UFA Champions League: Ένα γήπεδο και ένα πρωτάθλημα για όλ@ς

Ήθελαν ένα πρωτάθλημα. Να μαζεύονται κάθε Κυριακή με τις φίλες τους, να παίζουν μπάλα και μετά να πίνουν μπύρες. Ήθελαν έναν χώρο όπου το ποδόσφαιρο δεν θα ορίζεται μόνο από το αποτέλεσμα, αλλά και από τη χαρά της συμμετοχής, τη συντροφικότητα και την αίσθηση του ανήκειν. Έναν χώρο ανοιχτό σε όλες, ανεξάρτητα από ηλικία, εμπειρία ή αγωνιστικό επίπεδο, όπου η αγάπη για το παιχνίδι θα ενώνει ανθρώπους και θα δημιουργεί κοινότητες.

Από αυτή την ανάγκη γεννήθηκε το UFA Champions League (19 Απριλίου - 14 Ιουνίου), ένα αυτοδιοργανωμένο πρωτάθλημα ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου γυναικών που διοργανώνεται φέτος για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά από τον FC ABALOS, μια ομάδα γυναικών που δραστηριοποιείται στην Αθήνα από το 2021. Όλα ξεκίνησαν από τον Τομάς και τον Άλεξ, δύο πρώην κατοίκους Γαλλίας που ήρθαν στην Ελλάδα πριν από μερικά χρόνια και αποφάσισαν να δημιουργήσουν έναν δικό τους σύλλογο από την αρχή.

Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, η παρέα των κοριτσιών που ενδιαφέρθηκαν να ενταχθούν μεγάλωσε γρήγορα και φυσικά, σαν να έψαχνε τον δρόμο της. Αρχικά οι προπονήσεις ήταν αυτοσχέδιες, σε πάρκα, με περισσότερο γέλιο παρά πρόγραμμα. Ύστερα ήρθε και το γήπεδο κι όλα άρχισαν να αποκτούν μια πιο σταθερή μορφή. Με τον καιρό, οι ποδοσφαιρίστριες –μερικές από τις οποίες δεν είχαν ακουμπήσει ποτέ μπάλα πριν– έγιναν μια παρέα, έγιναν ομάδα, έγιναν κάτι πολύ περισσότερο από αυτά. Οι Κυριακές τους απέκτησαν άλλη βαρύτητα, σαν μικρές γιορτές που περίμεναν όλη την εβδομάδα. Και το ποδόσφαιρο έπαψε να είναι απλώς ένα άθλημα. Έγινε η αφορμή για να συναντιούνται, να γελούν, να στηρίζουν η μία την άλλη.

Αυτή ακριβώς η πορεία και η ανάγκη που γεννήθηκε μέσα από το παιχνίδι οδήγησε στη δημιουργία του UFA Champions League. Μιας διοργάνωσης που φιλοδοξεί να προσφέρει περισσότερες ευκαιρίες στις γυναίκες να αγωνιστούν, να γνωριστούν, να διεκδικήσουν τον χώρο τους στα γήπεδα και να απολαύσουν το ποδόσφαιρο με τους δικούς τους όρους. Συμπερίληψη, ελευθερία, συλλογικότητα, ομαδικότητα, ευγενής άμιλλα, σεβασμός: αυτές είναι οι αξίες πάνω στις οποίες χτίστηκε το εγχείρημα.

Το πρωτάθλημα διοργανώνεται από την FC ABALOS στον Ταύρο, στα γήπεδα του Minotavros Soccer Club, με τη στήριξη της Savvy Partners. Περισσότερο όμως από μια αθλητική διοργάνωση, αποτελεί μια γιορτή, ένα πανηγύρι, έναν χώρο έκφρασης, χαράς και δημιουργικότητας, με έναν κοινό στόχο: να περνούν όλοι και όλες όμορφα, κάνοντας αυτό που αγαπούν. Φέτος συμμετέχουν εννέα ομάδες, αριθμός αυξημένος σε σχέση με την περσινή χρονιά, γεγονός που αποτυπώνει την ανάπτυξη της κοινότητας γύρω από το UFA. Στη διοργάνωση συμμετέχουν οι FC ABALOS, FALTSA FC, KATSIKOPODARES FC, BEAVERLY HILLS, KITRINA GILEKA, PENTELEIES, MPALITSA FC, BECAZZES FC και μία ακόμη νεοσύστατη ομάδα που προστέθηκε φέτος στο πρωτάθλημα.

Για να κατανοήσουμε καλύτερα τι είναι αυτό που κάνει τη διοργάνωση τόσο ξεχωριστή για όσες συμμετέχουν σε αυτήν, βρεθήκαμε στον Ταύρο, στα γήπεδα του Minotavros Soccer Club, και μιλήσαμε με ανθρώπους που ζουν το UFA από μέσα, τόσο ως παίκτριες όσο και ως μέλη της κοινότητας που το στηρίζει και το εξελίσσει.

Συμπερίληψη, ελευθερία, συλλογικότητα, ομαδικότητα, ευγενής άμιλλα, σεβασμός: αυτές είναι οι αξίες πάνω στις οποίες χτίστηκε το εγχείρημα.

Το UFA Champions League με τα λόγια των πρωταγωνιστριών του

Λιζέττα Νικολάου - FC ABALOS

Η Λιζέττα Νικολάου ξεκίνησε από μικρή ηλικία να παίζει ποδόσφαιρο με τον μεγαλύτερο αδερφό της, στον ελεύθερο χρόνο τους, βρίσκοντας εκεί έναν απρόσμενο τρόπο σύνδεσης μαζί του, αλλά και μια πρώτη επαφή με το παιχνίδι που αργότερα θα καθόριζε μεγάλο μέρος της ζωής της. Όπως λέει η ίδια, «η χαρά του να σκοράρεις, η αίσθηση του να ανήκεις κάπου και το ότι μπορούσα να είμαι "καλή" σε ένα άθλημα που θεωρούταν αντρικό», ήταν αυτά που την έκαναν να το αγαπήσει βαθιά.

Ωστόσο, η αγάπη αυτή δεν μπόρεσε να βρει άμεσα διέξοδο. Μεγαλώνοντας σε μια μικρή περιοχή όπου δεν υπήρχε γυναικεία ομάδα και ερχόμενη αντιμέτωπη με τις αντιλήψεις της εποχής, δεν είχε τη δυνατότητα να ακολουθήσει το ποδόσφαιρο όπως θα ήθελε. «Δε βλέπω τον εαυτό μου σαν ποδοσφαιρίστρια. Θα ήθελα πολύ να το είχα ακολουθήσει από μικρή ηλικία, αλλά μεγάλωσα σε ένα μικρό μέρος που δεν υπήρχε γυναικεία ομάδα και, παρά την κλίση μου στο άθλημα, ο πατέρας μου δεν ήθελε να το ακολουθήσω επειδή ήμουν κορίτσι».

Το ποδόσφαιρο έμεινε για χρόνια στο περιθώριο της ζωής της, μέχρι που εμφανίστηκε ο Άμπαλος. «Και δεν το ακολούθησα μέχρι που βρέθηκε στον δρόμο μου ο Άμπαλος, και έτσι τα τελευταία τέσσερα χρόνια κάνω κάτι που αγαπάω πολύ, με ανθρώπους που νιώθω πλέον σαν οικογένεια».

