Ο ήλιος μπαίνει στο δωμάτιο του Γιώργου, αλλά το φως δεν τον ζεσταίνει. Στέκεται στο παράθυρο με τον καφέ στο χέρι και κοιτάζει τον δρόμο ή ίσως κάτι πιο παλιό από τον δρόμο. Οι σκέψεις του γλιστρούν σε εικόνες που δεν φεύγουν: παιδικές φωνές, αστάθεια, μια αίσθηση ότι τίποτα δεν είναι πραγματικά ασφαλές.
«Με κοιτάς μες τα μάτια, μα ποτέ σου δεν είδεσ τα σβησμένα μου φώτα…»
Απέναντι, την βλέπει ξανά. Περπατά στο βρεγμένο πεζοδρόμιο με σταθερό αλλά κουρασμένο βήμα. Ξέρει πως είναι γιατρός την έχει δει να επιστρέφει χαράματα από το νοσοκομείο, μετά από εφημερία. Πάντα σοβαρή. Πάντα μόνη. Τις Κυριακές βρίσκονται στο ίδιο καφέ. Δύο καφέδες, καμία λέξη. Μόνο βλέμματα που διαρκούν λίγο παραπάνω απ’ όσο επιτρέπεται και μετά αποσύρονται.
Τα μπαλκόνια, οι πλατείες και η πόλη τη νύχτα
Ο Γιώργος διασχίζει τις γειτονιές —Μεταξουργείο, Πετράλωνα, Κουκάκι, Αχαρνών, Αριστοτέλους, Γ’ Σεπτεμβρίου, Πατησίων. Ο αέρας χτυπά τα μάγουλά του και το μυαλό του γεμίζει εικόνες και ήχους. Οι παρέες των αγοριών και των κοριτσιών σφύζουν από ενέργεια στις πλατείες. Τα σώματα στα μπαλκόνια φαίνονται μέσα από το φως που ανάβουν οι τηλεοράσεις, ενώ στους δρόμους η κίνηση λιγοστεύει και η πόλη παίρνει μια περίεργη σιωπηλή ζωή.
Ολονύχτιες κουβέντες γύρω από ένα τραπέζι σε κλειστά μαγαζιά, συζητήσεις που καταλήγουν σε διαφωνίες, παθιασμένες κουβέντες που θυμίζουν τη νιότη του. Οι μπαλκονόπορτες αφήνουν να ακούει ψιθύρους, αναστεναγμούς σε διάφορες γλώσσες. Οι αντιστάσεις των ανθρώπων μειώνονται, οι διαθέσεις ανεβαίνουν, και η μυρωδιά του νυχτολούλουδου γεμίζει τον αέρα.
Κάθε βήμα του αφήνει μέσα του υποσχέσεις και εικόνες από τις νύχτες που περπάτησε, στιγμές που τον αγγίζουν βαθιά αλλά τον κρατούν ταυτόχρονα σε απόσταση.
Στο λεωφορείο, κοιτάζει τα μπαλκόνια των πολυκατοικιών. Κουρτίνες μισόκλειστες, φώτα που ανάβουν, ζωές που συνεχίζονται πίσω από τζάμια. Μέσα του, όμως, κάτι παραμένει ακίνητο κάτι που ξεκίνησε χρόνια πριν και δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Η σιωπή του βαραίνει. Και όσο δεν μιλά, τόσο περισσότερο ακούγεται μέσα του.
«Με κοιτάς και σωπαίνεις… κι η σιωπή κάνει κρότο.»
Στο μπαρ, ο χώρος γεμάτος κόσμο, φωνές και μουσική, αλλά εκείνος νιώθει ελαφρώς εκτός. Παρατηρεί ένα κορίτσι που κάθεται μόνο του. Η επιθυμία να πλησιάσει γεννιέται σχεδόν αυτόματα και αμέσως μετά μπλοκάρεται. Κάθε πιθανή κίνηση φέρνει μαζί της κάτι παλιό: τον φόβο της απόρριψης, την έκθεση, τη ντροπή. Σαν να ανοίγει μια πόρτα που οδηγεί πίσω, σε στιγμές που δεν άντεξε.
Αργά τη νύχτα, φεύγει. Ο δρόμος είναι ήσυχος. Σε ένα φωτισμένο παράθυρο, το βλέμμα του σταματά. Ένα ηλικιωμένο ζευγάρι κάθεται δίπλα δίπλα στον καναπέ και βλέπει τηλεόραση. Δεν μιλούν. Το φως της οθόνης φωτίζει τα πρόσωπά τους μέσα στο σκοτάδι του δωματίου. Δεν ξέρει αν αυτό που βλέπει είναι αγάπη, συνήθεια ή απλώς συντροφικότητα. Ξέρει μόνο ότι είναι μαζί και αυτό τον αγγίζει βαθιά.
Η μάχη μέσα του
Μένει για λίγο εκεί και κοιτά. Σαν να προσπαθεί να καταλάβει αν αυτό είναι κάτι που θα μπορούσε ποτέ να υπάρξει και στη δική του ζωή. Για τον Γιώργο, κάθε μέρα είναι μια αθόρυβη μάχη: να πλησιάσει χωρίς να φοβηθεί, να μείνει χωρίς να φύγει, να επιτρέψει, έστω για λίγο σε κάποιον να δει πίσω από τη σιωπή του. Και ίσως, κάποια στιγμή, να υπάρξει μια μέρα όπου οι δύο καφέδες δεν θα μείνουν για πάντα χωρίς λέξεις.
Πόσοι άνθρωποι κάθονται απέναντί μας… χωρίς να τους δούμε ποτέ πραγματικά;
Δίχως να παρασύρεται από την εικόνα που έχουν οι άλλοι για εκείνον, αυτό που τον κρατάει ακμαιότατο στη ζωή είναι η εικόνα που έχει ο ίδιος για τον εαυτό του
17°
