Freida McFadden, «Η σύγκρουση»: Αποκλειστική προδημοσίευση

Το μυθιστόρημα «Η σύγκρουση» της Freida McFadden (384 σελίδες, μετάφραση Κίκα Κραμβουσάνου), κυκλοφορεί στις 4 Ιουνίου από τις Εκδόσεις Διόπτρα. Διαβάστε παρακάτω ένα απόσπασμα — μια αποκλειστική προδημοσίευση για την ATHENS VOICE:

Ανακουφίζομαι όταν ο Χανκ μου φέρνει τις κουβέρτες και ξαναφεύγει αμέσως για επάνω. Μπορεί να μου έσωσε τη ζωή, αλλά δεν αισθάνομαι καθόλου άνετα μαζί του. Κάτι στον τρόπο που με κοιτάζει με κάνει να μην τον εμπιστεύομαι. Ή ίσως φταίει το αναθεματισμένο το μέγεθός του – είναι τεράστιος. Κι έχει κι αυτή την τρομακτική γενειάδα που καλύπτει το μισό του πρόσωπο… Δεν αποκλείεται να είμαι άδικη με τους ανθρώπους που έχουν μούσια, πάντως με κάνουν να νιώθω πως κάτι κρύβουν. Γενικά, πάντως, αυτή τη στιγμή αμφιβάλλω αν υπάρχει έστω και ένας καλός άντρας στον κόσμο – με μόνη εξαίρεση τον αδερφό μου. Αλλά ακόμα και αν υπάρχουν περισσότεροι, είναι σαφές ότι ο Χανκ δεν είναι ένας απ’ αυτούς. Όσο πιο γρήγορα απομακρυνθώ απ’ αυτόν, τόσο το καλύτερο.

Μετά από λίγο, κατεβαίνει ξανά η Πόλι, φωτίζοντας τον χώρο με έναν δεύτερο φακό. Έχει την τσάντα μου περασμένη στον ώμο της και κρατάει μια σακούλα με κάτι μέσα. Το μόνο που σκέφτομαι είναι να έχει και κάμποσα Ντεπόν εκεί μέσα.

«Πώς είσαι;» με ρωτάει.

«Χάλια», της απαντάω με ειλικρίνεια.

Δεν μου αρέσει καθόλου που βρίσκομαι σ’ αυτό το υπόγειο. Τα παράθυρα είναι σχεδόν σφραγισμένα απ’ το χιόνι και νιώθω λίγο σαν να βρίσκομαι σε τάφο. Μπορεί το δωμάτιο να είναι μια χαρά ωραίο μια φωτεινή και ηλιόλουστη μέρα, αλλά τώρα, με όλα τα έπιπλα καλυμμένα από σκιές, είναι απολύτως τρομακτικό. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι πρέπει να κοιμηθώ εδώ. Το μόνο που θέλω είναι να πάω σε ένα νοσοκομείο. Βάζω κόντρα με τα χέρια μου στο στρώμα προσπαθώντας απεγνωσμένα να βολευτώ, αλλά το μόνο που πετυχαίνω είναι να στείλω ακόμα ένα κύμα αφόρητου πόνου στον αστράγαλό μου. Ποιες είναι οι επιπτώσεις ενός κατάγματος που δεν φροντίζεται εγκαίρως; Μήπως το κόκαλο δεν δένει ποτέ σωστά; Κι αν δεν μπορέσω να περπατήσω ποτέ ξανά κανονικά; Κι αν χρειαστεί να μου κόψουν το πόδι τελικά; Δεν πρέπει να κάνω τέτοιες σκέψεις. Όλα θα πάνε καλά. Θα τα καταφέρω. Η Τονούλα κι εγώ θα είμαστε μια χαρά.

Η Πόλι ψαχουλεύει μέσα στη σακούλα που έφερε και βγάζει ένα κουτάκι με Ντεπόν.

«Θα σου δώσω δύο. Λογικά, θα σε ανακουφίσουν».

