Athens Voices 532

-Τι τρως, μικρή μου;

-Παγωτό κρέμα.

-Δεν σου αρέσει η σοκολάτα;

-Όχι. Σοκολάτα δεν τρώω.

Μόνο η κρέμα δεν φαίνεται.

(Κουβέντα μεταξύ κυρίας και πιτσιρίκας, έμπειρης στους παγωτολεκέδες. Πασαλιμάνι, μεσημέρι Τετάρτης)

-Δεν έχει νούμερα;

-Εμείς είμαστε τα νούμερα.

(Διάλογος σε ουρά τράπεζας, Παρασκευή πρωί)

«Ψίτ, κύριε. Εκπέμπεις επιτυχία!»

(Λαχειοπώλης σε περαστικό. Αιόλου, Πέμπτη πρωί)

«Έχουμε δύο αγοροκόριτσα στην τάξη. Ένα κορίτσι που παίζει με αγόρια κι ένα αγόρι που παίζει με κορίτσια».

(Μικρή μιλώντας στη μαμά της, Σταθμός Λαρίσης, Σάββατο πρωί)

«Σας παρακαλώ, κυρία μου, να μη με ξαναπάρεις τηλέφωνο. Να πάρεις το δικηγόρο μου, το έχεις το τηλέφωνό του, ξέρω ότι τον γλυκοκοιτάς κιόλας».

(Κύριος μιλάει έξαλλος στο κινητό του. Φειδίου, κέντρο Αθήνας, Τετάρτη πρωί)

Ώρα του πρωινού σε μεγάλο ξενοδοχείο της Αθήνας. Οικογένεια με δύο πιτσιρίκια, αγόρι-κορίτσι, περίπου 8 με 10 χρονών, παίρνουν το πρωινό τους.

Μικρή: Μαμά! Μαμά!

Ο Γιώργος έριξε πιπέρι στο κρουασάν σου!

Μικρός (με αθώο ύφος):

Γιατί; Δεν κάνει;;

(Κυριακή πρωί)

«Ρε συ, τώρα που είμαι Αθήνα θέλω να με πας στα Ήτα-Μι να ψωνίσω…»

(Κοπέλα, προφανώς από επαρχία, μιλάει στο κινητό της και λέει τα καταστήματα Η&Μ με τον απλούστατο, λογικό τρόπο. Σταθμός Λαρίσης, Κυριακή μεσημέρι)