Η πρώτη της πραγματική επαφή με γήπεδο που θυμάται έντονα ήταν στο Ελ Πάσο της Καλλιθέας, σε ένα φιλικό με ομάδα από την Αγγλία. Εκεί, για πρώτη φορά, ένιωσε δέος και συγκίνηση, μια εμπειρία που, όπως τονίζει, δεν έχει ξεχάσει ποτέ. Σήμερα αγωνίζεται ως αριστερό μπακ, αν και, όπως επισημαίνει, καλύπτει με χαρά οποιαδήποτε θέση χρειαστεί η ομάδα. «Δεν είχα ποτέ συγκεκριμένη θέση, με χαρά βοηθάω όπου χρειάζεται». Για εκείνη, άλλωστε, το πιο σημαντικό δεν είναι ο ατομικός ρόλος, αλλά η συλλογικότητα και η αίσθηση ότι αποτελεί μέρος κάτι μεγαλύτερου. «Σημαίνει πως έχω την τύχη να είμαι μέρος της πιο υπέροχης ομάδας στον πλανήτη».

Η προσωπική της διαδρομή είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με όσα εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν πολλές γυναίκες στον χώρο του αθλητισμού. Η Λιζέττα μιλά ανοιχτά για το πιο επίμονο στερεότυπο που χρειάστηκε να πολεμήσει: την αντίληψη ότι μια γυναίκα δεν μπορεί να παίξει ποδόσφαιρο. Όπως λέει, πρόκειται για μια νοοτροπία που παραμένει βαθιά ριζωμένη, παρά την πρόοδο που έχει σημειωθεί τα τελευταία χρόνια.

Την ίδια στιγμή, αναγνωρίζει πως το ποδόσφαιρο γυναικών στην Ελλάδα έχει αλλάξει σημαντικά από τότε που ξεκίνησε, με περισσότερες ομάδες να δημιουργούνται και μεγαλύτερη ορατότητα συνολικά. «Πλέον βλέπουμε ποδόσφαιρο γυναικών στην τηλεόραση», λέει χαρακτηριστικά, αφού η δημόσια τηλεόραση έχει εξασφαλίσει τα τηλεοπτικά δικαιώματα για την Α' Εθνική Κατηγορία Ποδοσφαίρου Γυναικών (Women's Football League) έως το 2028. Παρ' όλα αυτά, θεωρεί ότι η χώρα εξακολουθεί να απέχει από τα επίπεδα ανάπτυξης που συναντά κανείς σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Στη σύγκριση της Ελλάδας με το εξωτερικό, στέκεται σε τέσσερις βασικούς άξονες: τις απολαβές, τις ακαδημίες, τις υποδομές και τη συνολική αντιμετώπιση του γυναικείου ποδοσφαίρου. Παράλληλα, περιγράφει τα σημαντικά εμπόδια που αντιμετωπίζουν σήμερα οι Ελληνίδες ποδοσφαιρίστριες, από τις χαμηλές ή ανύπαρκτες απολαβές — που αναγκάζουν πολλές να εργάζονται παράλληλα για να μπορούν να συνεχίσουν να παίζουν — μέχρι τις ελλείψεις σε υποδομές. Όπως σημειώνει, πολλές ομάδες δεν διαθέτουν δικές τους εγκαταστάσεις και αναγκάζονται να «δανείζονται» γήπεδα από ανδρικές ομάδες, ενώ παράλληλα έρχονται αντιμέτωπες με σεξιστικά σχόλια και υποτίμηση.

Για την ίδια, αυτές οι πιο «αθόρυβες» μορφές σεξισμού είναι και οι πιο δύσκολες να εξαλειφθούν, καθώς απαιτούν βαθύτερες κοινωνικές αλλαγές. Αντίστοιχα, θεωρεί ότι έχουν γίνει βήματα γύρω από ζητήματα όπως η περίοδος και η επίδρασή της στην αθλητική απόδοση, όμως χρειάζεται ακόμη πολλή δουλειά, όπως και μεγαλύτερη παρουσία γυναικών προπονητριών στον χώρο.

Κι όμως, παρά τις δυσκολίες, υπάρχουν άνθρωποι και συλλογικότητες που επιμένουν να χτίζουν το ποδόσφαιρο που θα ήθελαν να βλέπουν. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο ήρθε και το UFA Champions League, στο οποίο συμμετέχει. Για τη Λιζέττα, περισσότερο από το αγωνιστικό κομμάτι, αυτό που έχει σημασία για εκείνη είναι ο χώρος που δημιουργείται μέσα από το UFA. «Από τα πιο σημαντικά πράγματα είναι να έχεις χώρο ώστε να είσαι ο εαυτός σου και να παίζεις μπάλα με τους φίλους σου σε safe περιβάλλον».

Η συμμετοχή της έχει και έντονα προσωπική διάσταση. «Με κάνει χαρούμενη διπλά, μιας και είναι το πρωτάθλημα που διοργανώνει η ομάδα μου, ο Άμπαλος. Προσμένω να έρθει η κάθε Κυριακή σαν μικρό παιδί». Και φυσικά, δεν λείπει το αγωνιστικό πείραγμα: «Ανυπομονώ να παίξω με τις Becazzes FC για να βάλω γκολ στη φίλη μου την Άλκηστη που παίζει τερματοφύλακας». Όσο για τον φετινό στόχο; «Θέλω πολύ να σηκώσουμε φέτος την κούπα!»

Στο τέλος, αυτό που μένει για εκείνη είναι η ουσία του παιχνιδιού. «Το πάθος και η μαχητικότητα που έχουμε δείξει απέναντι σε δυνατές ομάδες της διοργάνωσης». Παράλληλα, πιστεύει βαθιά ότι τέτοιες πρωτοβουλίες μπορούν να αλλάξουν το τοπίο του ποδοσφαίρου γυναικών. «Χρειαζόμαστε ακόμα περισσότερες τέτοιες διοργανώσεις και ορατότητα στο ποδόσφαιρο γυναικών, ώστε κάθε θηλυκότητα, ανεξάρτητα από ηλικία, ταυτότητα ή προσανατολισμό, να μπορεί να μπει σε ένα γήπεδο χωρίς εμπόδια. Είμαι πολύ σίγουρη ότι το τουρνουά αυτό μπορεί και ίσως να έχει ήδη ξεκινήσει να βάζει το λιθαράκι του στο εναλλακτικό ποδόσφαιρο γυναικών, κρίνοντας από τη συμμετοχή που έχει και από τα άτομα που έρχονται κάθε Κυριακή να παρακολουθήσουν τους αγώνες».

Χρειαζόμαστε ακόμα περισσότερες τέτοιες διοργανώσεις και ορατότητα στο ποδόσφαιρο γυναικών, ώστε κάθε θηλυκότητα, ανεξάρτητα από ηλικία, ταυτότητα ή προσανατολισμό, να μπορεί να μπει σε ένα γήπεδο χωρίς εμπόδια

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο ανοιχτότητας και συμπερίληψης, ξεχωριστή σημασία έχει για την ίδια και ο τρόπος με τον οποίο η ομάδα υποδέχεται νέα άτομα στην κοινότητά της. «Γενικά επειδή έχουμε πολλά μέλη, δεν έχουμε πολλ@ νέ@ παίκτ@. Το τελευταίο άτομο που εντάχθηκε φέτος σε εμάς ήταν ένα άτομο που δεν έβρισκε ομάδα λόγω της ταυτότητας φύλου τ@ και το υποδεχτήκαμε με χαρά και ενθουσιασμό, ξέροντας το συναίσθημα της απόρριψης και της δυσκολίας να βρεις μια ομάδα στην οποία να ανήκεις».

Αυτή η αίσθηση κοινότητας και δεσίματος αποτυπώνεται ακόμη πιο έντονα στις προσωπικές στιγμές που έχει ζήσει μέσα στην ομάδα. Πέρα από τα αγωνιστικά, αυτό που της έχει μείνει πιο βαθιά είναι οι στιγμές ανθρώπινης σύνδεσης. Όπως λέει, η πιο συγκινητική στιγμή ήταν όταν είδε τα μέλη της ομάδας να στέκονται δίπλα της σε μια από τις πιο δύσκολες περιόδους της ζωής της, μετά τον χαμό της μητέρας της. Στον αντίποδα, η πιο αστεία εικόνα που θυμάται είναι ένα απρόσμενο σκηνικό χαράς και ανεμελιάς: ένας νεροπόλεμος στο τέλος του περσινού UFA, μέσα σε μια φουσκωτή πισίνα, κατευθείαν μέσα στο γήπεδο.