Πολύ αμφιβάλλω, αλλά από το ολότελα… Μου δίνει την τσάντα μου και πηγαίνει στο μπάνιο για να βάλει νερό στο ποτήρι που έφερε μαζί της. Ψάχνω μέσα, διαπιστώνοντας απογοητευμένη ότι το φλασκί του Ντένις έτρεξε λιγάκι και τώρα η τσάντα μου ζέχνει ουίσκι. Η καρδιά μου μαυρίζει ακόμα περισσότερο όταν δεν μπορώ να εντοπίσω το τηλέφωνό μου. Πρέπει να ξέχασα να το βάλω πίσω στην τσάντα μου αφού προσπάθησα να καλέσω βοήθεια. Πιθανότατα βρίσκεται στο αυτοκίνητό μου, το οποίο είναι θαμμένο κάτω από κάμποσα μέτρα χιόνι. Η ιδέα πως έχω αποκλειστεί σε αυτό το υπόγειο χωρίς πρόσβαση στο τηλέφωνό μου με κάνει να νιώθω πολύ άβολα. Αισθάνομαι αποκομμένη. Αλλά δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Τουλάχιστον, μέχρι το πρωί θα έχω φύγει αποδώ.

«Έτοιμη!» αναγγέλλει τραγουδιστά η Πόλι, βγαίνοντας απ’ το μπάνιο μ’ ένα μεγάλο ποτήρι γεμάτο νερό και δυο χάπια στο χέρι.

Μολονότι δεν πιστεύω ότι θα με βοηθήσουν, αρπάζω τα δύο Ντεπόν και τα κατεβάζω με μια γενναία γουλιά νερό. Μπορεί το φάρμακο να μην ανακουφίσει τον πόνο μου, η αίσθηση του νερού, όμως, είναι υπέροχη, έτσι όπως κατεβαίνει στον λαιμό μου. Δεν είχα αντιληφθεί πόσο πολύ διψούσα. Πίνω μονορούφι ολόκληρο το ποτήρι.

Η Πόλι μού χαμογελάει.

«Βρε, βρε, βρε… Διψούσαμε λιγάκι, ε;»

«Απ’ ό,τι φάνηκε!»

«Καλύτερα τώρα;»

Δεν ξέρω πώς θα μπορούσα να είμαι καλύτερα αφού κατάπια τα χάπια μόλις πριν από δύο δευτερόλεπτα.

«Ένα ουισκάκι δεν θα με χάλαγε», λέω.

Η Πόλι δεν καταδέχεται να χαμογελάσει με την αξιολύπητη απόπειρά μου να αστειευτώ. Σχεδόν μπαίνω στον πειρασμό να πιω από εκείνο το φλασκί στην τσάντα μου, μόνο και μόνο για να απαλύνω τον πόνο. Απλώνει το χέρι της για να μου πάρει το ποτήρι και το μανίκι της γλιστράει προς τα πίσω και αποκαλύπτει μια σκούρα κόκκινη μελανιά στον καρπό της. Η όψη της είναι σοκαριστική. Είναι το είδος της οργισμένης μελανιάς που δημιουργείται από κάποιον που σφίγγει το χέρι του γύρω από τον καρπό σου και τον πιέζει όσο πιο δυνατά μπορεί. Η Πόλι με αντιλαμβάνεται να παρατηρώ τη μελανιά και τραβάει γρήγορα το μανίκι της προς τα κάτω, με το πρόσωπό της αναψοκοκκινισμένο. Γαμώτο. Ήξερα ότι ο Χανκ ήταν κακός και τώρα έχω αποδείξεις. Αυτός ο μαλάκας δέρνει τη γυναίκα του. Πώς μπόρεσε να της το κάνει αυτό;

«Θα σου ανάψω μερικά κεριά στο δωμάτιο». Αποφεύγει τα μάτια μου καθώς μιλάει, φανερά αμήχανη. «Για να μη σωθούν οι μπαταρίες του φακού».

«Ευχαριστώ».

