Homo Ratus: Τσόπερ και κλασικά αμάξια στο Κορωπί

Ο Γιώργος Φακίνος, γέννημα θρέμμα Κορωπιώτης, αποφάσισε πριν από περίπου μία δεκαετία να πάρει έναν εγκαταλειμμένο στάβλο 100 ετών και να του δώσει νέα πνοή. Πλέον, εκεί φιγουράρουν κλασικές μηχανές και αυτοκίνητα, ρετρό αντικείμενα και διακοσμητικά (από έπιπλα και μουσικά όργανα μέχρι χαλιά και παιχνίδια), ένα βίντατζ τζουκμπόξ που παίζει ακόμα κι ένα παλιό ξύλινο μπαρ που θυμίζει ΗΠΑ άλλων δεκαετιών.

Έτσι, βρήκε έναν χώρο για να δώσει στέγη στα όνειρα τα δικά του αλλά και των φίλων του, σε ό,τι αγαπά και του δίνει χαρά. Όμως δεν τον κράτησε μόνο για τον εαυτό του. Τον ανοίγει και στο κοινό με διάφορες εκδηλώσεις, συναυλίες και πάρτι με φαγητό, ποτό και καλή μουσική. Εκεί θα συναντήσεις εντελώς διαφορετικούς τύπους ανθρώπων, από λάτρεις της ροκ (και όχι μόνο) και της ταχύτητας, μέχρι νέους, ζευγάρια, οικογένειες με παιδιά.

Στο κομψό σαλόνι με το ξύλινο, χαμηλό ταβάνι δεσπόζει ένας κρυστάλλινος πολυέλαιος. Ένα ποδοσφαιράκι, ένα φλιπεράκι, διάσπαρτα ρομαντικά φωτιστικά, ποδήλατα, pop αφίσες και μεταλλικές πινακίδες στους τοίχους, συνθέτουν μια πανέμορφη ρετροσπεκτίβα.

Με μακριά μαλλιά, γένια και καπέλο που θυμίζει Τεξανό καουμπόη, ο Γιώργος (μαζί με τον Μούργο, τον πιστό λευκό-καφέ σκύλο του) μας άνοιξε τον στάβλο του, στον οποίο έχει δώσει το περίεργο όνομα «Homo Ratus», που έχει ιδιαίτερη σημασία για τον ίδιο.

Ο Γιώργος μάς μίλησε για την προσωπική του διαδρομή, την ιστορία πίσω από το Homo Ratus και το όραμά του για μια κοινότητα που συνεχίζει να ονειρεύεται, να δημιουργεί και να κρατά ζωντανό το πνεύμα μιας άλλης εποχής.

-Γιώργο, πες μας μερικά πράγματα για σένα που πρέπει να ξέρουμε...

Μεγάλωσα στο Κορωπί, το οποίο αγάπησα και έζησα όμορφα παιδικά χρόνια με χτυπημένα γόνατα και μελανιές από το παιχνίδι έξω. Μεγαλώνοντας, παρασύρθηκα κι εγώ από τη «ρουφήχτρα» της καθημερινότητας χωρίς να το πάρω χαμπάρι, ώσπου κάποια στιγμή αυτή η ρομαντική «φλογίτσα» που ζεσταίνει τα αληθινά μας «θέλω» φούντωσε. Έτσι επέστρεψα στα παιδικά μου χρόνια, αλλά αντί για ποδήλατα, που έφτιαχνα τότε στο μικρό, χαμηλοτάβανο γκαράζ του πατέρα μου, άρχισα πια να δίνω ζωή σε παλιές μοτοσικλέτες και όχι μόνο.

-Τι είναι το Homo Ratus; Τι θα βρούμε εκεί; Περιέγραψέ μας τον χώρο...

Homo Ratus είναι ο «άνθρωπος-αρουραίος» στα λατινικά. Μέσα σε υπόγεια γεμάτα υγρασία, σε αυλές πνιγμένες στα χόρτα, σε σκονισμένα γκαράζ, κρύβονται παλιά οχήματα ή άχρηστα για πολλούς αντικείμενα, αλλά χρήσιμα για όλους όσους αγαπούν το παλιό. Στα μέρη αυτά ζουν μεγάλοι, χοντροί αρουραίοι, οπότε κάπως έτσι προέκυψε και το όνομα.