Κοιτώντας μπροστά, η Λιζέττα στρέφει τη συζήτηση στο τι χρειάζεται να αλλάξει συνολικά στο ποδόσφαιρο γυναικών. Θεωρεί ότι η αλλαγή πρέπει να ξεκινήσει από τη βάση: περισσότερη εκπαίδευση και μεγαλύτερη συμμετοχή γυναικών σε θέσεις ευθύνης, ώστε να δημιουργηθεί ένα πιο δίκαιο και υποστηρικτικό περιβάλλον για τα νεαρά κορίτσια που θέλουν να μπουν στο ποδόσφαιρο. Ένα περιβάλλον στο οποίο καμία δεν θα χρειαστεί να περιμένει χρόνια για να βρει τον χώρο που της αξίζει μέσα στο παιχνίδι.

Ρίτσα Θεοδωροπούλου - FC ABALOS

Η Ρίτσα Θεοδωροπούλου είναι από τα πρόσωπα που βρίσκονται στον πυρήνα του FC ABALOS. Αγωνίζεται στην ομάδα εδώ και τέσσερα χρόνια, από τη δεύτερη κιόλας προπόνησή της, φορώντας τη φανέλα με το νούμερο 9 και παίζοντας στη θέση του center forward. Μέσα στην ομάδα τη γνωρίζουν ως «Φοβερίτσα» ή «Πρόεδρο», ενώ παράλληλα, μαζί με τη Λιζέττα και τη Δέσποινα, αποτελεί μέλος της κεντρικής γραμματείας του UFA Champions League. Φανατική φίλη της Barcelona, μεγαλωμένη ποδοσφαιρικά με τον Lionel Messi και την Alexia Putellas ως πρότυπα, η σχέση της με το ποδόσφαιρο ξεκίνησε πολύ πριν βρεθεί στον Άμπαλο.

Ως παιδί έπαιζε με τα άλλα παιδιά της γειτονιάς, όμως η αθλητική της πορεία ακολούθησε διαφορετική κατεύθυνση. Για πολλά χρόνια ασχολήθηκε με το μπάσκετ και το Tae Kwon Do, χωρίς όμως να χάσει ποτέ την αγάπη της για το ποδόσφαιρο. Όπως εξηγεί, το «μικρόβιο» τού αθλήματος της το μετέδωσε ο αδερφός της, ο άνθρωπος που την πήρε από το χέρι και τη μύησε στον κόσμο της μπάλας.

Η επιστροφή στο ποδόσφαιρο ήρθε σχεδόν τυχαία. Πριν από τέσσερα χρόνια, σε ηλικία 26 ετών, είδε στο Instagram μια ανάρτηση ενός νεοσύστατου τότε συλλόγου, του Άμπαλου. «Αμέσως έγινε ένα κλικ μέσα μου», θυμάται. Με άγχος, ανασφάλεια αλλά και περιέργεια φόρεσε τα αθλητικά της και πήγε στη δεύτερη προπόνηση της ομάδας. Όπως λέει σήμερα χαμογελώντας, «πήγα στο γήπεδο και δεν ξαναβγήκα».

Καθοριστικό ρόλο έπαιξε το γεγονός ότι ο Άμπαλος υποδέχτηκε από την πρώτη στιγμή ανθρώπους που δεν είχαν προηγούμενη αγωνιστική εμπειρία. Για τη Ρίτσα, που δεν προερχόταν από οργανωμένο ποδοσφαιρικό περιβάλλον, αυτό λειτούργησε απελευθερωτικά. Σταδιακά βρήκε όχι μόνο μια ομάδα, αλλά και έναν κύκλο ανθρώπων με τους οποίους δημιούργησε ισχυρούς δεσμούς φιλίας.

Η οικογένειά της στάθηκε πάντα δίπλα της. Όπως λέει, οι δικοί της άνθρωποι έχουν στηρίξει κάθε αθλητική δραστηριότητα που δοκίμασε κατά καιρούς. Όταν αποφάσισε να επιστρέψει στο ποδόσφαιρο ξαφνιάστηκαν, κυρίως επειδή είχε απομακρυνθεί για χρόνια από τον αθλητισμό, όμως δεν χρειάστηκε ποτέ να αποδείξει πόσο πολύ το ήθελε. Το έβλεπαν στην πράξη. Το έβλεπαν στη χαρά της όταν έπαιζε, όταν σκόραρε ή όταν κέρδιζε η ομάδα της. Αν υπάρχει μία σταθερή συμβουλή που ακούει ακόμη, αυτή είναι η κλασική γονεϊκή προτροπή: «Πρόσεχε μην χτυπήσεις», ειδικά γνωρίζοντας – όπως παραδέχεται και η ίδια αυτοσαρκαζόμενη – πόσο θεαματικά πέφτει στο χορτάρι.

Σήμερα η καθημερινότητά της γύρω από το ποδόσφαιρο παραμένει απλή. Δεν ακολουθεί κάποιο ιδιαίτερο τελετουργικό πριν από τους αγώνες. Δεν έχει γούρια, ειδικά γεύματα ή μυστικές συνήθειες. Το μόνο που κάνει για να διαχειριστεί το άγχος είναι να αγκαλιάσει όλα τα άτομα της ομάδας και να πιάσει κουβέντα με κόσμο από τις υπόλοιπες ομάδες, ή με όσους έχουν έρθει στο γήπεδο απλώς για το κλίμα της διοργάνωσης. Όπως λέει χαρακτηριστικά, κάνει «small talk σαν δήμαρχος».

Η σχέση της με τον Άμπαλο ξεπερνά κατά πολύ τα στενά όρια μιας ποδοσφαιρικής ομάδας. Για εκείνη, το να φορά τη φανέλα του συλλόγου σημαίνει συμμετοχή σε κάτι που έχει ουσιαστικό κοινωνικό αποτύπωμα. Θεωρεί πως το δύσκολο δεν είναι να δημιουργήσεις μια ομάδα που προπονείται και παίζει αγώνες, αλλά μια κοινότητα που μπορεί να επηρεάζει θετικά τους ανθρώπους γύρω της. Και πιστεύει πως ο Άμπαλος το έχει καταφέρει.

Η σχέση της με τον Άμπαλο ξεπερνά κατά πολύ τα στενά όρια μιας ποδοσφαιρικής ομάδας. Για εκείνη, το να φορά τη φανέλα του συλλόγου σημαίνει συμμετοχή σε κάτι που έχει ουσιαστικό κοινωνικό αποτύπωμα. 

Αυτή ακριβώς η φιλοσοφία αποτυπώνεται και στο UFA Champions League, το οποίο η Ρίτσα περιγράφει ως κάτι πολύ περισσότερο από ένα ερασιτεχνικό πρωτάθλημα. «Είναι μια γιορτή, ένα πανηγύρι, ένας χώρος έκφρασης, χαράς και δημιουργικότητας, με έναν κοινό στόχο: να περνάμε όμορφα κάνοντας αυτό που αγαπάμε», λέει. Για την ίδια, το UFA αποτελεί έναν πλήρως συμπεριληπτικό χώρο, όπου το ποδόσφαιρο λειτουργεί ως μέσο σύνδεσης ανθρώπων και κοινοτήτων. «Προσπαθούμε να δείξουμε ότι το ποδόσφαιρο μπορεί να λειτουργήσει ως εργαλείο σύνδεσης, ενδυνάμωσης και κοινωνικής αλλαγής», τονίζει.

