Aν έχετε κάνει ό,τι μπορείτε για να βοηθήσετε, αν έχετε δώσει αίμα, αν έχετε δώσει τρόφιμα ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο, συνεχίστε να διαβάζετε. Αν δεν το έχετε κάνει και μπορείτε, παρακαλώ πολύ πρώτα να βοηθήσετε και μετά να διαβάσετε. Η βοήθειά σας μπορεί να αλλάξει κάτι, το διάβασμα αυτού του κειμένου όχι. Γιατί αυτό το κείμενο είναι για όλα αυτά που σε λίγο καιρό θα ξεχάσουμε. Είναι για όλα αυτά που κάθε φορά, αφού οργιστούμε, βρίσουμε, κλάψουμε, τελικά ξεχνάμε. Για να ξαναοργιστούμε, να ξαναβρίσουμε και να ξανακλάψουμε λίγους μήνες ή λίγα χρόνια αργότερα. Επειδή ξεχάσαμε.
Θα ξεχάσουμε την πλήρη ανοργανωσιά των κυβερνητικών, των περιφερειακών και των δημοτικών αρχών. Θα ξεχάσουμε ότι είναι 2018 και ακόμα δεν υπάρχει ή δεν μπορεί να εφαρμοστεί (μικρή διαφορά κάνει) ένα στοιχειωδώς αποτελεσματικό σχέδιο εκκένωσης σε περίπτωση πυρκαγιάς. Θα ξεχάσουμε ότι υπήρχαν άνθρωποι που δεν έφυγαν από τα σπίτια τους όχι επειδή δεν φοβόντουσαν, αλλά επειδή δεν ήξεραν προς τα πού και πώς να πάνε. Θα ξεχάσουμε ότι κάποιοι που έφυγαν, κάηκαν επειδή πήγαν στο λάθος σημείο. Θα ξεχάσουμε ότι δεν μιλάμε για πυρκαγιά σε κάποιο ακατοίκητο βουνό, αλλά σε κατοικημένη εδώ και δεκαετίες περιοχή.
Θα ξεχάσουμε το τένις ευθυνών που ήδη ξεκίνησαν να παίζουν οι εκπρόσωποι των φορέων του χρυσοπληρωμένου κράτους. Θα ξεχάσουμε ότι η χτεσινή πυρκαγιά που τους έπιασε όλους απροετοίμαστους (όπως ευγενικά χαρακτηρίζουμε τους αδιάφορους σταρχιδιστές) ξεκίνησε την πρώτη μέρα της αντιπυρικής περιόδου με δείκτη επικινδυνότητας 4. Δηλαδή την πρώτη από τις μέρες που όλοι αυτοί οι ανεύθυνοι «υπεύθυνοι» έπρεπε να είναι έτοιμοι για τα χειρότερα. Την πρώτη από τις μέρες που όχι απλώς έπρεπε να υπάρχει σχέδιο, αλλά έπρεπε να είναι βέβαιο και ότι λειτουργεί.
Θα ξεχάσουμε όλα αυτά που ξέραμε ότι πρέπει να γίνουν αλλά ποτέ δεν γίνονται γιατί «έλα, μωρέ τώρα, σιγά μην κάθομαι καλοκαιριάτικα να καθαρίζω τα ξερά χόρτα» ή γιατί «δεν είναι δική μας αρμοδιότητα, γιa αυτό υπεύθυνος είναι ο ... (βάζετε υπεύθυνο που σας βολεύει)». Θα ξεχάσουμε όλα αυτά για τα οποία φωνάζουμε τώρα που είναι αργά και για τα οποία σφυρίζαμε αδιάφορα τότε που ήταν ακόμα νωρίς.
Θα ξεχάσουμε τα καθάρματα που οδηγούσαν στη ΛΕΑ και εμπόδιζαν τα πυροσβεστικά να κινηθούν, όπως θα ξεχάσουμε και αυτούς που η δουλειά τους είναι να μην αφήνουν κανένα κάθαρμα να κινείται ελεύθερα στη ΛΕΑ. Αυτούς που πρέπει να μας προστατεύουν από τα καθάρματα, αλλά το μόνο που προστατεύουν είναι η θέση και οι δημόσιες σχέσεις τους.
