Ο Λευτέρης Ζαμπετάκης και η νέα του ποιητική συλλογή «Έρωτες θερίζουν»

Ο Λευτέρης Ζαμπετάκης είναι μια περίεργη περίπτωση ποιητή γιατί πουλάει βιβλία (ποίησης!), και επιπλέον είναι αξιοπρεπής ηθοποιός.

Kαλά, έχουμε κι άλλα για τον Λευτέρη: ενώ είναι κούκλος ζωγραφιστός, με αρχαιοελληνικό παράστημα και τετράγωνο σαγόνι, ενώ κάνει λαμπρή καριέρα ως ηθοποιός άρα τον αναγνωρίζουν οι άνθρωποι στον δρόμο, ενώ γράφει ποιήματα που, όπως επεσήμανα, πουλάνε… εξακολουθεί να είναι πολύ συμπαθητικό παιδί. Το στάνταρ, με όλα όσα προαναφέρονται, θα ήταν να είναι ήδη ψωνάρα, αλλά ισχύει το αντίθετο. Είναι σεμνός, μετρημένος, ευγενής, και θέλεις πραγματικά να τον κάνεις παρέα. Κάτι που δεν είναι απαραίτητο για έναν ποιητή, ούτε καν για περισσότερους ποιητές…

Το τελευταίο του βιβλίο είναι άλλη μια σεμνή ποιητική συλλογή με τίτλο «Έρωτες θερίζουν» (εκδ. Διόπτρα). Να θυμίσω εδώ ότι η πρώτη του συλλογή («Ψυχής μου κύματα») έσκισε εμπορικά και ποιοτικά – κέρδισε το πρώτο βραβείο κοινού στην κατηγορία Σύγχρονη Ελληνική Ποίηση. Οι «Έρωτες (που) θερίζουν» είναι στην ίδια γραμμή, στο ίδιο πνεύμα με την πρώτη του συλλογή, ένα τσακ πιο μπροστά: απλά, στρέιτ ποιήματα που δεν αναρωτιέσαι «τι εννοεί ο ποιητής;», τα διαβάζεις και είτε σου λένε κάτι είτε δεν σου λένε – αλλά τις περισσότερες φορές, σου λένε. Έχει π.χ. στίχους:

«Δυσνόητη η αναποφασιστικότητα/ επιλογής συντρόφου. Είναι ο φόβος/ είναι η τεμπελιά να δώσεις;/ Ή μήπως η σταθερότητα ταράζει/ τον χαμό, τον πανικό/ το χάος της πολύβουης ζωής σου;»

Δυστυχώς εξειδίκευση δεν έχω, μη φαντάζεστε πως ξυπνάω το πρωί και διαβάζω ποίηση, καμία σχέση. Απλώς μου αρέσουν τα λίγο «ασιδέρωτα» ποιήματα του Λευτέρη, όπως μου αρέσει και ο ίδιος. Το χαμόγελό του είναι αληθινό, το ύφος του είναι ύφος κανονικού ανθρώπου – με λίγο, ελάχιστα λασκαρισμένες τις απαραίτητες βίδες, όπως αρμόζει σε κάθε καλλιτέχνη.

Η συλλογή είναι ευγενική, τρυφερή και όμορφη, όχι μόνον αισθητικά (που είναι), αλλά και ως περιεχόμενο. Τι άλλο να ζητήσει κανείς από μια ποιητική συλλογή;