ΣΕ ΕΙΔΑ

Χιλιάδες οι μορφές σου, με καλούν να παίξουμε. Μια όχι και τόσο αθώα αναζήτηση. Ίσως απόψε καταφέρω να σε αγγίξω...

Χόρευες με την αδερφή σου μπροστά από τα decks που θα έπαιζε ο cj_jeff. Ήρθα δίπλα σου και με προκαλούσες να χορέψουμε αλλά, όπως κατάλαβες, δεν ήταν εφικτό. Έμοιαζες με χαρούμενο αλλά λαβωμένο ξωτικό. Είσαι απλά υπέροχη. Αν δεις το post, θα με καταλάβεις. Με το περίεργο κασκόλ δίπλα σου. Επικοινώνησε αν το δεις.

Σε είδα το Σάββατο γύρω στις 11:30. Έβγαινες από τα Sephora στην Κανάρη. Ψηλή με μαύρα μαλλιά και υπέροχο πρόσωπο, κρατούσες ένα περιοδικό στο ένα χέρι και το κινητό σου στο άλλο. Θα ερχόμουν να σου μιλήσω αλλά είχα παρκάρει την Porsche παράνομα και ερχόταν η αστυνομία...

Σήμερα, Τετάρτη 18 Δεκεμβρίου, βρεθήκαμε μαζί στο τρένο από Ηράκλειο και κατεβήκαμε Μαρούσι στις 16:35 περίπου. Στο βαγόνι υπήρχε τεράστια αρνητικότητα. Ήθελα απλώς, υπερδιακριτικότατα, να σας δώσω το τηλέφωνό μου, το οποίο κάνω από δω. Για την ξανθούλα με μάτια μπλε, καλοντυμένη με παλτό μαύρο, μαύρα μποτάκια. Εμπιστευτείτε με.

Στις βραδινές περιπλανήσεις μας μες στης πόλης τον αχό τις θαμπές φωνές των άγνωστων σκορπάει ο αέρας εκεί κι εδώ. Μου κρατάς το χέρι, σε κρατώ, με κοιτάς για μια στιγμή, το μεγάλο μας το όνειρο σου εξηγώ με ένα φιλί. Και μετά δε μιλάμε πολύ, γιατί το όνειρο ζει στη σιωπή. Με το βλέμμα στους περαστικούς να 'χα χίλιες σιωπές να ακούς.

Σε είδα 30 χρόνια μετά, αλλά ήσουν εσύ; Αν ναι, έχω τόσα πολλά να σου πω, αλλά και να ακούσω. Πες μπαταρία την Τετάρτη και θα καταλάβω.

Σε είδα στο θέατρο Αθηνά στη βραδινή παράσταση. Μια από τις δύο ταξιθέτριες, μελαχρινή με ανοιχτά μάτια. Σου χαμογέλασα φεύγοντας, χαιρέτησες και είπες καλό βράδυ. Θα χαρώ να μάθω έστω το όνομά σου.

Αγόρασες κοσμήματα και εγώ σε βοήθησα να διαλέξεις. Είσαι γλυκύτατη.

Σε είδα στον Σκλαβενίτη (Ηλιούπολη) και τα βλέμματά μας συναντήθηκαν αρκετές φορές στο ταμείο. Μάλιστα, όταν έφευγες, με χτύπησες λίγο με τις σακούλες σου και ζήτησες συγνώμη. Μακάρι να το έκανες επίτηδες...

Με συνεπήραν από την πρώτη στιγμή τα πληγωμένα μάτια σου. Δυστυχώς δεν πρόλαβα καν να σε ρωτήσω αν μπορούσα να κάνω το οτιδήποτε, για να σου φτιάξω έστω λίγο τη διάθεση. Μακάρι, αρχικά, να χαμογελάς και όλα να είναι καλά πλέον, και σε δεύτερο χρόνο, ελπίζω να μου δοθεί μια δεύτερη ευκαιρία είτε από εδώ, είτε από κοντά να σου μιλήσω.