Όσο για τους προσωπικούς της στόχους μέχρι τη λήξη της διοργάνωσης, η απάντηση είναι απολύτως χαρακτηριστική του χαρακτήρα της: «Αρχικά να μην τραυματιστώ σε κάποιον αγώνα, έτσι ατσούμπαλα και θεαματικά που πέφτω κάθε φορά. Να περνάμε όμορφα, να παίζουμε για τη χαρά του παιχνιδιού... Ε και να σηκώσει φέτος το κύπελλο ο FC ABALOS!».

Η συζήτηση, αναπόφευκτα, φτάνει και στην κατάσταση του ποδοσφαίρου γυναικών στην Ελλάδα. Η Ρίτσα δεν ωραιοποιεί τα πράγματα. Μιλά για περιορισμένη προβολή, ελλείψεις στις υποδομές, μεγάλες μισθολογικές διαφορές σε σχέση με το ποδόσφαιρο ανδρών, αλλά και για προβλήματα ασφαλιστικής και επαγγελματικής κάλυψης. Όπως επισημαίνει, πολλές ποδοσφαιρίστριες αναγκάζονται να εργάζονται παράλληλα για να μπορούν να συνεχίσουν να αγωνίζονται.

Θεωρεί κι εκείνη πως το πιο δύσκολο εμπόδιο παραμένει η νοοτροπία. Το στερεότυπο ότι «οι γυναίκες δεν ξέρουν τι είναι το οφσάιντ» αποτελεί, για εκείνη, μια συμπυκνωμένη εικόνα των προκαταλήψεων που εξακολουθούν να υπάρχουν. Ωστόσο, αναγνωρίζει ότι η κατάσταση έχει βελτιωθεί αισθητά. Σήμερα, το ποδόσφαιρο γυναικών είναι πιο ορατό, περισσότερα κορίτσια εντάσσονται σε ακαδημίες και όλο και περισσότεροι σύλλογοι επενδύουν στο άθλημα. Παρότι η Ελλάδα εξακολουθεί να απέχει από τα ευρωπαϊκά και παγκόσμια πρότυπα επαγγελματισμού, η Ρίτσα πιστεύει πως τα θεμέλια έχουν πλέον μπει. Και αυτό ακριβώς είναι που της δίνει αισιοδοξία. Άλλωστε, για την ίδια, ο Άμπαλος είναι η απόδειξη ότι το ποδόσφαιρο μπορεί να είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένα παιχνίδι.

«Είμαστε άτομα με διαφορετικές ιστορίες και εμπειρίες που παίζουμε για το fun, βγαίνουμε για μπύρες (μόνιμα), κάνουμε ταξίδια (βλέπε Μιλάνο, Θεσσαλονίκη και έπονται) και δημιουργούμε events διαδραματίζοντας έτσι ενεργό ρόλο σε κοινωνικό επίπεδο. Ο Άμπαλος έχει αναδείξει σε μεγάλο βαθμό το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο γυναικών. Μέσα από τις δράσεις του, προωθεί την ιδέα ότι το ποδόσφαιρο μπορεί είναι συμπεριληπτικό και προσβάσιμο για όλους. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι το UFA CHAMPIONS LEAGUE και τα mini EUROs, επίσης ερασιτεχνικό πρωτάθλημα όπου συμμετέχουν αντίστοιχες ομάδες από όλη την Ευρώπη. Επίσης, στη λίστα ξεχωρίζει κι ένα special event που έγινε στα γήπεδα του Μινώταυρου. Σε αυτό καλούσε άτομα που δεν ήταν ενταγμένα σε κάποια ομάδα να έρθουν, να γνωριστούν και να παίξουν μαζί. Έτσι μάλιστα δημιουργήθηκε η ομάδα KATSIKOPODARES FC. Αξίζει, ακόμη, να αναφερθεί η συμμετοχή στο Athens KIDOT Festival καθώς και το project "Playing Otherwise", στα πλαίσια της Μπιενάλε 9 της Θεσσαλονίκης».

Είναι μια κοινότητα, ένας χώρος δημιουργίας, ένα σημείο συνάντησης διαφορετικών ανθρώπων και εμπειριών. «Για μένα ο Άμπαλος είναι καθαρά ψυχοθεραπεία», λέει. Και ίσως αυτή η φράση να συνοψίζει καλύτερα από οτιδήποτε άλλο όσα έχει βρει μέσα σε αυτά τα τέσσερα χρόνια στο γήπεδο.

Βίκη Ραρή - Beaverly Hills

Για τη Βίκη Ραρή, το ποδόσφαιρο είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τις πιο φωτεινές αναμνήσεις της παιδικής της ηλικίας. Οι πρώτες της επαφές με την μπάλα ξεκίνησαν πολύ νωρίς, μέσα από το παιχνίδι με την οικογένειά της. Όπως θυμάται, ο πατέρας της μάθαινε εκείνη και την αδερφή της να παίζουν ποδόσφαιρο και οι ώρες περνούσαν είτε στον κήπο του σπιτιού είτε στο χωριό, πάντα με μια μπάλα στα πόδια.

«Είναι χαρούμενη παιδική ανάμνηση να παίζω μπάλα με τους φίλους της γειτονιάς», λέει χαρακτηριστικά. Οι αλάνες, τα χωράφια και κάθε διαθέσιμος ανοιχτός χώρος μετατρέπονταν σε αυτοσχέδια γήπεδα, σε μια εποχή όπου το παιχνίδι είχε μεγαλύτερη σημασία από τους κανόνες και το σκορ. Σήμερα, η ίδια κουβαλά αυτή τη φιλοσοφία και μέσα στο γήπεδο. Γι’ αυτό και πριν από τους αγώνες δεν νιώθει ιδιαίτερη πίεση ή άγχος.

Είναι χαρούμενη παιδική ανάμνηση να παίζω μπάλα με τους φίλους της γειτονιάς

Όπως εξηγεί, ο βασικός στόχος παραμένει η χαρά του παιχνιδιού και η συνύπαρξη με την ομάδα. «Θέλουμε φυσικά να κερδίζουμε, αλλά δεν είναι αυτός ο μοναδικός σκοπός του παιχνιδιού», σημειώνει. Αν υπάρχει κάποια μορφή άγχους, αυτή συνήθως διαλύεται στο ζέσταμα, μέσα από τα πειράγματα, τα αστεία και τις συζητήσεις με τις συμπαίκτριές της λίγο πριν από τη σέντρα.

Το ίδιο υποστηρικτικό κλίμα ήταν και ο λόγος που ένιωσε από την πρώτη στιγμή ότι ανήκει στην ομάδα. Η Βίκη περιγράφει έναν χώρο όπου δεν υπάρχουν αποκλεισμοί με βάση το επίπεδο ή την εμπειρία. «Ένιωσα αρκετή στήριξη από την αρχή, καθώς στην ομάδα έχουμε άτομα που δεν γνωρίζουν απαραίτητα καλή μπάλα. Όλες μας ενθαρρύνουμε η μία την άλλη και προσπαθούμε να βελτιωνόμαστε συνεχώς». Για εκείνη, αυτή η αίσθηση αποδοχής και αλληλοϋποστήριξης είναι εξίσου σημαντική με το ίδιο το παιχνίδι.

Νατάσα Τζαβάρα - Becazzes FC

Η Νατάσα Τζαβάρα, αμυντικός των Becazzes FC με το νούμερο 28, αντιμετωπίζει το ποδόσφαιρο με έναν τρόπο που συνδυάζει τη σοβαρότητα του παιχνιδιού με τη χαρά της έκφρασης. Λίγο πριν από κάθε αγώνα, η προετοιμασία της ακολουθεί έναν δικό της, ξεχωριστό ρυθμό. «Ακούω μουσική, βάζω γκλίτερ και φτιάχνω τα μαλλιά μου», λέει γελώντας, μετατρέποντας την προετοιμασία σε μια μικρή προσωπική τελετουργία.

