Γράμματα 346

Αγαπητέ κ. Φύσσα. Διαβάζω πάντοτε την πολύ ενδιαφέρουσα στήλη σας «City Lover», απο την οποία πληροφορούμαστε τόσα  ενδιαφέροντα για την πόλη μας.

Λαμβάνοντας αφορμή απο τα αναφερόμενα για την αποκάλυψη της επιγραφής του κιν/φου COLOSSEO στην Κυψέλη και τη σχετική ικανοποίησή μου σαν παλιού Κυψελιώτη απο την πράξη αυτή, που δείχνει τόση ευαισθησία απο την εταιρεία «Σκλαβενίτη», θα ήθελα να σας αναφέρω μερικά πράγματα για τους κιν/φους της Κυψέλης, ελπίζοντας να προσθέτω κάτι στην ιστορική μνήμη για την περιοχή.

Δυστυχώς, κ. Φύσσα, η αλήθεια είναι ότι από τους 10 τουλάχιστον χειμερινούς κιν/φους της Κυψέλης των δεκαετιών ’60, ’70 και ’80 έχουν στην ουσία κλείσει όλοι.

Αναφέρομαι συγκεκριμένα:

Στο ιστορικό Κυψελάκι της οδού Ζακύνθου με το καλοκαιρινό τμήμα στη μοναδική ταράτσα του, που σήμερα στεγάζει Σταθμό αυτοκινήτων.

Στο Ριάλτο στην οδο Κυψέλης, που έπαιζε σχεδόν μόνο ελληνικές ταινίες (που τότε τις σνομπάραμε λίγο, ενώ σήμερα τις βλέπουμε με ευχαρίστηση στην τηλεόραση). Σήμερα στεγάζει το θέατρο «Αλ. Αλεξανδράκης».

Στο πολυτελές Roxy στην πλατεία Κυψέλης, που σήμερα με το ίδιο όνομα στεγάζει αίθουσες μπιλιάρδου.

Στο πρωτοποριακό τότε Colosseo στην οδό Βελβενδούς, αφού, όπως στο άρθρο σας αναφέρετε, ματατρεπόταν σε θερινό με το άνοιγμα της συρόμενης στέγης του.

Στην Κυψέλη, στην οδό Κυψέλης, που σήμερα λειτουργεί σαν Super Market.

Στον κιν/φο στην οδό Κυψέλης 2, που σήμερα λειτουργεί το θέατρο Κάππα και μου διαφεύγει αν είχε το ίδιο όνομα σαν κιν/φος.

Στην Έλενα στην οδό Αγ. Μελετίου, κοντά στην οδό Κυψέλης, που σήμερα είναι επίσης super market. (Φαίνεται ότι, τουλάχιστον στην Κυψέλη, η υλική τροφή επικράτησε κατά κράτος της πνευματικής...) 

Στον κιν/φο Negro, που λειτούργησε για λίγο σε υπόγειο της οδού Φωκ. Νέγρη.

Στον κιν/φο Αττική της οδού Αμοργού, που σήμερα στεγάζει το θέατρο «Χώρα». 

Στους πιο πάνω θα πρέπει να προσθέσω και αυτούς που ήταν στά «όρια» της συνοικίας και έχουν επίσης κλείσει, όπως τους κιν/φους Ελληνίς στην οδό Πατησίων, το  «λαϊκό» ΑΤΘΙΣ, την Άττικα στην Πλατεία Αμερικής και το πρωτοποριακό Ράδιο Σίτυ με την κυκλική οθόνη (Σινέραμα) στη στάση Λυσσιατρείου.

Παραμένουν πρός το παρόν, επίσης στά όρια της συνοικίας, ο κιν/φος ΦΙΛΙΠ στην Ι. Δροσοπούλου, το ΑΕΛΛΩ που έχει μετατραπεί σε CIMEMAX και το ΤΡΙΑΝΟΝ.

Αλλά και τα «θερινά σινεμά» δεν είχαν καλύτερη τύχη, αφού έκλεισαν, το Αττικόν, η Νανίτα, η Λουζιτάνια, που σήμερα υπάρχει ο ομώνυμος σταθμός αυτοκινήτων, καθώς και το Κυψελάκι και το COLOSSEO, που λειτουργούσαν και καλοκαίρι, όπως αναφέρθηκε, καθώς και μερικοί μεταγενέστεροι (ΜΕΤΡΟΠΟΛ, ΑΜΠΑΣΣΑΝΤΟΡ, ΑΛΒΑ, Δημ. Κιν/φος ΣΤΕΛΛΑ), που δυστυχώς είχαν την ίδια τύχη.

Τουλάχιστον θα πρέπει να παρηγορούμαστε με το ότι κάποιοι απο αυτούς λειτουργούν πλέον σαν θέατρα, όπως αναφέρθηκε, αλλά κυρίως και με τη λειτουργία και άλλων νέων θεάτρων στην περιοχή.

Ζητώ συγγνώμη για την εκτενή αναφορά μου, αλλά «φταίει» και η στήλη σας, που μας δίνει τέτοια εναύσματα για ιστορικές αναδρομές στα μέρη που μεγαλώσαμε και αγαπήσαμε.

Απρίλιος  2011, με εκτίμηση

-Μαν. Τουμπακάρης, Ηλ/γος - Μηχ/γος