Oasis: Το καλοκαιρινό όνειρο που (δεν) ζήσαμε στην Αθήνα το 2000

Άλματα στον Χρόνο. Στις 29 Μαΐου του 1967, γεννήθηκε ο Noel Gallagher, ο άσπονδος αδελφός του Liam με τον οποίον θεμελίωσαν, έχτισαν και κατακρήμνισαν το φαινόμενο Oasis πριν από τριάντα ολάκερα χρόνια.

Και κοίτα να δεις που πέρασαν κιόλας είκοσι χρόνια από τη μια και μοναδική επίσκεψη της βρετανικής μπάντας στο πλαίσιο του καλοκαιρινού Rockwave Festival… Όπως πέρασαν και δέκα μισό από τότε που τα δυο αδέλφια πήραν διαζύγιο τρώγοντας τα μουστάκια τους, με κάθε δυνατό τρόπο που υπάρχει.

Και να σου τους λοιπόν που με αφορμή την επάρατη πανδημία του κορωνοϊού, τέλη Μαρτίου 2020 νομίζαμε πως επιτέλους φιλιώσανε για λόγους «υπεράνω πάσης υποψίας», οικουμενικούς! «Ουδέν κακό αμιγές καλού» σκεφτήκαμε, σοφή η παροιμία, και μάλιστα χειροκροτήσαμε για τον φιλανθρωπικό σκοπό της ενδεχόμενης επανασύνδεσης του δημοφιλέστατου σχήματος. Του κάκου.

Παρά το γεγονός του ότι το demo “Don’t Stop…” που ανακαλύφθηκε ξεχασμένο στα συρτάρια εν τω μέσω της καραντίνας κοντεύει το ενάμιση εκατομμύριο clicks, τούτη η συμφιλίωση παραμένει καταραμένη. «Σιχάθηκα πλέον να παρακαλώ και να ικετεύω, τέλος οι κλάδοι ελαίας, ΑΠΑΙΤΩ την επανασύνδεση των Oasis αφού μόλις τελειώσει όλο αυτό, τα λεφτά θα πάνε στο NHS» γράφει στο Twitter ο Liam Gallagher στις 24 Μαρτίου. Όσο για την πολύ πρόσφατη απάντηση του εορτάζοντα Noel, θαρρώ πως αντί να βοηθά, ξανά μανά γκρεμίζει κάθε ελπίδα: «Το σκεφτόμουν συχνά, ας κάνουμε μια συναυλία. Όμως συνειδητοποίησα τελικά πως θα το έκανα μόνο και μόνο ώστε να το βουλώσει επιτέλους αυτός ο γαμημένος ηλίθιος. Διότι κατά τα άλλα, το μόνο που μπορώ να σκεφτώ για αυτόν είναι να του κάψω το σπίτι ή να του διαλύσω το αυτοκίνητο… Όμως κάτι τέτοιο δεν θα αποτελούσε λύση, σωστά;»…

Αντιλαμβάνεσαι λοιπόν. Όνειρο Θερινής Νυκτός να τους ξαναδεί/ακούσει μαζί ο Lars Ulrich, o ιδρυτής και ντράμερ των Metallica, έστω και για ένα one-off. Μα το θυμάσαι; Μας έστειλε αδιάβαστους ο Ulrich όταν δήλωσε πως τους θεωρεί το soundtrack της ζωής του! Και ήταν αυτός ο ίδιος που έστειλε e-mail αργότερα στον Noel γράφοντας του «το να αφήσεις τους Oasis σε θέλει είτε απίστευτα θαρραλέο, είτε απίστευτα ηλίθιο!».

Εν ελλείψει κάθε μελλοντικής απόλαυσης λοιπόν, είπα να γιορτάσουμε τα 53α γενέθλια του αμετανόητου κοιτώντας πίσω, στα δικά μας, κι ας μην έχουμε να θυμηθούμε τα καλύτερα για λόγους πολλούς.

Oasis, Rockwave Festival, Οικολογικό Πάρκο Τρίτση, Αθήνα, Τετάρτη 12 Ιουλίου 2000. Καταρχάς, το Rockwave του 2000 έχει καταγραφεί στην ιστορία της ελληνικής συναυλιακής πραγματικότητας ως το ετήσιο φεστιβάλ με τις περισσότερες ακυρώσεις συγκροτημάτων, τα πιο άχαρα έως και τραγελαφικά τεχνικά προβλήματα, και συνάμα, ως μια από τις πιο… «υγρές» έως και μούσκεμα υπαίθριες εκδηλώσεις από το 1980 και δώθε.

Επιπρόσθετα, ο πλέον μεσόκοπος σήμερα Noel δεν ήταν παρών επί σκηνής αφού είχε ήδη προλάβει να τσακωθεί με τον Liam, ερήμην μας. Όσο για αυτόν τον τελευταίο, ακόμη και για όσους δεν παραβρέθηκαν εκείνη τη βραδιά, οι εικόνες μιλούν από μόνες τους νομίζω. Ο τύπος βαριόταν που ζούσε στα σανίδια!

Με τα χέρια του είτε δεμένα πίσω από την πλάτη του, είτε κρεμασμένα στα πλάγια σα… ψόφια ψάρια, ίσα που ψέλλιζε τους στίχους διεκπεραιωτικά. Κι αυτό όταν δεν κοιμόταν όρθιος στηριζόμενος στα ηχεία του P.A. … Ψάξε αν θες να βρεις ανταποκρίσεις σε μουσικά περιοδικά εποχής σαν κι αυτά όπου υπήρξα μόνιμος φωτοειδησεογράφος για ένα τέταρτο του αιώνα και θα αποκτήσεις ιδία πείρα.

Αν τώρα κάνεις το λάθος να τον συγκρίνεις με τον υπερκινητικό Moby που προηγήθηκε λίγο πριν επί σκηνής ωσάν αφιονισμένος, τότε πάει άκλαφτος. Γεγονός που, δυστυχώς, ήρθε και έδεσε με την απρόσμενα μικροσκοπική διάρκεια της εμφάνισης του βρετανικού σχήματος, λόγω οριακών τεχνικών προβλημάτων.

Αναλογιζόμενος τον μεγαλόπνοο τίτλο της εν λόγω παγκόσμιας περιοδείας για την προώθηση του ομώνυμου δίσκου - “Standing on the Shoulder of Giants”- δεν μπορώ παρά να μειδιάσω πικρά… Εγώ, παρέα με όσους έδωσαν τον οβολόν τους ώστε να ζήσουν το όνειρο.

Ένα όνειρο που εν τέλει παραμένει έως και σήμερα άπιαστο.