Αν και δεν ακολουθεί κάποιο αυστηρό ritual, υπάρχουν μικρές συνήθειες που έχουν αποκτήσει συμβολική σημασία. Συχνά βάζει γκλίτερ και στις συμπαίκτριές της, ενώ για γούρι ακολουθεί πάντα την ίδια διαδρομή με το ποδήλατό της μέχρι το γήπεδο. Όσο για το άγχος πριν από σημαντικά παιχνίδια; Η απάντησή της είναι απολαυστικά απλή: «Προσπαθώ να το ξεχάσω βλέποντας reels με γατιά».

Μιλώντας για την ομάδα της, αποφεύγει να ξεχωρίσει πρόσωπα. «Θαυμάζω την κάθε μία για διαφορετικούς λόγους», εξηγεί. Άλλες για το θάρρος τους, άλλες για τις γνώσεις ή τα ταλέντα τους και άλλες για την καλοσύνη τους. Για τη Νατάσα, η δύναμη της ομάδας βρίσκεται ακριβώς σε αυτή την πολυφωνία χαρακτήρων και εμπειριών.

Το να φορά τη φανέλα των Becazzes FC αποτελεί για εκείνη πηγή περηφάνειας. «Περηφάνια και ευγνωμοσύνη που είμαι κομμάτι αυτής της ομάδας», λέει, πριν προσθέσει χαμογελώντας ότι «η φανέλα μας είναι φανταστική». Από όλες τις στιγμές της μέχρι σήμερα πορείας της, ξεχωρίζει μία ως καθοριστική. Τη φετινή χρονιά κατάφερε να ξεφύγει από έναν πιο κλειστό και αμυντικό τρόπο παιχνιδιού και να διεκδικήσει πιο ενεργό ρόλο μέσα στο γήπεδο. «Κατάφερα να βγω από τον αμυντικό μου ρόλο, να παίζω με αυτοπεποίθηση και να διεκδικώ χώρο για ευκαιρίες και γκολ». Όπως εξηγεί, αυτή η αλλαγή δεν ήρθε τυχαία αλλά μέσα από το ασφαλές και υποστηρικτικό περιβάλλον που δημιούργησαν η ομάδα και ο προπονητής της.

Το σημαντικότερο μάθημα που της έχει δώσει το ποδόσφαιρο συνοψίζεται σε μια φράση: «Μαζί τα καταφέρνουμε πάντα».

Το σημαντικότερο μάθημα που της έχει δώσει το ποδόσφαιρο συνοψίζεται σε μια φράση: «Μαζί τα καταφέρνουμε πάντα». Ένα πιστεύω που, όπως λέει, είχε ήδη στη ζωή της και βρήκε την πιο αυθεντική του έκφραση μέσα στο γήπεδο. Το ποδόσφαιρο, άλλωστε, της έμαθε και κάτι ακόμη: να διαχειρίζεται καλύτερα το κοινωνικό της άγχος και να φοβάται λιγότερο τα λάθη. Ανάμεσα στις πιο έντονες αναμνήσεις της φετινής σεζόν ξεχωρίζει η πρώτη νίκη των Becazzes στο UFA. Η εικόνα όλης της ομάδας να πανηγυρίζει μετά το τελευταίο σφύριγμα παραμένει χαραγμένη στο μυαλό της ως μία από τις πιο δυνατές στιγμές της χρονιάς.

Όταν τη ρωτάς για τις πιο αστείες και συγκινητικές στιγμές που έχει ζήσει με την ομάδα, δυσκολεύεται να διαλέξει μόνο μία. Στις αστείες αναμνήσεις ξεχωρίζει μια βραδιά bowling που μετατράπηκε σε μια αξέχαστη έξοδο. Στις συγκινητικές, θυμάται το πάρτι παρουσίασης της νέας φανέλας, το οποίο συνέπεσε με τον εορτασμό του πρώτου χρόνου ζωής της ομάδας. Ακόμη πιο έντονα όμως έχει χαραχτεί μέσα της η εικόνα μετά από ένα φιλικό με το Καρπενήσι Futsal: οι παίκτριες ξαπλωμένες στο γήπεδο, κάτω από τον ήλιο που είχε μόλις βγει μετά τη βροχή, με θέα τα βουνά και έχοντας μόλις μοιραστεί έναν αγώνα γεμάτο σεβασμό και ζεστασιά.

«Αυτή είναι η ομορφιά του ποδοσφαίρου», λέει. «Να συνδεόμαστε και να παίζουμε μπαλίτσα που τόσο αγαπάμε».

Νεφέλη Σεργιάδη - PENTELEIES WFC

Η Νεφέλη αγωνίζεται στις Πεντέλειες με τα νούμερα 22 και 89 και φέτος συμμετέχει για πρώτη φορά στο UFA Champions League. Ωστόσο, η σχέση της με τη διοργάνωση ξεκίνησε πριν ακόμη φορέσει φανέλα και μπει στο γήπεδο. Όπως εξομολογείται, ήταν το περσινό UFA που της έδωσε το θάρρος να κάνει το βήμα και να ξεκινήσει να παίζει ποδόσφαιρο, μια απόφαση που χαρακτηρίζει ως «την καλύτερη κίνηση που έκανα τα τελευταία χρόνια».

Από τότε, κάθε αγωνιστική Κυριακή έχει αποκτήσει ξεχωριστή σημασία. «Η εμπειρία είναι φανταστική και κάθε εβδομάδα πραγματικά ανυπομονώ να φτάσει η μέρα του αγώνα», λέει, περιγράφοντας ένα περιβάλλον που την έκανε να νιώσει ευπρόσδεκτη από την πρώτη στιγμή. Για εκείνη, το πιο ξεχωριστό στοιχείο της διοργάνωσης είναι ακριβώς αυτό το υποστηρικτικό κλίμα που «αγκαλιάζει όλα τα άτομα απλόχερα και με τεράστια ευκολία».

Η σχέση της με τον αθλητισμό φαίνεται και στον τρόπο που προετοιμάζεται πριν από κάθε παιχνίδι. Φροντίζει να έχει κοιμηθεί καλά και να έχει φάει σωστά, ενώ κάθε εβδομάδα ετοιμάζει ένα vegan healthy snack για όλη την ομάδα μετά τον αγώνα. Μια ιδέα που ξεκίνησε σαν αστείο, αλλά εξελίχθηκε σε παράδοση. «Πλέον θεωρώ γρουσουζιά να μην το κάνω», λέει γελώντας. Το μόνο που την αγχώνει περισσότερο από τον ίδιο τον αγώνα είναι μήπως ξεχάσει τη φανέλα της. Όπως παραδέχεται, την ελέγχει «τουλάχιστον δέκα φορές» πριν φύγει από το σπίτι.

Από τις συμπαίκτριές της ξεχωρίζει τη Χρυσή. Όχι μόνο για το ταλέντο της, αλλά και για την αντίθεση ανάμεσα στον ήρεμο χαρακτήρα της και στη μεταμόρφωσή της μέσα στο γήπεδο. «Είναι τόσο ήσυχο και ντροπαλό παιδί, αλλά όταν μπαίνει στο γήπεδο είναι σαν να ξυπνάει ένας ποδοσφαιρικός Hulk μέσα της», λέει με εμφανή θαυμασμό. Όταν το άγχος κάνει την εμφάνισή του, επιστρέφει σε μια φράση που της έχει μείνει από τη συμπαίκτριά της Γιώτα: «Στο κάτω-κάτω, είναι μια Κυριακή στον Ταύρο και παίζουμε μπάλα». Μια φράση που συνοψίζει όσα σημαίνει το UFA για πολλούς ανθρώπους που συμμετέχουν σε αυτό. Για τη Νεφέλη, η φανέλα των Πεντέλειων είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένα αθλητικό ρούχο. Είναι η απόδειξη ότι ποτέ δεν είναι αργά να κυνηγήσεις κάτι που πάντα ήθελες να κάνεις και ταυτόχρονα μια υπενθύμιση ότι υπάρχουν άνθρωποι που θα πιστέψουν σε σένα ακόμη και πριν πιστέψεις εσύ στον εαυτό σου.

