Συνέντευξη: Η Λάρα Ταμπακοπούλου, κόρη της Joanna Harcourt-Smith, μιλάει για την κληρονομιά της μητέρας της, τις ψυχεδελικές θεραπείας και τη ζωή της.
Βιβλιο

Λάρα Ταμπακοπούλου: Από τη ροκ εν ρολ ζωή με τη μητέρα της, στις ψυχεδελικές θεραπείες

Μια μεγάλη συζήτηση με αφορμή το βιβλίο «Το LSD, ο Τίμοθι Λήρι και η Θιβετιανή Βίβλος των Νεκρών - Μια ψυχεδελική ιστορία αγάπης» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ATHENS VOICE BOOKS
atk_0452.jpg
Γιάννης Νένες
ΤΕΥΧΟΣ 873
20’ ΔΙΑΒΑΣΜΑ
UPD

Λάρα Ταμπακοπούλου: Συνέντευξη με την κόρη της Joanna Harcourt-Smith για την κληρονομιά της μητέρας της, τις ψυχεδελικές θεραπείες και τη ζωή της.

Πριν λίγες μέρες κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Athens Voice Books το βιβλίο - αυτοβιογραφία της Τζοάννα Χάρκουρτ-Σμιθ «Το LSD, ο Τίμοθι Λήρι και η Θιβετιανή Βίβλος των Νεκρών - Μια ψυχεδελική ιστορία αγάπης». Καυστικά ειλικρινές και συναρπαστικό, το βιβλίο μας οδηγεί βήμα βήμα στη ζωή της Βρετανίδας Τζοάννα, μιας κοπέλας του τζετ σετ της δεκαετίας του ‘60, «χίπισσας και κληρονόμου» που, μέσα στη δίνη μιας ξέφρενης δεκαετίας γνώρισε, ερωτεύθηκε και ακολούθησε τον ψυχολόγο Τίμοθι Λίρι «αυλητή» της γενιάς εκείνης που έγινε διάσημος για τις κλινικές έρευνες στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ με ψυχεδελικές ουσίες μέχρι που, για καθαρά πολιτικούς λόγους, κηρύχθηκε παράνομος και φυλακίστηκε. Η Τζοάννα για χάρη του έγινε αποδιοπομπαίος τράγος. Επί πέντε χρόνια, από το 1972 ως το 1977, ήταν η ερωμένη του και αφού υπέγραψαν ένα σύμφωνο μέσα στη φυλακή, η νόμιμη σύντροφός του καθώς και η φωνή του στον έξω κόσμο, όσο εκείνος ήταν επί τριάμισι χρόνια στη φυλακή. Η Τζοάννα Χάρκουρτ-Σμιθ ήταν παρούσα ακριβώς εκεί, μια αυτόπτης μάρτυρας στην καρδιά αυτής της δεκαετίας. Από τους Rolling Stones και τον Άντι Γουόρχολ ως το αδυσώπητο κυνηγητό της πολιτικής Αριστεράς από το FBI, το βιβλίο της κινείται με τον γρήγορο ρυθμό του σεξ, των ναρκωτικών και του ροκ εν ρολ.

Συνέντευξη: Η Λάρα Ταμπακοπούλου, κόρη της Joanna Harcourt-Smith, μιλάει για την κληρονομιά της μητέρας της, τις ψυχεδελικές θεραπείας και τη ζωή της.

Όταν πήραμε στα χέρια μας την αγγλόφωνη έκδοση του βιβλίου της είδαμε ότι η Τζοάννα, από τον πρώτο της γάμο με τον  Έλληνα Νίκο Ταμπακόπουλο είχε αποκτήσει μία κόρη, τη Λάρα Ταμπακοπούλου, την οποία αναζητήσαμε τότε, για να μας μιλήσει για τη μητέρα της. Η συζήτηση εκείνη είχε δημοσιευτεί στην ATHENS VOICE τον Δεκέμβριο του 2021 και στάθηκε η αφορμή για να αναλάβει η ATHENS VOICE και την κυκλοφορία του βιβλίου στα ελληνικά.