Έτσι, λοιπόν, εγκατασταθήκαμε κι εμείς πριν από σχεδόν 13 χρόνια σ’ έναν παλιό στάβλο στο Κορωπί κι άρχισε να παίρνει μορφή η ιδέα αυτή, για να φτάσει στο σήμερα, όπου custom και κλασικές μοτοσικλέτες συνυπάρχουν με παλαιά αντικείμενα, δίπλα σε μουσικά όργανα, πλάι σ’ ένα σαλόνι κι ένα παλιό ξύλινο μπαρ. Ένας στάβλος που κάποτε φιλοξενούσε αγελάδες, αγάπη, μόχθο, σε μια εποχή που οι αξίες της ζωής ήταν εντελώς διαφορετικές από το σήμερα.

-Τι σημαίνει για εσένα αυτός ο χώρος; Πώς νιώθεις εκεί;

Ας πούμε απλά ότι είναι ένας χώρος που στεγάζει όνειρα δικά μου, φίλων και ανθρώπων που μας αγαπούν. Παλιά αντικείμενα, που για άλλους ήταν άχρηστα, μπαίνουν εδώ μέσα και ξαναπαίρνουν ζωή ή ξαναγράφουν αναμνήσεις. Σε μια εποχή που τα πάντα δημιουργούνται με προκαθορισμένη ημερομηνία λήξης, ο στάβλος προσπαθεί να σώσει πράγματα που μας ενώνουν με μια άλλη εποχή, πιο αγνή, πιο ρομαντική, πιο ποιοτική, χωρίς χάρτινους καναπέδες και τηλεοράσεις HD.

-Εκτός από τσόπερ μηχανές και κλασικά αυτοκίνητα, τι άλλο μπορεί να κάνει κανείς εκεί;

Πέρα από τα «σίδερα» λοιπόν που θα βρεις εδώ μέσα, ο στάβλος κάνει για μένα το πιο σημαντικό: Ανοίγει τις πόρτες του κι ενώνει κουλτούρες με τις μουσικές του, με οχήματα που «γουργουρίζουν» πεισματικά ακόμη, παρτάρει όπως παλιά, σέβεται και αγαπά την φύση και δίνει αγνά κίνητρα σε ανθρώπους ασυμβίβαστους.

-Ποιος είναι ο κόσμος που έρχεται εδώ; Πώς το έχει υποδεχτεί;

Η αλήθεια είναι πως ο στάβλος κατάφερε να ενώσει διαφορετικές κουλτούρες ανθρώπων. Ένα «ζυμάρι» παλιού μηχανόβιου, λίγο από ροκ, νεολαία με BMX και skate, γονείς με μικρά παιδιά που κυνηγούν τις γάτες του στάβλου, και γενικώς ανθρώπους κολλημένους σε παλαιότερες δεκαετίες. Ξέρεις τι λέω πάντα γι’ αυτό; Σκέψου όλες αυτές τις διαφορετικές κουλτούρες μέσα σε μια μπετονιέρα, έρχεται και η αγάπη του στάβλου σαν ρητίνη και τα δένει σε ένα συμπαγές υλικό, το οποίο ονομάζω Homo Ratus.

-Ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια για το Homo Ratus;

Ως ρομαντικός, θα πω ότι το μέλλον βρίσκεται στη νέα γενιά, που συνεχίζει και ονειρεύεται, δεν μπαίνει σε καλούπια, δεν αρκείται στο κατεστημένο, δεν τρέφεται με «θα» και «πρέπει». Όπως καταλαβαίνετε, θέλω πολύ να συνεχίσει ο στάβλος με φρέσκες ιδέες που θα σέβονται ταυτόχρονα την κουλτούρα του. Έχουμε αφήσει αρκετά ημιτελή projects εδώ μέσα, κι όταν με ρωτούν πότε θα είναι έτοιμα, τους απαντώ απλά ότι περιμένουν την επόμενη γενιά να τα τελειώσει.

Εν κατακλείδι, ο στάβλος σκέπασε και ένωσε ιδέες και κουλτούρες ανθρώπων που βρέθηκαν τυχαία σε μια βόλτα, σ’ ένα μπαρ, σε μια συναυλία. Άνθρωποι που είναι φίλοι μέχρι σήμερα, που τόλμησαν, που δεν χώρεσαν σε καλούπια, που σήμερα πια έχουν γκριζάρει τα μαλλιά τους, αλλά βαράνε τη «μανιβέλα της ζωής», σαν να μην πέρασε ούτε μια μέρα από τότε. Επιτυχία στη ζωή είναι να κάνεις αυτό που ονειρεύτηκες κι ας αποτύχεις. Απ’ την άλλη, βέβαια, ποιος ορίζει το τι είναι αποτυχία;

Homo Ratus: Λεωφ. Δημοσθένους 75, Κορωπί