Θα ξεχάσουμε τις ποινές-χάδι που έχουν επιβληθεί σε όλους αυτούς που έχουν καταδικαστεί για εμπρησμό. Θα ξεχάσουμε ότι το να γίνεις αιτία να ξεκινήσει μια φωτιά που θα κάψει φύση, ανθρώπους και περιουσίες δεν τιμωρείται αυστηρά.
Θα ξεχάσουμε εκείνον τον υπουργό που την ώρα που άνθρωποι καίγονταν η προτεραιότητα του ήταν να κατηγορήσει τους δημοσιογράφους του ΣΚΑΪ, επειδή η αλήθεια του ρεπορτάζ τους δεν ταίριαζε στα δικά του ψέματα. Θα ξεχάσουμε τους κυβερνητικούς παρατρεχάμενους που έφτασαν να υπαινίσονται ότι υπεύθυνος για τις φωτιές είναι ο ΣΚΑΪ. Θα ξεχάσουμε τα τομάρια που έκαναν πλακίτσα με τους νεκρούς, επειδή ακόμα δεν είχαν ακούσει τον Τζανακόπουλο να τους επιβεβαίωνει και πουλούσαν το παραμύθι των «βοθροκάναλων που σπέρνουν τον πανικό».
Θα ξεχάσουμε τις ανοησίες για ασύμμετρα φαινόμενα, όπως ξεχάσαμε τις ανοησίες για ασύμμετρες απειλές και απλώς θα κάτσουμε να παρακολουθούμε το νέο δριμύ κατηγορώ στον Στρατηγό Άνεμο. Θα ξεχάσουμε τις συσκέψεις που έγιναν δήθεν για συντονισμό, ενώ ο μοναδικός τους σκοπός ήταν να συντονίσουν τις κάμερες που βιντεοσκοπούσαν τους υπουργούς να παριστάνουν ότι καταλαβαίνουν τι κάνουν και τι λένε. Θα ξεχάσουμε όλους αυτούς που αντί να έχουν στον νου τους να σώζουν ζωές, σχεδίαζαν πώς θα σώσουν τα ποσοστά τους.
Θα ξεχάσουμε τα παραμύθια που θα διαρρεύσουν (ή θα ειπωθούν ευθέως) προκειμένου οι υπεύθυνοι να διατηρήσουν την πολύτιμη ανευθυνότητά τους. Και μετά θα ξεχάσουμε ότι γι’ αυτή την ανευθυνότητα οι βασικοί υπεύθυνοι είμαστε εμείς. Εμείς που κάθε τόσο διαλέγουμε αυτούς που μας λένε τα πιο ευχάριστα ψέματα, αυτούς που υπόσχονται τις περισσότερες προσλήψεις, αυτούς που έχουν ωραίο χαμόγελο, αυτούς που έχουν «επικοινωνιακό χάρισμα», αυτούς που θα μας βολέψουν ή έστω δεν θα μας ενοχλήσουν. Θα ξεχάσουμε ότι το κράτος είναι εκεί που θέλουμε εμείς να είναι κάθε φορά που παραβαίνουμε κάποιον νόμο ή κάποιον κανόνα.
Θα ξεχάσουμε τους συμπολίτες μας που κάηκαν σ’ αυτήν την πυρκαγιά, όπως ξεχάσαμε κι αυτούς κάηκαν στις προηγούμενες. Μόνο οι δικοί τους θα θυμούνται. Μόνο αυτοί που έχασαν δεν θα ξεχάσουν ποτέ. Αλλά αυτοί είναι πολύ λιγότεροι από εμάς.
Εμείς θα ξεχάσουμε. Γιατί έτσι μας βολεύει. Γιατί αν τα θυμόμαστε όλα αυτά, θα θυμόμαστε και ότι στα περισσότερα έχουμε βάλει κι εμείς το χεράκι μας ή την ανοχή μας. Και τότε θα υποχρεωθούμε να αλλάξουμε. Και πού να τρέχουμε να αλλάζουμε τώρα. Τώρα το κακό έγινε. Και μπράβο μας.
Ο Κινέζος πολιτικός επιστήμονας μιλά ξανά στην ATHENS VOICE, αυτή τη φορά από την Ακαδημία Αθηνών, για τη δημοκρατία, τον Τραμπ, την τεχνητή νοημοσύνη και το αν Κίνα και Δύση μπορούν τελικά να συγκλίνουν
16°