Είναι η απόδειξη ότι ποτέ δεν είναι αργά να κυνηγήσεις κάτι που πάντα ήθελες να κάνεις και ταυτόχρονα μια υπενθύμιση ότι υπάρχουν άνθρωποι που θα πιστέψουν σε σένα ακόμη και πριν πιστέψεις εσύ στον εαυτό σου.

Μία από τις πιο καθοριστικές στιγμές της μέχρι σήμερα ήρθε απρόσμενα, σε έναν πρόσφατο αγώνα, όταν χρειάστηκε να αγωνιστεί σε μια θέση που δεν είχε ξαναπαίξει. Όταν εξέφρασε τον φόβο και την ανασφάλειά της στις συμπαίκτριές της, εκείνες της απάντησαν πως είναι το κατάλληλο άτομο για να το κάνει. «Δεν ξέρω αν ήταν pep talk ή όχι, αλλά εκείνη τη στιγμή ένιωσα τρομερή ευγνωμοσύνη για αυτή την ομάδα», λέει.

Το ποδόσφαιρο, σύμφωνα με την ίδια, λειτουργεί ξεκάθαρα ως σχολείο ζωής. Μέσα από αυτό έχει μάθει πως τα πράγματα που αγαπάμε πάντα βρίσκουν τρόπο να επιστρέφουν στη ζωή μας, αλλά και πως μέσα στο γήπεδο δεν έχουν σημασία οι τίτλοι, οι σπουδές ή η κοινωνική θέση. «Σημασία έχει πόσο καλά είσαι έτοιμ@ να περάσεις».

Από τη φετινή σεζόν, η εικόνα που της έχει μείνει περισσότερο είναι το εντυπωσιακό γκολ της Κλεοπάτρας απευθείας από κόρνερ στις πρώτες αγωνιστικές του πρωταθλήματος. Όσο για τις στιγμές που ξεχωρίζει με την ομάδα, δεν περιορίζονται σε ενενήντα λεπτά αγώνα. Η αγαπημένη της ανάμνηση είναι η τριήμερη εκδρομή στο Ναύπλιο για φιλικό αγώνα με ομάδα του Άργους, γεμάτη γέλια, ιστορίες και κοινές εμπειρίες. Αν και, όπως παραδέχεται χαριτολογώντας, δεν ενθουσιάστηκε ιδιαίτερα όταν οι συμπαίκτριές της την ξύπνησαν τα μεσάνυχτα για να βγουν για clubbing.

Μαριάννα Ψαρρή – PENTELEIES WFC

Αγωνίζεται στις Πεντέλειες με το νούμερο 11, ως αριστερό ή δεξί μπακ, και φέτος συμμετέχει για δεύτερη χρονιά στο UFA Champions League. Παρότι έχει ήδη ζήσει τη διοργάνωση από μέσα, η προσμονή παραμένει ίδια. «Κάθε φορά που τελειώνει το παιχνίδι ανυπομονώ για το επόμενο», λέει χαρακτηριστικά.

Τα χρόνια που είμαι σε αυτή την ομάδα έχω μάθει να προσπαθώ να είμαι πιο δυναμική και πιο υπομονετική

Η καθημερινότητά της συνδέεται άμεσα με το ποδόσφαιρο. Τις περισσότερες φορές φτάνει στο γήπεδο κατευθείαν από τη δουλειά, χωρίς ιδιαίτερες προετοιμασίες ή περίπλοκα τελετουργικά. Το δικό της pre-game ritual είναι απλό και ειλικρινές: «καφές, τσιγάρο και καλή διάθεση». Το σημαντικότερο μάθημα που της έχει προσφέρει το ποδόσφαιρο συνοψίζεται σε τρεις λέξεις: υπευθυνότητα, ομαδικότητα και ειλικρίνεια. Παράλληλα, πιστεύει ότι το ποδόσφαιρο λειτουργεί σαν ένας μικρόκοσμος της κοινωνίας. Μέσα στις γραμμές του γηπέδου αναπαράγονται συμπεριφορές, αντιλήψεις και τρόποι συνύπαρξης, οι οποίοι επιστρέφουν έπειτα στα ίδια τα άτομα και διαμορφώνουν τις σχέσεις τους.

«Τα χρόνια που είμαι σε αυτή την ομάδα έχω μάθει να προσπαθώ να είμαι πιο δυναμική και πιο υπομονετική», εξηγεί, περιγράφοντας το ποδόσφαιρο όχι μόνο ως άθλημα αλλά και ως μια συνεχή διαδικασία προσωπικής εξέλιξης. Αν και δυσκολεύεται να ξεχωρίσει μία συγκεκριμένη στιγμή από τη φετινή χρονιά, υπάρχει κάτι που της δίνει ιδιαίτερη χαρά: η ένταξη νέων ανθρώπων στην ομάδα. Το γεγονός ότι οι Πεντέλειες συνεχίζουν να μεγαλώνουν και να υποδέχονται νέα μέλη είναι για εκείνη μία από τις πιο όμορφες εξελίξεις της σεζόν.

Σόνια Φιλίππα-Ράπτη - Κίτρινα Γιλέκα

Η Σόνια Φιλίππα-Ράπτη αγωνίζεται με το νούμερο 5 στα Κίτρινα Γιλέκα, μια από τις ομάδες που συμμετέχουν για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά στο UFA Champions League. Λίγο πριν από κάθε αγώνα, η προετοιμασία της ομάδας ξεκινά με συζήτηση. Ποια νιώθει άγχος, ποια αισθάνεται έτοιμη, πώς θα στηθεί η πρώτη επτάδα, ποιο θα είναι το πλάνο του παιχνιδιού. Είναι μια διαδικασία που, όπως αφήνει να εννοηθεί, φέρνει τις παίκτριες πιο κοντά και ενισχύει το αίσθημα της συλλογικότητας πριν ακόμη ξεκινήσει ο αγώνας.

Η ίδια, πάντως, παραδέχεται πως σπάνια αγχώνεται. Αντίθετα, συνήθως αναλαμβάνει τον αντίθετο ρόλο. «Είμαι αυτή που δεν θα έχει άγχος στον αγώνα και αυτή που θα προσπαθήσει να χαλαρώσει τις άλλες παίκτριες», λέει, περιγράφοντας τον εαυτό της ως μια σταθερή και καθησυχαστική παρουσία μέσα στην ομάδα.

«Θαυμάζω όλες τις κοπέλες που είναι στην ομάδα», λέει, εξηγώντας πως κάθε μία δίνει καθημερινά τον δικό της αγώνα εκτός γηπέδου και παρ’ όλα αυτά βρίσκει χρόνο και χώρο για να παραμένει ενεργό μέλος της ομάδας. Ξεχωριστή αναφορά κάνει στις δύο μητέρες της ομάδας, την Αντριάννα και την Ανθή, που παρά τις απαιτήσεις της καθημερινότητας και τη φροντίδα των μικρών παιδιών τους, συνεχίζουν να συμμετέχουν στις συνελεύσεις, στις προπονήσεις και στους αγώνες όποτε μπορούν. Για τη Σόνια, η φανέλα των Κίτρινων Γιλέκων συμβολίζει κάτι πολύ συγκεκριμένο: «ομαδικότητα, ζεστασιά και όμορφες στιγμές». Είναι μια αίσθηση που συνδέεται περισσότερο με το μοίρασμα και την κοινότητα παρά με το αγωνιστικό αποτέλεσμα.

Οι στιγμές που έχουν χαραχτεί πιο έντονα στη μνήμη της δεν συνδέονται απαραίτητα με κάποιο γκολ ή αποτέλεσμα. Είναι οι προπονήσεις της Τρίτης.

