελλάδα τώρα που τα παιδιά του έχουν μεγαλώσει, αλλά και στο ενδεχόμενο να κάνει μία πολιτική κίνηση.
«Θέλω να είμαι χρήσιμος στη χώρα μου», δήλωσε ο Παύλος Ντε Γκρες, μεγαλύτερος γιος του τέως βασιλιά Κωνσταντίνου.
Ο Παύλος Ντε Γκρες ρωτήθηκε από τον Νίκο Χατζηνικολάου για το αν θα επεδίωκε την επιστροφή της βασιλείας στην Ελλάδα. «Έχουν περάσει 50 χρόνια. Νομίζω πως η Δημοκρατία της Ελλάδας και το Σύνταγμα είναι πολύ σίγουρα. Τώρα, με ρωτάτε αυτή την ερώτηση… Ίσως γιατί υπήρξα γιος ενός βασιλιά. Πλέον έχουμε 2026. Η Δημοκρατία συνεχίζει και δυνατά. Το Σύνταγμα είναι δυνατό. Δεν τίθεται τέτοιο θέμα. Εγώ έχω πάρει την ελληνική υπηκοότητα με το όνομά μου και ζω εδώ, κοντά σας. Εγώ είμαι ένας Έλληνας που μεγάλωσε στο εξωτερικό και έχει επιστρέψει. Αφήστε με να ζήσω τη ζωή μου. Θέλω να προσφέρω στη χώρα μου. Θέλω να είμαι χρήσιμος στη χώρα μου. Δεν ζητώ κάτι διαφορετικό».
Τι απαντά ο Παύλος Ντε Γκρες στο ερώτημα για το αν θα πολιτευτεί;
Στη συνέχεια ρωτήθηκε για το αν η θέλησή του να προσφέρει στη χώρα του, θα μεταφραστεί σε δημιουργία νέου κόμματος: «Πολλά περνούν από το μυαλό μου. Εμένα με ενδιαφέρει η πολιτική πάρα πολύ. Είμαι γεννημένος σε μια οικογένεια που η πολιτική ήταν γύρω μας. Η ζωή μου αλλάζει συνεχώς λόγω της πολιτικής. Σπούδασα διεθνείς σχέσεις στην Αμερική, οπότε είναι ένα θέμα που είναι στο αίμα μου, αν θέλετε, αλλά… δεν είμαι πολιτικός. Η πολιτική είναι σαν μία τέχνη, η οποία λύνει τα προβλήματα μιας κοινωνίας. Εγώ προσπαθώ να βρω δικούς μου τρόπους για να βοηθήσω την κοινωνία. Έχω παιδιά, σαν τα δικά σας, σε αρκετά μεγάλη ηλικία, που είναι το μέλλον της χώρας μας. Επομένως, η άμεση ανάμειξη στην πολιτική δεν είναι κάτι που με ενδιαφέρει. Εμένα με ενδιαφέρει να είμαι χρήσιμος και να μπορέσω να κάνω κάτι καλό για τη χώρα μου. Η σχέση μου με άλλες χώρες είναι πολύ δυνατή. Και με άλλους ανθρώπους, με εταιρείες κ.λπ., οι οποίοι μπορεί να είναι χρήσιμοι στη χώρα. Επομένως, αν υπάρχει τρόπος να τους φέρω για να βοηθήσουν σε ό,τι θέλουμε, βεβαίως θα το κάνω».
«Όταν ήρθε η Χούντα ο πατέρας μου έπραξε με τον καλύτερο τρόπο»
Ο Παύλος Ντε Γκρες χαρακτήρισε ως λάθος τα γράμματα που είχε γράψει ο πατέρας του στον Γεώργιο Παπανδρέου. Στην ερώτηση για το αν μία διαφορετική αντίδραση του πατέρα του απέναντι στο καθεστώς της 21ης Απριλίου θα μπορούσε να είχε κρατήσει τη βασιλευόμενη δημοκρατία στην Ελλάδα, απάντησε: «Είναι μια ερώτηση η οποία φέρνει μία απάντηση σε εμένα, και αυτό είναι το “εάν". Ήταν νέος βασιλιάς. Εάν δεν ήταν τόσο νέος, εάν δεν είχαν φέρει τανκς για να τον περικυκλώσουν στο Τατόι, εάν δεν είχε χάσει δίπλα του ανθρώπους που είχαν μπει στη φυλακή κι άλλους που είχαν πάει εναντίον του, εάν δούλευαν τα ραδιόφωνα και όλες οι άλλες επικοινωνίες που θα μπορούσε ίσως να είχε δράσει με άλλο τρόπο. Ήταν μόνος του. Δεν είχε τίποτ’ άλλο κοντά του.