Όσο ενδιαφέρουσα είναι η ζωή της Τζοάννα, άλλο τόσο ενδιαφέρον έχει και η ζωή της Λάρα, ίσως όχι με την ίδια ένταση και κυνηγητά, αλλά για τον τρόπο που ένα μικρό κορίτσι ακολουθώντας τη μητέρα του στη ροκ εν ρολ ζωή της, μεγαλώνοντας αποκήρυξε τα ναρκωτικά αλλά, με ένα γύρισμα της μοίρας, ασχολείται εμβριθώς με τη μελέτη για την ψυχοθεραπευτική χρήση των ψυχοδηλωτικών σε πανεπιστημιακό επίπεδο και είναι σπουδάστρια στο πρώτο διδακτορικό πρόγραμμα Ψυχεδελικών Σπουδών με επίκεντρο τον ρόλο τους στη βελτίωση της ψυχικής υγείας στην Αμερική. Η Λάρα παράλληλα συνεχίζει το έργο που ξεκίνησε η μητέρα της τα τελευταία χρόνια της ζωής της και μετά την απεξάρτησή της το 1983.

Συνέντευξη: Η Λάρα Ταμπακοπούλου, κόρη της Joanna Harcourt-Smith, μιλάει για την κληρονομιά της μητέρας της, τις ψυχεδελικές θεραπείας και τη ζωή της.

Μετά από ένα γενναίο ταξίδι με τον καρκίνο, η Τζοάννα «μετακόμισε ειρηνικά» στις 11 Οκτωβρίου 2020, περιτριγυρισμένη από την οικογένειά της και τους αγαπημένους της. Το Future Primitive ήταν η κληρονομιά και η περήφανη προσφορά της Τζοάννα στον κόσμο για όλα όσα μάθαινε συνεχώς σε όλη της τη ζωή.

Από το 2006, η Τζοάνα Χάρκουρτ-Σμιθ είχε ξεκινήσει να μεταδίδει ένα εβδομαδιαίο podcast, το πρώτο στο είδος του στη σελίδα Future Primitive, όπου πήρε περισσότερες από 700 συνεντεύξεις από εξέχοντες στοχαστές της εποχής μας, οραματιστές, συγγραφείς, ψυχεδελικούς ερευνητές και μελετητές με κύριο θέμα τη διατήρηση των προφορικών παραδόσεων των λαών και τη συνεργασία ανάμεσα σε κοινότητες με κοινό ενδιαφέρον για το μέλλον του πλανήτη. Από τον Νοέμβριο του 2021, η κόρη της Λάρα ανέλαβε να συνεχίσει το έργο της με το Future Primitive με καινούργιες συζητήσεις.

Ζητήσαμε από τη Λάρα Ταμπακοπούλου να μας οδηγήσει και στο δικό της ταξίδι.

Συνέντευξη: Η Λάρα Ταμπακοπούλου, κόρη της Joanna Harcourt-Smith, μιλάει για την κληρονομιά της μητέρας της, τις ψυχεδελικές θεραπείας και τη ζωή της.
Η Λάρα Ταμπακοπούλου με τη μητέρα της Joanna Harcourt-Smith

Λάρα Ταμπακοπούλου - Τα πρώτα χρόνια με τη μητέρα της Joanna Harcourt-Smith

«Οι γονείς μου γνωρίστηκαν στην Ελβετία, από 6 χρονών και οι δύο εσωτερικοί στο ίδιο σχολείο στο Gstaad και μετά, όταν ζούσαν στη Λοζάνη, ξαναβρέθηκαν και έζησαν έναν μεγάλο έρωτα.  Όταν η μαμά μου ήταν 19 και ο μπαμπάς μου 21, η μητέρα μου έμεινε έγκυος και, παρά τις αντιρρήσεις των οικογενειών τους, τελικά τους έκαναν ένα μεγάλο γάμο στο Παλάς της Λοζάννης. Εγώ γεννήθηκα τον Μάιο του ‘67 στην Ελβετία. Η σχέση των γονιών μου ήταν θυελλώδης αλλά δεν κράτησε χωρίσανε όταν ήμουνα μωρό. Ο πατέρας μου γύρισε στην Ελλάδα να κάνει το στρατιωτικό του και η μητέρα μου πήρε την κηδεμονία μου και μετακομίσαμε στη Νότια Ισπανία, στη Μαρμπέγια.

