ΣΕ ΕΙΔΑ

Μυρτούδι μου, αναγνώστριά σου από τα πρώτα χρόνια εδώ. Ε και πέρασαν τα γαμημένα. Ε κι εγώ έμεινα κάπως με τα παλιά στάνταρντς και ήθη των 90s. Όχι πως ξεχάστηκα, μάλλον το αντίθετο, ήμουν διαρκώς στην τσίτα μη χάσω το τρένο, μη δεν προλάβω το ένα ή το άλλο, να τα καταφέρω με τη δουλειά, τη ζωή, να κρατήσω τις φιλίες μου, να κάνω μια σχέση της προκοπής, να βρω τον εαυτό μου, να δυναμώσω, να με μεγαλώσω, να κάνω μια όμορφη οικογένεια. Ψυχανάλυση δέκα χρόνια. Και τι βγήκε; Σκληρές αλήθειες. Μέχρι που σκέφτομαι ότι ίσως θα ήταν καλύτερα να μην έβρισκα τον εαυτό μου γιατί όσο έφευγαν τα πάνω πάνω, ανακάλυπτα πως ούτε οικογένεια ήθελα να κάνω ούτε η ιδέα αυτού του τύπου οικογένειας μου φαινόταν όμορφη. Απεναντίας. Οπότε τι γίνεται παρακάτω; Ναι, είμαι πιο σοφή και ήρεμη, αλλά βαθιά μέσα η παλιά θλίψη ζει και βασιλεύει. Μόνο που δεν τρέχω τόσο πολύ πια...

Δεν σου το καταλογίζω, αγαπητή Μυρτώ, αλλά στατιστικά οι αναγνώστριές σου (τρεις από τις πέντε που ξέρω εγώ) πάσχουν από χρόνια ανωριμότητα και σύγχυση. Ο λόγος που σου γράφω σήμερα είναι εξαιτίας μιας τέτοιας αναγνώστριας που μπαινοβγαίνει στη ζωή μου επί έξι χρόνια και δεν ξέρει τι θέλει. Ξεκινήσαμε μαγικά, ερωτευμένοι και οι δύο χωρίς κανένα πρόβλημα τα πρώτα τρία χρόνια (σημειώνω ότι ο εκρηκτικός χαρακτήρας της προκαλούσε διάφορες μικρές ρήξεις που ξεχνιόντουσαν αμέσως όταν πέφταμε στο κρεβάτι). Τέταρτο χρόνο της κάνω πρόταση και δέχεται, όμως σιγά-σιγά παρατηρώ αλλαγές στη συμπεριφορά της. Συχνά έχει νεύρα, βαριέται να βγούμε, όλο και βρίσκει κάτι να την ενοχλεί πάνω μου, οι συνήθειές μου, πώς μασάω, γιατί δεν είμαι αποφασιστικός στη δουλειά μου. Τρεις βδομάδες μετά μου λέει δεν είναι έτοιμη για οικογένεια, δεν ξέρει τι θέλει και να της δώσω χρόνο. Χωρίζουμε. Περνάω χάλια τέσσερις μήνες και ξαφνικά επιστρέφει μετανιωμένη και τα ξαναβρίσκουμε. Από τότε μέχρι και τώρα γίνεται το ίδιο πράγμα. Τη μία είμαστε μαζί, την άλλη χωρίζουμε. Στο μεταξύ προσπάθησα μια άλλη σχέση, η οποία δεν προχώρησε, το έμαθε εκείνη και έσπευσε εννοείται να με διεκδικήσει. Αυτή την περίοδο δεν είχαμε καμία επαφή και έμαθα ότι έβγαινε με κάποιον από τη δουλειά της, τώρα χώρισε και μου έστειλε μήνυμα ότι μόνο μαζί μου ήταν ο εαυτός της αλλά δεν την καλύπτει η σχέση μας. Από τη μία δεν βλέπω κανένα μέλλον, απ’ την άλλη δεν έχω πειστεί ότι τέλειωσε ο έρωτας (τουλάχιστον ο δικός μου). Αυτά.

