Ραψωδία Ω- Ιλιάδος Ηχώ στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

Η Ραψωδία Ω, η τελευταία της Ιλιάδας, παρουσιάζεται σε μια σύγχρονη σκηνική σύνθεση λόγου, μουσικής και φωτός, με την Αμαλία Μουτούση και τον Δημήτρη Καμαρωτό,για δύο μόνο βραδιέςστο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, τη Δευτέρα 27 και την Τρίτη 28 Απριλίου στις 20.00, στην αίθουσα Νίκος Σκαλκώτας.
Η Αμαλία Μουτούση, ως αφηγήτρια–ραψωδός, ερμηνεύει το ομηρικό κείμενο στη μετάφραση του Δημήτρη Μαρωνίτη, μέσα από επτά διαδοχικές σκηνικές παρουσίες.
Η πρωτότυπη μουσική του Δημήτρη Καμαρωτού, εκτελεσμένη ζωντανά με πνευστά όργανα και ηλεκτρονικά μέσα, διαμορφώνει ένα ηχητικό τοπίο, όπου ο λόγος αποκτά παλμό και ένταση, ενώ η σιωπή λειτουργεί ως ενεργό δραματουργικό στοιχείο. Οι φωτιστικές συνθέσεις συνομιλούν με το σώμα της ηθοποιού, μετατρέποντας την αφήγηση σε μια ενιαία σκηνική εμπειρία.
Μια θεατρική–μουσική συνάντηση με το ομηρικό έπος, που αναμετριέται με το τέλος του πολέμου, τη λύτρωση και την ανθρώπινη ευθραυστότητα, ανοίγοντας έναν χώρο στοχασμού βαθιά επίκαιρο.
Η Ραψωδία Ω είναι η τελευταία ραψωδία της Ιλιάδας και περιγράφει τη συγκινητική συμφιλίωση ανάμεσα στον Αχιλλέα και τον Πρίαμο, καθώς και την ταφή του Έκτορα.
Είναι η τέταρτη συνεργασία του Δημήτρη Καμαρωτού και της Αμαλίας Μουτούση επί σκηνής, μετά τις παραστάσεις «Ιππόλυτος», «Προμηθέας Δεσμώτης» και «Αναλογία του Χρόνου», δημιουργώντας μια ενότητα με κοινό θεματικό άξονα την ανθρώπινη ύπαρξη απέναντι στο αναπόφευκτο.

ΚΑΤΟΠΤΡΑ

«Κάθε φορά που αφηγούμαστε μια ιστορία που παραλάβαμε από άλλους, συμβαίνει ένας κατοπτρισμός. Περιγράφουμε και μεταφέρουμε ένα είδωλο ενός άλλου ειδώλου.
Προσπαθούμε να δούμε το αρχικό, μυστηριώδες αντικείμενο που στάθηκε αφορμή για να δημιουργηθεί αυτή η αλυσίδα κατόπτρων. Μας καταλαμβάνει απορία• το υμνούμε, το εξορκίζουμε και το συμπληρώνουμε.
Σε κάθε τέτοια αναπαραγωγή εισχωρούν εικόνες, ήχοι, φωνές και συναισθήματα από τον χρόνο και τον χώρο του νέου κατόπτρου.
Η ραψωδία που αφηγούμαστε σήμερα κουβαλά πίσω της ένα μωσαϊκό εποχών — ρίζες που ενώνουν τους χιλιάδες ανθρώπους που είπαν και άκουσαν την ίδια ιστορία, σε άλλες γλώσσες και με άλλους ήχους, ήχους που άλλαξαν και χάθηκαν για πάντα.
Αυτή, η Ραψωδία Ω, συμπλέκει τα συναισθήματα εκείνων που αφηγούνται με εκείνους που ακούν, αφήνοντας αποτυπώματα στον ίδιο δρόμο — κάθε φορά λίγο διαφορετικά.
Πάνω στο χιλιοπατημένο αυτό πέρασμα, στις μικρές πτυχές του εδάφους που αφήνει η κίνηση, κάποιες φορές φυτρώνει κάτι μικρό και απροσδόκητο.
Εφήμερο, πάνω στον δρόμο που πήραν πολλοί και θα πάρουν περισσότεροι. Tο παρατηρούμε για λίγο, μένουμε έκθαμβοι μπροστά στη στιγμιαία ομορφιά του — και συνεχίζουμε».
Δημήτρης Καμαρωτός ‘26 __Ω__