» Είχε μία σύζυγο, είχε μία κόρη και περίμενε εμένα, που θα ερχόμουν σε έναν μήνα, και ξαφνικά έβλεπε την πατρίδα του, τη χώρα που είχε αναλάβει πριν από λίγα χρόνια, να καταρρέει μέσα από αυτό το πρόβλημα. Του είχε μιλήσει ο πατέρας του, ο βασιλιάς Παύλος, όταν ήταν 18 χρονών και του είχε πει: “Πρέπει να ξέρεις ότι ο βασιλεύς πρέπει να πονέσει πρώτος και όχι ο λαός. Να προστατέψεις τη χώρα σου, να μην υπάρξει αιματοχυσία, να μην υπάρχουν διχασμοί μεταξύ Ελλήνων.” Αυτό ήταν το μόνο που τον κράτησε στη θέση του και οι αποφάσεις που πήρε, τις πήρε με αυτή την όψη στον νου του. Και, βέβαια, όπως ξέρετε, προσπάθησε να κάνει το αντικίνημα αργότερα. Ήταν ο μόνος και ο πρώτος που έκανε κίνηση εναντίον της χούντας. Όλα αυτά όμως είναι στο “εάν”. Ποτέ δεν είχε πει ότι είχε χειριστεί λάθος την κατάσταση. Το μόνο πράγμα που είχε πει ότι ήταν λάθος ήταν όταν είχε γράψει τα γράμματα στον Γεώργιο Παπανδρέου. Όταν όμως ήρθε η χούντα στις 21 Απριλίου, εκεί έπραξε με τον καλύτερο τρόπο που θα μπορούσε ο ίδιος».
Σε ερώτηση για το γιατί ο πατέρας του δεν επέστρεψε στην Ελλάδα μετά την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, ο Παύλος Ντε Γκρες ανέφερε: «Εκεί πάλι είναι θέμα εμπιστοσύνης. Έχεις εμπιστοσύνη σε έναν κύριο, ο οποίος επικοινωνείτε καθημερινά και επειδή ήταν η θέση του τέτοια που δεν ήθελε να είχε σχέση με την χούντα, η απόφαση ήταν ότι ο Καραμανλής θα επιστρέψει, και όταν επιστρέψει θα αναλάβει την κυβέρνηση και θα ζητήσει από τον βασιλιά να γυρίσει. Αυτό δεν έγινε, όπως ξέρετε ποτέ… Ίσως να ήταν λάθος να εμπιστευτεί αυτή την προσωπικότητα. Εκεί, βλέπεις πως άλλαξε η νοοτροπία της χώρας μας και γενικώς της πολιτικής, διότι από εκείνη την στιγμή κι έπειτα δεν θέλουν να βλέπουν μπροστά τους την οικογένειά μου. Αλλά όπως είδατε ποτέ δεν γύρισε ο πατέρας μου να δημιουργήσει πρόβλημα στην κυβέρνηση, γιατί ήθελε να αφήσει την δημοκρατία να συνεχίσει να είναι δυνατή».
«Με στεναχώρησε που δεν υπηρέτησα τον ελληνικό στρατό»
Σε άλλο σημείο της συνέντευξης παραδέχθηκε ότι το γεγονός πως δεν υπηρέτησε τον ελληνικό στρατό, τον στεναχώρησε. «Με στεναχώρησε που δεν κατάφερα να κάνω κάτι τέτοιο. Ήθελα να έχω την αίσθηση το τι θέλει για να είσαι μέσα στον στρατό. Όταν ήμουν μικρός έπαιζα με τα αδέρφια παιχνίδια του 1821. Ξέρω ‘γω ήμουν ο Κολοκοτρώνης ή ένιωθα ότι ήμουν Σπαρτιάτης. Μου άρεσε να τρέχω με το όπλο στο χέρι. Οπότε ήθελα να το δοκιμάσω κι εγώ αυτό. Δεν μπόρεσα να το κάνω στην Ελλάδα. Ξέρω ότι κάποια στιγμή μπορεί τα παιδιά μου να το κάνουν και θα χαρώ που θα το καταφέρουν».
