Στην ανακοίνωση που έδωσε στη δημοσιότητα η οικογένεια του ηθοποιού για την κηδεία, επισημαίνεται ότι θα τελεστεί την Παρασκευή 27 Αυγούστου 2021, το μεσημέρι.
«Mε βαθυτάτη οδύνη ανακοινώνουμε την απώλεια του πολυαγαπημένου μας πατέρα και παππού Ανέστη Βλάχου. Ο Ανέστης Βλάχος έδωσε μία γενναία μάχη για τη ζωή, τον τελευταίο σχεδόν ένα μήνα που νοσηλευόταν στο νοσοκομείο "Ευαγγελισμός". Δυστυχώς όμως, η καρδιακή ανεπάρκεια η οποία τον ταλάνιζε τα τελευταία χρόνια και η σοβαρότερη επιπλοκή της, η πολυοργανική ανεπάρκεια, τον κατέβαλαν με αποτέλεσμα να καταλήξει εχθές, 23 Αυγούστου 2021, λίγο πριν τα μεσάνυχτα» επισημαίνεται στην ανακοίνωση της οικογένειας του Ανέστη Βλάχου.
Και προστίθεται: «Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε τους γιατρούς και το νοσηλευτικό προσωπικό του νοσοκομείου που έκαναν ό,τι ήταν ανθρωπίνως δυνατό και φρόντισαν τον άνθρωπό μας. Ευχαριστούμε επίσης όλον αυτόν τον υπέροχο κόσμο που τον αγάπησε και συνδέθηκε μαζί του για την συμπαράσταση στο πένθος μας».
«Θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε, πως η εξόδιος ακολουθία, θα ψαλεί, την ερχόμενη Παρασκευή, 27 Αυγούστου, στις 12 το μεσημέρι, στον Ιερό Ναό Αγιών Θεοδώρων του Α’ Κοιμητηρίου Αθηνών. Αιωνία σου η μνήμη πατέρα, παππού, σύζυγε, φίλε, αδελφέ» καταλήγει η ανακοίνωση.
Ο Ανέστης Βλάχος είχε διατελέσει δημοτικός σύμβουλος και αντιδήμαρχος του Δήμου Αθηναίων. Ηταν παντρεμένος με την ηθοποιό Μαρία Γαρίτση.
Ο Ανέστης Βλάχος γεννήθηκε στην Προσοτσάνη Δράμας στις 7 Φεβρουαρίου 1934 από πολύ φτωχούς γονείς, οι οποίοι ήταν γεωργοί στο επάγγελμα. Ο παππούς του, Φίλιππος, ήταν Μακεδονομάχος (σύνδεσμος του Παύλου Μελά) και ο πατέρας του, Ηρακλής, σκοτώθηκε στο αλβανικό μέτωπο το 1940. Εγκαταστάθηκε στην Αθήνα (Καλλιθέα) το 1946.
Σπούδασε στην Ανωτέρα Σχολή Κινηματογράφου-Θεάτρου Σταυράκου, όπου είχε συμμαθητή τον Κώστα Καζάκο και άλλους γνωστούς ηθοποιούς της γενιάς του. Το 1956 πρωτοεμφανίστηκε στην ταινία «Το κορίτσι με τα μαύρα».
Καθιερώθηκε με την ταινία του Κώστα Μανουσάκη «Ο Φόβος», για την οποία έλαβε τιμητική διάκριση στο Φεστιβάλ Τυνησίας το 1966, αλλά και «Χρυσή Άρκτο» στο Φεστιβάλ του Βερολίνου. Εμφανιζόταν συχνά σε ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου, ως «σκληρός» και «κακός» τύπος.
Ο Ανέστης Βλάχος είχε λάβει μέρος σε περισσότερες από 90 ταινίες. Ο ηθοποιός άφησε το στίγμα του στον ελληνικό κινηματογράφοσε παραγωγές, όπως:
«Ο Δράκος» του Νίκου Κούνδουρου (1955),
«Το κορίτσι με τα μαύρα» του Μιχάλη Κακογιάννη (1956),
«Η κατάρα της μάνας» του Βασίλη Γεωργιάδη (1961),
«Το σπίτι της ηδονής» του Γιώργου Ζερβουλάκου (1961),
«Μικρές Αφροδίτες» του Νίκου Κούνδουρου (1963),
«Η Κύπρος στις φλόγες» του Ερρίκου Θαλασσινού (1964),
«Λόλα» του Ντίνου Δημόπουλου (1964),
«Πόθοι στον καταραμένο βάλτο»
«Ληστεία στην Αθήνα» του Βαγγέλη Σερντάρη (1969),
«Στο Δρόμο του Λαμόρε» του Δημήτρη Μαυρίκιου (1979),
«Θανάση σφίξε κι άλλο το ζωνάρι» του Θόδωρου Μαραγκού (1980),
«Ο άνθρωπος με το γαρίφαλο» του Νίκου Τζήμα (1980),
«Τα όπλα μου ρίχνουν λουλούδια» του Γιάννη Φαφούτη (1981),
«Αυτόπτης Μάρτυς» του Μάρκου Χολέβα (1993) και
«Lilly’s Story» του Ροβήρου Μανθούλη (2002).
Στο θέατρο, πρωτοεμφανίστηκε με το έργο «Θάψτε τους νεκρούς» (Κυκλικό Θέατρο του Τριβιζά) και συνέχισε παίζοντας όλα τα είδη, ενώ εμφανίστηκε και στην τηλεόραση. Το 1994, μετά από απουσία πολλών χρόνων, πρωταγωνίστησε στην ταινία «Αυτόπτης μάρτυρας».
Ανέστης Βλάχος - Πώς έχασε το μάτι του - Το ατύχημα στην οικοδομή
Ο Ανέστης Βλάχος είχε χάσει το ένα του μάτι σε ατύχημα. Παράλληλα με τις σπουδές του στη Σχολή Σταυράκου, δούλευε και σε οικοδομή για να μπορεί να τα βγάλει πέρα.
Μια ημέρα χτύπησε σε καρφί, με αποτέλεσμα να χάσει το μάτι του. Η Έλλη Λαμπέτη με τον Δημήτρη Χορν του συμπαραστάθηκαν κατά τη διάρκεια της νοσηλείας του στο νοσοκομείο, ενώ μέχρι να αναρρώσει, τον φρόντιζαν στο σπίτι τους, καθώς διατηρούσαν φιλική σχέση.
Το σπαρακτικό αντίο στον Ανέστη Βλάχο από τον γιο του
Την είδηση του θανάτου του Ανέστη Βλάχου έκανε γνωστή ο γιος του με ανάρτηση στα social media.
«Eφυγε από τη ζωή σήμερα ο ηθοποιός Ανέστης Βλάχος», έγραψε ο γιος του, Ηρακλής. Και πρόσθεσε: «Να την προσέχεις τη μαμά, σε παρακαλώ, εκεί που πας Πατέρα, βρες και τη Σοφία μας και να με περιμένετε, σας αγαπώ όλους τόσο πολύ… Αντίο μπαμπά… Καλό ταξίδι».
6°