Συνέντευξη: Η Λάρα Ταμπακοπούλου, κόρη της Joanna Harcourt-Smith, μιλάει για την κληρονομιά της μητέρας της, τις ψυχεδελικές θεραπείας και τη ζωή της.
Η Λάρα Ταμπακοπούλου με τη μητέρα της Joanna Harcourt-Smith

Η Λάρα Ταμπακοπούλου με τη μητέρα της Joanna Harcourt-Smith

» Εκεί μέναμε με τη γιαγιά μου – η μητέρα μου ήταν μισή Αγγλίδα (ο παππούς της μητέρας μου ήταν ένας μεγάλος ιστορικός, το δεξί χέρι της βασίλισσας Βικτωρίας ο οποίος μιλούσε 17 γλώσσες και ήταν ένας από τους ιδρυτές του Victoria and Albert Museum στο Λονδίνο, ο πατέρας της, δηλαδή ο παππούς μου, Υπολοχαγός του Βρετανικού Ναυτικού Cecil Harcourt-Smith, λένε ότι ήταν ο πρώτος εραστής του αινιγματικού Βρετανού καλλιτέχνη Francis Bacon και έμεινε στην ιστορία ως ο πρώτος που πέρασε τον Ατλαντικό με ένα ναυαγοσωστικό. Η μητέρα της, η γιαγιά μου η Μαρίσια, ήταν από μια κοσμοπολίτικη πολωνική εβραϊκή οικογένεια που ζούσαν μεταξύ Λβιβ, Βιέννης, Μόντε Κάρλο και Παρισιού, οι οποίοι πρόλαβαν και διέφυγαν πριν από τον πόλεμο το 1938. Αφήσανε πίσω γύρω στα 8 αδέρφια και τις οικογένειές τους. Δύο μόνο θείοι της μητέρας μου, νέα παιδιά τότε πρόλαβαν και διέφυγαν στην Αμερική με το τελευταίο καράβι που έφυγε από την Πολωνία τον Σεπτέμβριο του 1939 για να πάνε πανεπιστήμιο και ένας από εκείνα τα παιδιά έγινε πάρα πολύ γνωστός μαθηματικός, ο Στανισλάβ Ούλαμ. Ήταν αυτός που έγραψε τη διατριβή πάνω στην οποία κατασκευάστηκε η ατομική βόμβα, την οποία εξαπέλυσαν οι Αμερικάνοι αφού του είχαν υποσχεθεί ότι δεν θα το κάνουν ποτέ. Ολόκληρη η υπόλοιπη οικογένεια που παρέμεινε στο Λβιβ στην Πολωνία χάθηκε στο Ολοκαύτωμα. 77 άνθρωποι χάθηκαν από το 1940 μέχρι το 1942.                                                                                                                                                                               

Συνέντευξη: Η Λάρα Ταμπακοπούλου, κόρη της Joanna Harcourt-Smith, μιλάει για την κληρονομιά της μητέρας της, τις ψυχεδελικές θεραπείας και τη ζωή της.
Η Joanna Harcourt-Smith στη Βρετανία, 9 Δεκεμβρίου 1968 © Dove/Daily Express/Hulton Archive/Getty Images

Η Λάρα Ταμπακοπούλου και η μητέρα της Joanna Harcourt Smith στο σπίτι του Κιθ Ρίτσαρντς - Η γνωριμία με τους Rolling Stones

Η ζωή στην Ισπανία ήταν ωραία, η Λάρα θυμάται καλοκαιρινά πάρτι, βόλτες στη θάλασσα, ένα υπέροχο σπίτι, ακόμα και ένα καλοκαίρι στην Ελλάδα όπου την πήγαν να γνωρίσει την ελληνική της οικογένεια. Η Τζοάννα, όμως, ήταν ανήσυχο πνεύμα. Έφυγε για την Αμερική όπου γνώρισε τον δεύτερό της άντρα, απέκτησαν έναν γιο, τον Αλέξη, και ήρθαν όλοι μαζί ξανά για να ζήσουν στην Ισπανία. Ούτε ο δεύτερος γάμος κράτησε. Η Τζοάννα, όταν ήταν στην Αμερική γνώρισε τους Rolling Stones και, ελεύθερη ξανά, πήρε την πεντάχρονη Λάρα…

Συνέντευξη: Η Λάρα Ταμπακοπούλου, κόρη της Joanna Harcourt-Smith, μιλάει για την κληρονομιά της μητέρας της, τις ψυχεδελικές θεραπείας και τη ζωή της.
Η Joanna Harcourt-Smith στη Βρετανία, 9 Δεκεμβρίου 1968 © Dove/Daily Express/Hulton Archive/Getty Images

Η Joanna Harcourt-Smith στη Βρετανία, 9 Δεκεμβρίου 1968 © Dove/Daily Express/Hulton Archive/Getty Images

