Αν τα περιστέρια μιλούσαν

Αν τα περιστέρια μιλούσαν:

– Τι φάση αυτή η πόλη, ρε Μήτσο; Τσιμέντο· βρόμα και τσιμέντο. Ούτε ένα παρκάκι να τρέξουμε να ξεπιαστούμε…
– Αθήνα δεν ήθελες;
– Όχι. Εσένα ήθελα και κουβαλήθηκα στην Αθήνα. Αν είχα υποκύψει στον Τζόναθαν, τώρα θα βολτάριζα στο Χάιντ Παρκ και θα με τάιζαν οι διαβάτες καρύδια και χόρτα. Καταραμένη μονογαμία…
– Ποιος θα σε υπολόγιζε στο Λονδίνο, βρε ουτιδανή;
– Είσαι ανιστόρητος, μπρο; Πάντα είχα φαν στο Λονδίνο. Το ξέρεις ότι ο Δαρβίνος με λάτρευε; Δύο κεφάλαια έγραψε για πάρτη μου!
– Παλιά μπορεί να είχες θαυμαστές, γιατί έκανες και καμιά δουλίτσα.
– Όχι καμιά δουλίτσα. Και στους δύο παγκόσμιους πολέμους με είχαν ζέψει και μετέφερα μηνύματα μέσα από τις γραμμές του εχθρού.
– Αφού έχεις τέτοιο CV, μήπως να πας Ουκρανία; Τώρα που τελειώνουν τα αμερικάνικα ντρόουν, θα ’χουν ανοίξει θέσεις εργασίας.
– Μπααα, πού να τρέχω… μια χαρά είναι η Αθήνα, Μήτσο μου. Κάνε λίγο πιο πέρα τώρα, γιατί μου κόβεις τη θέα και δεν βλέπω τι φόρεσε η κυρία Λούλα απέναντι για τον γάμο του γιου της.