ΣΕ ΕΙΔΑ

Μυρτούλα μου, αγαπημένη, θέλω να μου λύσεις μια απορία. Όταν ο γυμναστής για να σου δείξει την άσκηση σε αγκαλιάζει ολόκληρη ή πιάνει με τα χέρια του τα δικά σου και σπρώχνει την τροχαλία μαζί σου κολλώντας το σώμα του πάνω σου (για να καταλάβεις, λέει, πόση δύναμη πρέπει να βάλεις) και εσύ παθαίνεις τρέλα από την επαφή (που σίγουρα το καταλαβαίνει) πώς γίνεται να συγκρατηθείς για να μην του χυμήξεις τη στιγμή που κάτι σου λέει μέσα σου πως και εκείνος αισθάνεται το ίδιο; Δεν ξέρω μήπως είναι το στιλ του να διδάσκει έτσι, δεν νομίζω όμως γιατί το αγκάλιασμά του δεν το λες και τέρμα επαγγελματικό. Απ’ την άλλη, μπορεί και να είναι και να γίνω ξεφτίλα αν εκδηλώσω κάτι. Τι κάνουμε, Μυρτούλα, καίγομαι για πάρτη του.

Θέλω να καταθέσω κι εγώ, Μυρτώ μου, την εμπειρία μου από τη συγκατοίκηση με το αγόρι μου γιατί τον πρώτο χρόνο ήταν τέλεια αλλά μετά άρχισαν τα προβλήματα και δεν ήμουν (ούτε και είμαι) προετοιμασμένη να τα αντιμετωπίσω. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο η ρουτίνα. Εμείς δουλεύουμε αρκετά και οι δύο – μάλιστα εγώ συχνά κάνω ταξίδια σε άλλες πόλεις με τη δουλειά μου, οπότε είμαστε τυχεροί από άποψη πλήξης γιατί δεν βλεπόμαστε πολύ και δεν προλαβαίνουμε να βαρεθούμε. Όμως τι γίνεται με τα οικονομικά όταν ο ένας βγάζει παραπάνω χρήματα και ο άλλος όχι μόνο δεν μπορεί να είναι συνεπής με τις υποχρεώσεις του αλλά αρχίζει και να αδιαφορεί κι από πάνω; Ξέρει φυσικά ότι δε θα μείνει τίποτα απλήρωτο μιας και θα φροντίσω εγώ για όλα, ακόμα κι αν δεν είναι δική μου η ευθύνη για κάτι (λ.χ. σούπερ μάρκετ, ΔΕΗ και ΕΥΔΑΠ εκείνος, ενοίκιο εγώ). Δεν του έχω πει τίποτα μέχρι τώρα αλλά κατά βάθος με πειράζει που αμέσως μόλις πληρώνεται δεν σκέφτεται να βγάλει στην άκρη το ποσό που αναλογεί στις υποχρεώσεις του αλλά ψωνίζει πράγματα που θέλει εκείνος ή που αφορούν τα χόμπι του και μετά δεν του μένει φράγκο. Καταλήγουμε να τα πληρώνω σχεδόν όλα εγώ. Έχω σκεφτεί να κάνω κάποια νύξη, δεν ξέρω, Μυρτώ μου, είμαι ερωτευμένη μαζί του, δεν θέλω να τον προσβάλω και να νιώσει άσχημα μιας κι εγώ ήμουν αυτή που επέμενα να συζήσουμε. Αυτά.

Ξανθιά Δικηγορίνα - Σταθμός Σύνταγμα. Μπαίναμε μαζί στην μπλε γραμμή του μετρό από 11/11 μέχρι 15/11 γύρω στις 08:30. Με χτύπησαν τα βέλη του έρωτα θανάσιμα από τη στιγμή που σε αντίκρισα. Απόλυτο και ονειρικό θηλυκό... Είσαι δικηγορίνα λογικά και κατεβαίνεις πάντα Αμπελοκήπους. Μη διστάσεις και μην αργείς, θέλω να σε γνωρίσω.
 

Σε είδα στον Ηλεκτρικό προς Πειραιά. Μελαχρινή με υπέροχα μάτια, κάτι άκουγες στο κινητό. Όταν κατέβηκα, συνεχίσαμε να κοιταζόμαστε. Θέλω να σε γνωρίσω!
 

Πηγαίνεις τον μικρό σου στον παιδικό σταθμό της γειτονιάς. Είσαι πάντα στην τρίχα, πάντα χαμογελαστή κι ευγενική και με διαφορά η πιο εντυπωσιακή καστανομάλλα με τα ωραιότερα πράσινα μάτια του κόσμου. Είσαι το highlight της ημέρας μου και ξεροσταλιάζω κάθε πρωί και απόγευμα μέχρι να φανείς. Ξέρω, αμαρτία, μα κάποιες αμαρτίες αμαρτία είναι να μην τις κάνεις. Αμάρτησε μαζί μου κι έλα! Μια μέρα θα βρω το θάρρος να σου το πω.