Όπως ο Χανκ, έτσι και η Πόλι φαίνεται να είναι γύρω στα σαράντα. Παραείναι λεπτή για το μπόι της, κάτι που με κάνει ν’ αναρωτιέμαι αν τρέφεται καλά εδώ πέρα και, τώρα που τη βλέπω από κοντά, η μακριά πλεξούδα που φτάνει ως τη μέση της δείχνει ξηρή και άτονη. Ωστόσο, η Πόλι περιφέρεται στο δωμάτιο ανάβοντας κεριά με σιγουριά και αποτελεσματικότητα, φέρνοντάς μου στον νου το είδος της νοσοκόμας που θα ήθελα να γίνω μια μέρα. Πώς μπόρεσε ο άντρας της να την πληγώσει έτσι; Πρέπει να προσπαθήσω να τη βοηθήσω όταν βγω αποδώ. Ασφαλώς, δεν είμαι σε θέση να βοηθήσω κανέναν αυτή τη στιγμή. Αλλά, ίσως, με κάποιο τρόπο, θα μπορούσαμε να βοηθήσουμε η μία την άλλη.

Οι σκέψεις μου διακόπτονται από μια γρήγορη δυνατή κλοτσιά στα πλευρά. Η Τονούλα έχει ξυπνήσει και το πόδι της έχει σφηνωθεί γερά κάτω από τον θώρακά μου. Κι εκεί που νόμιζα ότι ένιωθα όσο πιο άβολα μπορούσα να νιώσω...

Η Πόλι δείχνει ανήσυχη.

«Είσαι καλά;»

«Μια χαρά…» Προσπαθώ με το χέρι μου να επαναφέρω σε τάξη το ξεστρατισμένο πόδι της Τονούλας. «Απλώς η μπέμπα διασκεδάζει κλοτσώντας τα παΐδια μου».

«Αυτό σημαίνει ότι είναι υγιής».

«Ναι, αλλά είναι φορές που εύχομαι να μην ήταν τόσο υγιής, καταλαβαίνεις;»

Γελάω ασθενικά, αν και ο ήχος σβήνει στα χείλη μου όταν βλέπω την έκφραση της Πόλι. Σημειώνω νοερά ότι η Πόλι είναι μια σοβαρή νοσοκόμα που δεν σηκώνει αστεία όταν πρόκειται για θέματα υγείας. Είναι επαγγελματίας.

«Θέλω να πω... Ως τώρα η εγκυμοσύνη ήταν πολύ δύσκολη. Καταλαβαίνεις».

«Χμμμ», λέει.

«Έχετε παιδιά;»

«Α, όχι», λέει. «Είμαστε πολύ απασχολημένοι για κάτι τέτοιο αυτή τη στιγμή. Ίσως, μια μέρα…»

Σκέφτομαι τις πελώριες γροθιές του άντρα της και τις μελανιές στον καρπό της. Αναρωτιέμαι αν ήταν ποτέ έγκυος και η εγκυμοσύνη της διακόπηκε εξαιτίας αποβολής. Ή αποβολών.

«Καλά κάνεις και περιμένεις», της λέω. Η Τονούλα μετατοπίζεται μέσα στην κοιλιά μου, μειώνοντας επιτέλους την πίεση στα πλευρά μου. «Όπως σου είπα, η εγκυμοσύνη μου ήταν εκτός σχεδίου. Προφανώς, είμαι τραγικά γόνιμη». Μακάρι να μην ήμουν τόσο γόνιμη. Όσο κι αν ξέρω ότι, με το που θα κρατήσω στα χέρια μου αυτό το μωρό, θα το λατρέψω, δεν είναι σε καμία περίπτωση ο τρόπος με τον οποίο σχεδίαζα να γίνω μητέρα για πρώτη φορά.

«Ο σύζυγός σου πρέπει να πετάει από τη χαρά του όμως», λέει η Πόλι.

Έτοιμη είμαι να της ξεφουρνίσω ότι δεν είμαι παντρεμένη και ότι η Τονούλα είναι το αποτέλεσμα ενός ατυχήματος της μιας βραδιάς. Ή, ακόμα χειρότερα, ότι ο πατέρας του μωρού με νάρκωσε και με κακοποίησε. Αλλά τι θα γίνει αν, όπως ο Τζάκσον, δεν με πιστέψει ούτε αυτή; Δεν θέλω αυτή η γυναίκα να με κρίνει όπως οι άλλοι. Μόνο για απόψε, θα προσποιηθώ ότι είμαι σαν όλους. Παντρεμένη με έναν στοργικό σύζυγο που είναι ενθουσιασμένος που θα αποκτήσουμε το πρώτο μας παιδί.