Ναι, έφτασα τελικά κι εγώ εδώ για εσένα τη στιλάρα με την προσωπάρα! Μαύρα μαλλιά με αφέλειες, πρόσωπο με καταπληκτικές γωνίες και διαπεραστικό βλέμμα. Καλλιτεχνική φυσιογνωμία. Ήσουν με μια φίλη σου. Φορούσες μαύρο παντελόνι, μαύρο δερμάτινο μπουφάν και είχες ρίξει πάνω σου ένα φουλάρι και δεν σταμάτησες να καπνίζεις, αλλά ακόμη και το κάπνισμα σου πήγαινε τρελά! Είσαι στιλάρα και το ξέρεις, μου έμεινε αξέχαστη η παρουσία σου. Τα βλέμματά μας συναντήθηκαν αρκετές φορές − νομίζω έλαβα θετικό feedback κι απ' τη μεριά σου. Δεν περιμένω να το δεις φυσικά, but one can only hope...

Τα μελί τα μάτια σου! Σε είδα στο μετρό Πανεπιστήμιο και κατέβηκες Ομόνοια, φορούσες τζιν και λευκή μπλούζα, καθόσουν όρθια και άκουγες απορροφημένη μουσική, είχες υπέροχο βλέμμα. Καθόμουν δίπλα σου και σε κοίταγα διακριτικά. Μακάρι να γύριζες το βλέμμα σου. Ελπίζω να το δεις...
 

Είσαι μελαχρινή με πράσινα μάτια. Με κοίταξες αλλά δεν μου έδωσες σημασία. Πώς θα γίνει να σε γνωρίσω, γιατρίνα μου όμορφη;

Σε είδα στο Sixteen bar στο Χαλάνδρι με το υπόλοιπο κοπάδι μαζί. Όμως σταμάτησα να είμαι γιδοβοσκός εδώ και ένα χρόνο... Μάνθος
 

Σε είδα στον διάδρομο. Έσταζε ο ιδρώτας. Κατάπινες τα χιλιόμετρα...
 

Μπήκα στον ηλεκτρικό, στάση Ομόνοια, ήταν νωρίς το μεσημέρι, Πέμπτη 30 Μαΐου, και έκατσα αντικριστά σου! Φορούσες μαύρα γυαλιά ηλίου και ήσουν στο κινητό! Αντιλήφθηκες ότι σε κοιτάω και τα έβγαλες και αρχίσαμε να κοιταζόμαστε διακριτικά (μου άρεσε πολύ η συστολή που ξεπερνούσες σιγά σιγά)! Το μαλλί σου ξανθό, σγουρό κάπως. Σηκώθηκα να κατέβω Άγιο Ελευθέριο και με κοίταξες κάπως απογοητευμένη για τη μη γνωριμία μας! Εγώ ξανθός γαλανόματης! Θέλω να σε γνωρίσω όσο ποτέ καμία! Δεν ήξερα ότι υπάρχει αυτή η εφαρμογή, αλλιώς θα έγραφα νωρίτερα, εύχομαι να το δεις και να καταλάβεις ότι είναι για σένα, γιατι πέρασε καιρός.
 

Μοσχάτο, ματιές να ρίχνεις και σε εμάς. Σε είδα σε γνωστό ξενοδοχείο ημιδιαμονής με έναν μεγαλογιατρό. Δεν ήξερα ότι είσαι από «αυτές» και κάνεις αρπαχτές. Κανόνισε να πάμε και μαζί!!! Συνάδελφος.
 

Μπήκα στο μετρό του Αλίμου και κάθισα απέναντί σου, είχες καρέ μαλλί πορτοκάλι-κόκκινο. Έγινε κάποιο λάθος με την εκφώνηση των σταθμών και αντί για Νέο Κόσμο είπε Συγγρού και κοιταχτήκαμε και γελάσαμε. Κατεβήκαμε Συγγρού και περάσαμε μαζί από τις πόρτες ελέγχου. Σου είπα πως έχεις πολύ όμορφα μάτια. Θα ήθελα να σε ξαναδώ αν δεις ποτέ αυτό το μήνυμα...