Από τη φετινή χρονιά, οι στιγμές που έχουν χαραχτεί πιο έντονα στη μνήμη της δεν συνδέονται απαραίτητα με κάποιο γκολ ή αποτέλεσμα. Είναι οι προπονήσεις της Τρίτης. Εκείνα τα βράδια που έφτανε εξαντλημένη, χωρίς διάθεση, και έφευγε λίγες ώρες αργότερα νιώθοντας καλύτερα από ποτέ. Μικρές εβδομαδιαίες υπενθυμίσεις της δύναμης που μπορεί να έχει μια ομάδα στη ζωή ενός ανθρώπου.

Όσο για τις πιο αστείες και συγκινητικές στιγμές της με τα Κίτρινα Γιλέκα, αυτές αποτυπώνουν απόλυτα τον χαρακτήρα της ομάδας. Η πιο αστεία επαναλαμβάνεται σχεδόν σαν εσωτερικό αστείο: όταν η ομάδα βρίσκεται πίσω στο σκορ και απομένουν ελάχιστα λεπτά, μια συγκεκριμένη παίκτρια φωνάζει πάντα με απόλυτη σοβαρότητα: «Μένουν τρία λεπτά, πέντε γκολ θέλω!». Η πιο συγκινητική, αντίθετα, είναι τελείως απλή. Είναι η αγκαλιά στο τέλος κάθε παιχνιδιού. Εκείνη η στιγμή που το αποτέλεσμα περνά σε δεύτερη μοίρα και αυτό που μένει είναι η αίσθηση ότι όλοι μοιράστηκαν κάτι μαζί.

Εκάτη Κουκουτσάκη - Katsikopodares FC

Η Εκάτη είναι από τα πρόσωπα που συνδέθηκαν με τις Κατσικοποδάρες από τα πρώτα τους βήματα και βλέπει την ομάδα ως κάτι πολύ περισσότερο από έναν αθλητικό σχηματισμό. Η πρώτη καθοριστική στιγμή της πορείας της ήταν, όπως λέει, «η μέρα που βρέθηκα στις πρώτες προπονήσεις και είδα ότι κάτι όμορφο πάει να δημιουργηθεί».

Πριν από κάθε αγώνα φροντίζει να βρίσκεται νωρίτερα στο γήπεδο, όχι για να απομονωθεί ή να συγκεντρωθεί μόνη της, αλλά για να μοιραστεί χρόνο με τα συμπαίκτ@ της. «Αποδεσμεύω το άγχος μου γελώντας και συζητώντας τα νέα μας», εξηγεί, περιγράφοντας μια προετοιμασία που βασίζεται περισσότερο στην ανθρώπινη επαφή παρά σε αυστηρά τελετουργικά. Αν και δεν ακολουθεί κάποιο ιδιαίτερο ritual, υπάρχει μια μικρή παράδοση που χαρακτηρίζει την ομάδα: «Μια γουλιά τσίπουρο. Katsikopodares style!».

Αυτό που θαυμάζει περισσότερο στο ποδόσφαιρο δεν είναι απαραίτητα το ταλέντο ή η εμπειρία, αλλά η επιμονή των ανθρώπων που ξεκίνησαν από το μηδέν και εξελίχθηκαν χάρη στον ενθουσιασμό και το πάθος τους για το παιχνίδι. Άλλωστε, για την ίδια, το ποδόσφαιρο έχει διδάξει κάτι πολύ ουσιαστικό: να σέβεται τις αντοχές και τα όρια κάθε παίκτη και παίκτριας.

Η ίδια θεωρεί το ποδόσφαιρο ένα πραγματικό «σχολείο ζωής», όχι μόνο για όσα συμβαίνουν μέσα στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου αλλά και για όσα γεννιούνται γύρω από αυτό.

Όταν τη ρωτάς τι σημαίνει να φορά τη φανέλα της ομάδας της, η απάντηση είναι χαρακτηριστική του τρόπου που αντιλαμβάνεται τις Κατσικοποδάρες: «Σημαίνει κάτι αυτοδημιούργητο που “βελάζει” με τον ίδιο ρυθμό». Μια εικόνα που αποτυπώνει το κοινό βίωμα, τη συνύπαρξη και τη συλλογική ταυτότητα που έχει διαμορφωθεί μέσα στην ομάδα. Η ίδια θεωρεί το ποδόσφαιρο ένα πραγματικό «σχολείο ζωής», όχι μόνο για όσα συμβαίνουν μέσα στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου αλλά και για όσα γεννιούνται γύρω από αυτό. «Παίζουμε αγνά όλοι μαζί σε ένα προαύλιο κάτω από τον ήλιο», λέει, τονίζοντας πως μέσα από το παιχνίδι έχει μάθει να κρατά ζωντανό το παιδί που κρύβει μέσα της.

Από τη φετινή σεζόν, μία από τις στιγμές που έχει χαραχτεί στη μνήμη της είναι μια βραδινή προπόνηση Πέμπτης που ξεκίνησε στις 22:00 και κατέληξε να συνεχίζεται μέχρι τη μία τα ξημερώματα, αποδεικνύοντας πόσο δύσκολο είναι μερικές φορές να αποχωριστείς κάτι που αγαπάς.

Οι πιο δυνατές αναμνήσεις της, ωστόσο, συνδέονται με τους ανθρώπους της ομάδας. Θυμάται με γέλιο τη δημιουργία και το ανέβασμα του πρώτου vlog των Κατσικοποδαρών στα social media, ενώ η πιο συγκινητική στιγμή ήρθε σε μια δύσκολη προσωπική περίοδο, όταν επρόκειτο να υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση. Τότε η ομάδα τής χάρισε μια χειροποίητη κάρτα «Get Well Soon», γεμάτη αστείες αλλά και τρυφερές ευχές, μια κίνηση που επιβεβαίωσε ότι οι δεσμοί που έχουν χτιστεί ξεπερνούν κατά πολύ τα όρια του γηπέδου.

Αριστέα Ανύση – Katsikopodares FC

Η Αριστέα Ανύση αγωνίζεται κάτω από τα δοκάρια των Κατσικοποδαρών φορώντας το νούμερο 7. Η ομάδα συμμετέχει φέτος για πρώτη φορά στο UFA Champions League και, όπως λέει η ίδια, ο ενθουσιασμός είναι διάχυτος σε όλα τα μέλη της. Οι Κατσικοποδάρες δημιουργήθηκαν μόλις τον Οκτώβριο, όμως μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα κατάφεραν να εξελιχθούν εντυπωσιακά. «Έχουμε κάνει αρκετά άλματα, άλλωστε τι κατσίκες είμαστε;» σχολιάζει με χιούμορ.

Η σχέση της με το ποδόσφαιρο είναι βαθιά συναισθηματική. Όπως λέει, λατρεύει τον παλμό και την ένταση που προσφέρει κάθε στιγμή του αγώνα. Για εκείνη, το ποδόσφαιρο είναι κάτι περισσότερο από ένα άθλημα· είναι μια γλώσσα συνεργασίας και συλλογικής δράσης. «Κάθε πάσα έχει νόημα μόνο μέσα στο σύνολο», σημειώνει, περιγράφοντας το παιχνίδι ως την πιο καθαρή μορφή συνεργασίας. Αυτό που απολαμβάνει περισσότερο είναι οι στιγμές όπου η συλλογική προσπάθεια μετατρέπεται σε γκολ και πανηγυρισμό. Οι εκφράσεις χαράς των συμπαικτριών της, η αίσθηση ότι όλες συνεισφέρουν στον ίδιο στόχο και η αλληλοϋποστήριξη ακόμη και στα λάθη είναι, για εκείνη, η ουσία του αθλήματος. «Ακόμα και στα λάθη, είμαστε εδώ, στηρίζουμε, δυναμώνουμε και προχωράμε», λέει χαρακτηριστικά.

