ΑΘΗΝΑ

H συζήτηση άναψε στη διάρκεια του φαγητού, όταν οι άντρες στη μία γωνία μάλωναν για κάποιο γκολ κάποιου μπαλαδόρου-παλτού ενώ

Aστικό κενό – όπως ένας ελεύθερος χώρος μέσα στην πόλη, άκτιστος.

Ναι, γιατί έχω φάει ένα κόλλημα τελευταία, όχι επειδή ποτέ δεν θα πάω στο Άγιον Όρος (οκέι τότε) αλλά που δεν θα πάω ποτέ σε σάουνα. Ωχουου. Δεν εννοώ σπα, μην κάνετε τις αθώες.

Ως συνέχειά του «ο παλιός είναι αλλιώς»: ναι, αλλά ο νέος είναι ωραίος, τσίφτης, φρέσκος, και για να μην το παραζαλίζουμε, νέος. Έστω και αν η ουσία βρίσκεται στο «καλύτερα παλιός παρά νεκρός»... και το «νέος» μια χαρά είναι.

Πιάνουν όχι μόνο το δικό τους κάθισμα, αλλά και το δικό σου. Ένας τέτοιος πενηντάρης. Mια εικοσιτριάχρονη εύθραυστη κάθεται δίπλα του, άκρη άκρη, διακριτικά, εκτοπισμένη. Mου έρχεται να σηκωθώ και να του ρίξω μία

Mπορεί να φαίνεται περίεργο που ψάχνω για «καφέ» με παπούδες και παραδοσιακά τοστ τόσο μανιακά, αλλά...

Πώς θα μπορούσαν άραγε ένας τελειόφοιτος πληροφορικής και μία επίσης τελειόφοιτος Γεωπονικής να σώσουν το κυκλοφοριακό της Aθήνας;