«Οι θεσμοί είναι αξιοκρατία, διαφάνεια, ασφάλεια και δικαιοσύνη»
Ο Παύλος Ντε Γκρες ρωτήθηκε και για την εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς τόσο στην Ελλάδα, όσο και στην Ευρώπη. Ενώ έκανε αναφορές και στη μετανάστευση. «Όταν το κράτος τους προστατεύει, τότε θα νιώθουν ότι έχουν τη δυνατότητα να δουλέψουν με όποια κυβέρνηση και αν είναι. Όταν δεν λειτουργούν σωστά οι θεσμοί, χάνεται η εμπιστοσύνη μεταξύ του κράτους και του κόσμου. Οι θεσμοί είναι αξιοκρατία, διαφάνεια, ασφάλεια και δικαιοσύνη. Και όταν αυτά δεν λειτουργούν μαζί, τότε δεν υπάρχει εμπιστοσύνη. Έχουμε δει παρατάξεις που έρχονται τώρα από άκρα αριστερά και άκρα δεξιά. Αυτά γιατί γίνονται; Γιατί όταν κάποιος δεν νιώθει σίγουρος, αυτοί έρχονται και “τρώνε” λίγο από αυτούς, για να τους φέρουν στη μεριά τους. Το πρόβλημα με τους μετανάστες έχει δημιουργήσει προβλήματα σε όλες τις χώρες της Ευρώπης, σε όλες τις χώρες που είχαν δεχθεί πάρα πολλούς. Και έχει αλλάξει η νοοτροπία μέσα στις χώρες τους, γιατί έχουν έρθει τόσο πολλοί.
» Η Ελλάδα είναι πιο καλά. Να σας δώσω και ένα παράδειγμα: Εμείς εδώ έχουμε τον Γιάννη Αντετοκούνμπο, που έχει πάει τώρα και στην Αμερική και είναι σαν τη σημαία μας στο εξωτερικό. Εγώ, άμα ήμουν αρχηγός κράτους, στη μητέρα του θα της είχα δώσει ένα βραβείο, γιατί μεγάλωσε παιδιά να είναι Έλληνες και να αγαπούν την πατρίδα τους. Είναι όμως μετανάστες. Αυτός ο μετανάστης είναι αυτός που θέλουμε. Εγώ έζησα σαν μετανάστης, αν θέλετε, σε πολλές χώρες. Αγγλία, βασικά, και Αμερική. Δεν προσπαθώ να δείξω ότι δεν μ’ αρέσει η χώρα τους ή ότι θέλω να κάνω κάτι διαφορετικό. Διαμορφώνεσαι με τη χώρα τους. Κρατάς τα έθνη, τα έθιμά σου, τη θρησκεία σου, αλλά δεν είναι ανάγκη να την επιβάλλεις σε αυτούς».
Παύλος Ντε Γκρες: Η γνωριμία με τη Μαρί Σαντάλ, τα παιδιά και το Τατόι
«Είμαστε τώρα 30 χρόνια μαζί. Τριάντα χρόνια. 31 φέτος θα κλείσουμε. Έτυχε να γίνεται ένα πάρτι στη Νέα Ορλεάνη. Ήμασταν και οι δύο καλεσμένοι και τη γνώρισα εκεί. Έμεινα ξερός. Μου ήρθε έτσι απότομα. Και το υπόλοιπο ήταν το μέλλον. Θυμάμαι, όταν είχαμε αρραβωνιαστεί και ήρθαν τα ΜΜΕ να μας ρωτήσουν διάφορες ιστορίες, μου έλεγαν: “Πόσα παιδιά θα κάνετε;” Σκέφτηκα κι εγώ: τρία, καλά θα είμαστε. “Πέντε”, λέει η ίδια. Και ναι, πέντε ήθελε και πέντε έχουμε. Και πρέπει να πω, είναι το καλύτερο δώρο που μπορεί να έχει κανείς. Τα αγαπάω πάρα πολύ», είπε ο Παύλος Ντε Γκρες.
«Νομίζω ότι με τον άνθρωπό σου πρέπει να έχετε μερικές ιδέες που συμπίπτουν και να κάνετε καλή οικογένεια, να σου πω την αλήθεια. Γιατί, όταν έχεις παιδιά, βοηθάει και αυτό. Γιατί κρατάς την οικογένεια μαζί. Αλλά ήμουν πολύ τυχερός, να σου πω την αλήθεια. Διότι είναι εξαιρετικός άνθρωπος, δουλεύει σκληρά, έχει δική της εταιρεία — που θα ακουστεί και αυτό κάποια στιγμή — και είναι ενδιαφέρον. Πολύ καλή μητέρα, αφοσιωμένη στα παιδιά της. Έχουμε μια οικογένεια, η οποία είναι κάτι που μάθαμε κι εμείς από τους γονείς μου, να είμαστε ενωμένοι, να αγαπιούνται τα παιδιά μεταξύ τους», είπε στη συνέχεια.