Το άγχος πριν από τους αγώνες το αντιμετωπίζει με μια απλή φιλοσοφία ζωής: «Ό,τι είναι τώρα». Ένα μότο που, όπως παραδέχεται, λειτουργεί αναπάντεχα καλά και τη βοηθά να παραμένει παρούσα στη στιγμή.
Όταν τη ρωτάς ποια συμπαίκτρια θαυμάζει περισσότερο, αρνείται να ξεχωρίσει κάποια. Για εκείνη, όλα τα «κατσίκια» της ομάδας είναι μοναδικά και προσφέρουν κάτι διαφορετικό στο σύνολο.

Μαρία Τουλούπη – FALTSA FC

Για τη Μαίρη, το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο ένα άθλημα αλλά και η εκπλήρωση μιας παιδικής επιθυμίας που άργησε να γίνει πραγματικότητα. Μέσα από την ομάδα της βρήκε έναν χώρο όπου μπορεί να αγωνιστεί, να εξελιχθεί και, κυρίως, να νιώθει ο εαυτός της χωρίς φόβο ή περιορισμούς. Αυτό που εκτιμά περισσότερο στη συλλογική εμπειρία είναι οι άνθρωποι που την περιβάλλουν. Ανάμεσα στις συμπαίκτριές της ξεχωρίζει τη Μαρία, η οποία, όπως θυμάται, βρέθηκε στην ομάδα σχεδόν τυχαία, μόνο και μόνο για να συμπληρώσει μια θέση την περσινή χρονιά. Από τότε όμως η πορεία της υπήρξε εντυπωσιακή. «Έχει μπει δυναμικά στο άθλημα και προσπαθεί να δώσει ό,τι καλύτερο μπορεί», λέει η Μαίρη, τονίζοντας πως θαυμάζει τόσο την αγωνιστική της βελτίωση όσο και την προσωπικότητά της.

Το να φορά τη φανέλα της ομάδας της έχει ιδιαίτερο συναισθηματικό βάρος. «Σημαίνει ότι επιτέλους κατάφερα να κάνω αυτό που ήθελα από μικρή, να είμαι μέρος μιας ομάδας ποδοσφαίρου», εξηγεί. Πέρα όμως από το αγωνιστικό κομμάτι, η φανέλα συμβολίζει για εκείνη κάτι ακόμη σημαντικότερο: την ασφάλεια, την αποδοχή και τη βεβαιότητα ότι οποιαδήποτε δυσκολία μπορεί να ξεπεραστεί συλλογικά. Όπως λέει, γνωρίζει πως ό,τι κι αν συμβεί, η ομάδα θα βρει τρόπο να προχωρήσει ενωμένη και πιο δυνατή.

Καθοριστική στιγμή στην πορεία της θεωρεί την απόφαση της ομάδας να συμμετάσχει στη διοργάνωση. Η ένταξη στο UFA άλλαξε, όπως πιστεύει, συνολικά τη δυναμική και το κλίμα της ομάδας. «Μου άρεσε που μπορούσα να κάνω κανονική προπόνηση και να μην παίζω απλά, αλλά να μαθαίνω κιόλας», σημειώνει, περιγράφοντας μια εμπειρία που συνέβαλε ουσιαστικά στην εξέλιξή της ως παίκτριας αλλά και ως μέλους μιας κοινότητας.

Ιζαμπέλα Βούρου – FALTSA FC

Η Ιζαμπέλα βρέθηκε στα ΦΑΛΤΣΑ τον περασμένο Δεκέμβριο, όταν η ομάδα αναζητούσε τερματοφύλακα. Μέχρι τότε δεν είχε αγωνιστεί ποτέ σε ποδοσφαιρική ομάδα, γεγονός που κάνει τη φετινή της συμμετοχή στο UFA Champions League ακόμη πιο ξεχωριστή. Στα 37 της χρόνια ανακάλυψε έναν κόσμο που, όπως παραδέχεται, δεν γνώριζε ότι υπήρχε. Κάθε Κυριακή στο γήπεδο αποτελεί για εκείνη μια ξεχωριστή εμπειρία, γεμάτη έντονα συναισθήματα, χαρά και νέες γνωριμίες. «Δεν γνώριζα ότι στα 37 μου μπορώ ακόμα να νιώσω παιδί», λέει χαρακτηριστικά, περιγράφοντας τη συγκίνηση που νιώθει κάθε φορά που φορά τα γάντια της και παίρνει θέση κάτω από τα δοκάρια.

Το UFA λειτούργησε για την ίδια σαν ένα πραγματικό σχολείο ζωής. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον κατάφερε να αντιμετωπίσει έναν φόβο που τη συνόδευε για χρόνια: τον φόβο της έκθεσης μπροστά σε κόσμο. Η αίσθηση ασφάλειας που προσφέρει η διοργάνωση, η απουσία τοξικής κριτικής και ο υγιής ανταγωνισμός μεταξύ των ομάδων τής επέτρεψαν να δοκιμάσει πράγματα που παλιότερα θα απέφευγε.

Η πιο έντονη στιγμή της φετινής της διαδρομής ήρθε ήδη από τον πρώτο αγώνα του πρωταθλήματος. Όταν η αντίπαλη ομάδα κέρδισε πέναλτι, βρέθηκε αντιμέτωπη με μια από τις πιο απαιτητικές στιγμές για έναν τερματοφύλακα. Παρά το έντονο άγχος, αποφάσισε να εμπιστευτεί το ένστικτό της. Η απόκρουση ήρθε και, πριν καν συνειδητοποιήσει τι είχε συμβεί, βρέθηκε στην αγκαλιά των συμπαικτριών της. «Το συναίσθημα ικανοποίησης και αγάπης που ένιωσα εκείνη την ώρα είναι απερίγραπτο», θυμάται.

Ανάμεσα στις συμπαίκτριές της ξεχωρίζει τη Ναταλία, την οποία περιγράφει ως έναν άνθρωπο που βρίσκεται πάντα στο σωστό σημείο τη σωστή στιγμή. «Ξεκινάει ως το απόλυτο στήριγμά μου στην άμυνα και καταλήγει πάντα να βάζει κι ένα γκολ», λέει γελώντας, θαυμάζοντας την ενέργεια, τη συνέπεια και την ακούραστη παρουσία της μέσα στο γήπεδο.

Κοιτώντας πίσω στη φετινή χρονιά, η Ιζαμπέλα νιώθει ότι έχει κερδίσει πολύ περισσότερα από ποδοσφαιρικές εμπειρίες. Μέσα από τα ΦΑΛΤΣΑ απέκτησε νέες φίλες, γνώρισε ξεχωριστούς ανθρώπους και, όπως λέει η ίδια, γνώρισε καλύτερα και τον εαυτό της. Ίσως τελικά αυτό να είναι και το μεγαλύτερο κέρδος που μπορεί να προσφέρει το ποδόσφαιρο.

Σε μια εποχή όπου το ποδόσφαιρο γυναικών αναπτύσσεται συνεχώς και κερδίζει όλο και μεγαλύτερη αναγνώριση, τέτοιες πρωτοβουλίες αποκτούν ιδιαίτερη σημασία. Το UFA Champions League δεν αποτελεί μόνο μια αθλητική διοργάνωση, αλλά και μια γιορτή του ερασιτεχνικού αθλητισμού, της συλλογικότητας και της γυναικείας παρουσίας στα γήπεδα. Γιατί το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο γκολ και βαθμολογίες· είναι φιλίες, εμπειρίες, συνεργασία, ενδυνάμωση και στιγμές που μένουν αξέχαστες. Ένα πρωτάθλημα που γεννήθηκε από την αγάπη για τη μπάλα και εξελίσσεται σε μια ζωντανή κοινότητα γυναικών που διεκδικούν τον χώρο τους στο ποδόσφαιρο, μέσα από το παιχνίδι, τη χαρά και τη συνύπαρξη.