Εκείνος που την έπαιρνε μάτι

Ξαφνικά το σπίτι είχε αποκτήσει το παιχνίδι του. Και ήταν αυτά τα 10 εκατοστά της ανοιχτής κουρτίνας στο παράθυρο. Ο ναρκισσισμός της ήταν τέτοιος που δεν την άφηνε να βάλει την κουρτίνα στη σωστή της θέση. Και αυτός ο κατά τα άλλα σοβαρός γείτονάς της κόντευε να μάθει απ' έξω την παλέτα των προτιμήσεών της κάθε φορά που αυτή έβαφε και ξέβαφε τα νύχια των ποδιών της. Πότε με το καυτό σορτσάκι της, πότε χωρίς αυτό.

Το παιχνίδι, ωστόσο, χόντρυνε στον πάγκο με τα γκρέιπφρουτ. Η Λίζα ήταν σίγουρη πως ήταν αυτός. Αυτός ήταν σίγουρος ότι αυτό ήταν το κορίτσι της κουρτίνας. Άλλαξαν ένα γεια και άλλα κοινότυπα που, όμως, έπρεπε να ειπωθούν. Πήραν ο καθένας τα φρούτα του και «γεια σας». Εντάξει, το να πηδιόντουσαν στις τουαλέτες του μανάβικου θα ήταν ωραίο σαν ξαφνικό αλλά βιαστικό και άβολο. Ας της έλεγε όμως κάτι. Δεν της το είπε.

Η ίδια κιόλας νύχτα τη βρήκε να πηδιέται λυσσασμένα στον καναπέ της. Όχι μαζί του. αλλά με αυτόν στη γνωστή πια θέση να την παίρνει μάτι πίσω από την κουρτίνα. Μαζί του, άρα.