«Όταν εγώ γνώρισα τη Μαρί Σαντάλ, είχε φίλους Έλληνες και πήγαινε κάθε καλοκαίρι στην Ελλάδα. Αυτή ήταν στην Ελλάδα εκείνη τη χρονιά, το 1993, όταν ερχόμασταν με τον πατέρα μου. Είχαμε αρχίσει τη σχέση μας ακριβώς εκείνη τη χρονιά. Τα παιδιά μεγάλωσαν σε ένα ελληνικό σπίτι, διαφορετικά απ’ ό,τι εγώ, αλλά αγαπάμε την πατρίδα μας. Πάντα κάναμε πρωινό και βραδινό μαζί, τα πηγαίναμε στο σχολείο. Η συζήτηση μέσα στην οικογένεια είναι πάρα πολύ σημαντική. Λένε ότι οι κόρες επιστρέφουν στο σπίτι, ενώ τα αγόρια μπορεί να μας φύγουν. Εμείς τι κάνουμε; Δημιουργούμε ένα αγαπημένο σπίτι και ελπίζω ότι και αυτοί θα έρχονται πίσω με τις γυναίκες τους. Οι φίλοι τους είναι πάντα καλεσμένοι στο σπίτι μας, γιατί δεν θέλουμε να τους κρατάμε απ’ έξω. Έτσι κρατάς μια ενωμένη οικογένεια. Αυτοί, με τον καιρό τους, μπορεί να έρθουν τώρα να κάνουν τη θητεία τους. Ο γιος μου, Κωνσταντίνος, έχει σπουδάσει τελευταία τα ΜΜΕ και ενδιαφέρεται να έρθει εδώ και ίσως να ασχοληθεί κι αυτός με τα έργα. Θέλει να γίνει σκηνοθέτης, παραγωγός. Οπότε, ίσως μείνει κι αυτός εδώ για ένα εξάμηνο, να βελτιώσει και λίγο τη γλώσσα — την οποία ήδη ξέρει».
Ο Παύλος Ντε Γκρες αναφέρθηκε στο Τατόι και αποκάλυψε ότι αντικείμενα της οικογένειάς του θα ήθελε να τα κρατήσει στα χέρια του. Όπως, για παράδειγμα, το νυψφικό της μητέρας του, ή το χρυσό μετάλλιο του πατέρα του από τους Ολυμπιακούς Αγώνες. «Το σπίτι αυτό χτίστηκε από τον προπροπάππου μου, τον Γεώργιο Α΄, με την προίκα της συζύγου του, της βασίλισσας Όλγας. Ήταν το σπίτι μας. Όπως κι εσείς κάπου θα έχετε ένα πατρικό σπίτι, αυτό ήταν το δικό μας. Όταν πηγαίνουμε εκεί πίσω τώρα —και πηγαίνουμε, δυστυχώς, τελευταία αρκετά συχνά— λόγω των θανάτων του πατέρα μου, της συγχωρεμένης μου θείας, της πριγκίπισσας Αικατερίνης, των αδελφών του πατέρα μου και βέβαια του πρίγκιπα Μιχαήλ, ο δεσμός, να βλέπεις τους προγόνους σου εκεί και το σπίτι, είναι μεγάλο πράγμα αυτό. Αν πάτε να δείτε την τοποθεσία, πάνω από τους τάφους που βλέπουν προς την Αθήνα —εκεί ήταν η τελευταία φορά που οι Σπαρτιάτες ήταν έτοιμοι να επιτεθούν στους Αθηναίους— γιατί έχει μια θέα κάτω προς την Αθήνα· βλέπεις όλο το λεκανοπέδιο. Ιστορικό σημείο αυτό. Το σπίτι μέσα ήταν λιτό. Νομίζω ότι θα κάνουν μια εξαιρετική δουλειά στο να καθαριστεί το κτίριο, να ετοιμαστεί. Φαντάζομαι πως ένα γραφείο θα είναι αυτό που θα δούμε, το πιο ιστορικό, με την έννοια ότι οι βασιλείς που είχαν καθίσει εκεί θα έχουν τα αντικείμενά τους. Εκεί παίρνονταν οι αποφάσεις. Πρωθυπουργοί, υπουργοί, αρχηγοί κρατών — ό,τι θέλετε έχει περάσει από εκεί μέσα. Είναι γεμάτο ιστορίες. Και εν συνεχεία θα δούμε τα υπόλοιπα αντικείμενα που υπάρχουν μέσα.
» Αυτά που για μένα, αυτή τη στιγμή, είναι τα πιο αγαπημένα μου αντικείμενα, είναι δύο· που θα ήθελα να τα δω και να τα αγγίξω προσωπικά: το νυφικό της μητέρας μου —που δεν μπορεί να πει κανείς ότι δεν ήταν δικό της— και, βέβαια, το χρυσό μετάλλιο του πατέρα μου. Ό,τι και να ήταν —βασιλιάς, διάδοχος, πρίγκιπας, ό,τι να ’ναι— ο μόνος τρόπος που παίρνεις χρυσό μετάλλιο είναι αν βγεις πρώτος στον αγώνα· να δώσεις τη μάχη, τον αγώνα».
11°