Ήσουν εκθαμβωτική! Εξυπηρετούσες πελάτες στην έκθεση, ήσουν στην υποδοχή. Μιλήσαμε, ήσουν χαμογελαστή, ευγενική και μου έκανες πολύ καλή εντύπωση με τη γλυκύτητά σου. Στείλε μου να μιλήσουμε ξανά.

Ξανθιά με μαύρη ζακέτα. Άκουγες μουσική και ήσουν χαμογελαστή. Θα 'θελα να σε ξαναδώ.

Γύρω στις 8 το πρωί καθόμασταν απέναντι στο τραμ προς ΣΕΦ και σε κοιτούσα σε όλη τη διαδρομή. Και εσύ με κοιτούσες. Μετά ομοίως στον Ηλεκτρικό. Όταν φτάσαμε Πειραιά σε έχασα. Γλυκιά κοκκινομάλλα, μου πήρες το μυαλό.

Τοκ τοκ τοκ! Μυρτούδι μου, άνοιξε κι απάντησέ μου γιατί καίγομαι! Σε γιορτή φίλου σε μπαρ, συνάντησα άντρα όμορφο, σέξι και γοητευτικό και το απίθανο είναι ότι αλληλοπροσεχτήκαμε από την πρώτη ματιά. Εκείνος πιο εκδηλωτικός, εγώ λίγο τύφλα, η χημεία μας φο-βε-ρή, ε δε θέλει και πολύ, αρχίσαμε τα φιλιά προτού να πούμε πώς μας λένε και το πήγαμε σερί για καμιά ώρα μέχρι που πιάστηκαν τα σαγόνια μας. Ευτυχώς εκείνο το βράδυ κρατήθηκα. Γύρισα σπίτι με τον μαγικό αριθμό τηλεφώνου αποθηκευμένο στο κινητό μου. Στο οποίο τηλέφωνο απάντησε και με μηνύματα και με αστειάκια και με φλερτ όταν του έστειλα, μετά από δυο μέρες. Και ξαφνικά… στοπ! Από εκεί που μιλούσαμε κάθε μέρα και msg και sms (χωρίς κανείς από του δύο να προτείνει κάτι από κοντά) άρχισε να απαντάει όποτε να ’ναι ή και καθόλου και μάλλον κάπως αδιάφορα. Ξέρω ότι πνίγεται με τη δουλειά του και μετακομίζει κιόλας. Λες να είναι αυτό;

Δεκαπέντε χρόνια σχέση, γάμος, παιδιά, δέκα χρόνια μικρότερός μου εκείνος, κανένα πρόβλημα για πολύ καιρό και ξαφνικά κάτι πάει στραβά. Για ποιον λόγο, δεν έχω καταλάβει. Ο καλός μου ξενυχτάει, δεν με προσέχει όταν του μιλάω, είναι αφηρημένος όταν προσπαθώ να πιάσω μια συζήτηση από αυτές που κάναμε παλιά, τον ενοχλούν οι ευθύνες του σπιτιού, αγανακτεί με τους τσακωμούς των παιδιών μας. Μια δυο φορές γύρισε στο σπίτι πιωμένος. Την πρώτη ξύπνησα μέσα στη νύχτα και κατατρόμαξα που είδα ότι έλειπε από δίπλα μου. Τελικά τον βρήκα να κοιμάται στον καναπέ. Δεν είπα τίποτα, σκέφτηκα ότι απλά έτυχε. Όταν ξανασυνέβη, μετά από δυο βδομάδες, τον ρώτησα ευθέως αν έχει κάτι που τον απασχολεί, αν τον βασανίζει κάποιο θέμα με εμάς, με τους γονείς, τη δουλειά ή γενικά και μου απάντησε ότι είναι μια χαρά απλά νιώθει λίγο κουρασμένος γιατί του έχουν πέσει όλα μαζί (το καλοκαίρι δεν έκανε διακοπές μαζί μας. Μου ανακοίνωσε επίσης ότι αποφάσισαν με τους φίλους του να ξαναρχίσουν το ποδόσφαιρο, όπως έκαναν παλιά, κάθε Κυριακή. Μυρτώ μου, δεν έχω πρόβλημα να κάνει αυτά που τον ευχαριστούν αλλά η Κυριακή είναι η μόνη μέρα που έχουμε για μας και τα παιδιά μας, να κάνουμε κάτι όλοι μαζί, να πηγαίνουμε στους παππούδες για φαγητό το μεσημέρι και μετά σινεμά οι τέσσερίς μας. Τα απολάμβανε παλιά όλα αυτά. Τι στο διάολο έχει πάθει; Στύβω το μυαλό μου. Μήπως περνάει την κρίση των 40 και νιώθει πως δεν έκανε αυτά που ήθελε; 
Υ.Γ. Πάντως στη ζωή του δεν συμβαίνει κάτι άλλο. Στα ερωτικά μας είναι πολύ τρυφερός και διαθέσιμος όπως ήταν πάντα. Πρόσφατα μάλιστα, την ώρα που κάναμε σεξ, είπε «μου λείπεις». Τι να κάνω, Μυρτώ μου, για να ξαναγίνουμε όπως ήμασταν;