«Ναι», λέω άτονα. «Πετάει από τη χαρά του».

Μου χαμογελάει.

«Πώς τον λένε;»

Τέλεια. Τώρα πρέπει να σκαρφιστώ και όνομα για τον φανταστικό μου σύζυγο.

«Τζάκσον», πετάω πριν το καλοσκεφτώ. Δεν ξέρω πώς μου ήρθε τώρα αυτό. Είμαι ακόμα έξαλλη μαζί του για τον τρόπο που μου φέρθηκε. Τον τρόπο που με χειρίστηκε.

«Πάω στοίχημα ότι είναι πολύ όμορφος», σχολιάζει. «Άλλωστε κι εσύ είσαι κούκλα».

Καταφέρνω να σκάσω ένα χαμόγελο, αν και αισθάνομαι άβολα, μιας και αυτή τη στιγμή κάθε άλλο παρά κούκλα νιώθω.

«Ναι, μάλλον. Τουλάχιστον εμένα όμορφος μου φαίνεται».

«Με τι ασχολείται;»

Χμ, τι δουλειά να τον βάλω να κάνει; Ίσως είναι προτιμότερο να μην απομακρυνθώ άλλο από την πραγματικότητα.

«Είναι δικηγόρος».

«Α, αυτό είναι υπέροχο! Μια πολύ σταθερή καριέρα, ιδανική για τη στήριξη μιας οικογένειας».

«Ναι. Είναι… Είναι τέλειος».

* * *

ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ: Η Τέγκαν είναι οκτώ μηνών έγκυος, μόνη, και θέλει απεγνωσμένα να αφήσει πίσω της μια ζωή που καταρρέει. Ξεκινάει με το αυτοκίνη­το για το σπίτι του αδελφού της, όπου θα μείνει μέχρι να αποφασίσει τι θα κάνει στη συνέχεια. Δεν συνειδητοποιεί όμως ότι κατευθύνεται προς μια χιονοθύελλα. Μετά από ένα ατύχημα, εγκλωβισμένη σε ένα χαλασμένο αυτοκίνη­το με σπασμένο πόδι, η Τέγκαν νιώθει απελπισμένη. Τότε συμβαίνει ένα θαύμα: τη σώζει ένα ζευγάρι που της προσφέρει ένα δωμάτιο στο ζεστό τους σπίτι μέχρι να σταματήσει να χιονίζει. Αλλά κάτι δεν πάει καλά και, καθώς ο χρόνος περνάει, η Τέγκαν συνειδητοποιεί ότι βρίσκεται σε σοβαρό κίνδυνο. Αυτό το ασφαλές καταφύγιο δεν είναι αυτό που νόμιζε. Και τώρα πρέπει να κάνει ό,τι χρειαστεί για να σώσει τον εαυτό της – και το αγέννητο παιδί της.

Η ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: Η Freida McFadden, συγγραφέας των #1 μπεστ σέλερ σε New York Times, USA Today, Wall Street Journal, και Publisher’s Weekly, είναι και γιατρός που ειδικεύεται στις εγκεφαλικές βλάβες. Η Freida έχει λάβει το International Thriller Writer Award για το Best Paperback Original, όσο και το Goodreads Choice Award για το καλύτερο θρίλερ. Τα μυθιστορήματά της έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από σαράντα γλώσσες. Η Freida ζει με την οικογένειά της και την γκρίζα γάτα της σε ένα τριώροφο σπίτι με θέα στον ωκεανό. Από τις εκδόσεις Διόπτρα κυκλοφορούν επίσης τα βιβλία της «Η αγγελία», «Το μυστικό της καμαριέρας», «Η καμαριέρα σε βλέπει», «Ποτέ μη λες ψέματα!» και «Αγαπητή Ντέμπι».