«...και πήγαμε να μείνουμε στο σπίτι του Κιθ Ρίτσαρντς στην Ελβετία. Tους θυμάμαι πολύ καλά όλους στο υπόγειο να κάνουν πρόβες. Από το σπίτι του Κιθ Ρίτσαρντς δεν έχω καλές αναμνήσεις. Η μαμά μου τότε έβγαινε με έναν τύπο που λεγόταν Τόμι Γουέμπερ του οποίου η πρώτη γυναίκα ήταν η Σαρλότ Ράμπλινγκ, και με τη δεύτερή του γυναίκα είχε κάνει δύο παιδιά τα οποία τα είχε φέρει μαζί του. Η μητέρα των παιδιών είχε πεθάνει πρόσφατα από υπερβολική δόση ηρωίνης και κουβαλούσαν παντού μαζί τις στάχτες της σ’ ένα δοχείο και της μιλούσαν. Κι εγώ ζούσα στο σπίτι σε αυτό το κλίμα με ολονύχτια πάρτι και αρκετή χρήση ναρκωτικών. Ως παιδάκι δεν καταλάβαινα ακριβώς τι γινόταν αλλά κάτι δεν μου πήγαινε, δεν μου άρεσε, όλα ήταν χύμα, η μαμά μου δεν μου έδινε καμιά σημασία. Θυμάμαι ότι έλεγα συνέχεια στην Ελληνίδα γιαγιά μου στο τηλέφωνο να έρθει ο μπαμπάς μου να με πάρει.

» Κάποια στιγμή η γυναίκα του Κιθ Ρίτσαρντς, η Ανίτα, λέει μια μέρα στη μαμά μου ‘’Σου έχω τον Τίμοθι Λίρι, μένει εδώ λίγο πιο κάτω’’ – τα γράφει με λεπτομέρειες στο βιβλίο της. Και πάμε μια μέρα στη Λουκέρνη να τον γνωρίσουμε όλοι μαζί: ο Τόμι, ο φίλος της μαμάς μου, τα δύο του παιδιά, η μαμά μου κι εγώ. Δεν θυμάμαι τον ίδιο τον Λίρι καλά, θυμάμαι το εστιατόριο που πήγαμε να τον συναντήσουμε και ότι κρατούσαμε πάρα πολλά μπαλόνια. Αυτό που ξέρω είναι ότι μετά από λίγες μέρες ήρθε ο πατέρας μου να με πάρει και να με πάει στην Ελλάδα. Είπα αντίο στη μαμά μου, ότι θα την ξαναέβλεπα σε λίγο καιρό και φύγαμε.

» Στην Αθήνα, μιλούσα ήδη τρεις γλώσσες γαλλικά, αγγλικά και ισπανικά αλλά γρι ελληνικά, σαν προσφυγάκι εντελώς. Η Ελληνίδα γιαγιά μου ήταν η Ξένη Καρέλα, παντρεμένη από το 1950 με τον Παναγιώτη-Τάκη Καρέλλα, μέτοχο στην κλωστοϋφαντουργία Αιγαίο, και μένανε σε ένα πάρα πολύ ωραίο σπίτι δίπλα στον Εθνικό Κήπο. Μπήκα σε αυτό το θεόρατο σπίτι σαν χαμένη, χωρίς να μπορώ να εκφραστώ. Δεν ήξερα αν θα ξαναδώ τη μάνα μου –δεν την ξαναείδα για πάρα πολλά χρόνια– και μετά από λίγες μέρες με πήγανε και με γράψανε στο νηπιαγωγείο του Μωραΐτη όπου και φοίτησα για 13 χρόνια. Ήμουν τότε το μόνο παιδάκι που δεν μιλούσε ελληνικά. Πολύ δύσκολο, δεν έπαιζα με κανένα παιδί, δεν καταλάβαινα τα αστεία τους που πολλές φορές στόχευαν εμένα. Σιγά σιγά και με μεγάλη υποστήριξη από την οικογένεια, τους φίλους και το σχολείο αφομοιώθηκα στην ελληνική πραγματικότητα και κοινωνία. Η μητέρα μου στην αρχή έπαιρνε τηλέφωνο, αλλά ξαφνικά μετά κοπήκαν τα τηλεφωνήματα.

Συνέντευξη: Η Λάρα Ταμπακοπούλου, κόρη της Joanna Harcourt-Smith, μιλάει για την κληρονομιά της μητέρας της, τις ψυχεδελικές θεραπείας και τη ζωή της.
Λάρα Ταμπακοπούλου

Η Λάρα πάντα νιώθει να λείπει κάτι: η μαμά της είναι μια παιδική μνήμη που ποτέ δεν εγκατέλειψε, φαντάζεται την άφαντη πια μητέρα να κάθεται στις κερκίδες ενώ η μικρή Λάρα κάνει γυμναστικές επιδείξεις στο σχολείο ή να την περιμένει με όλους τους γονείς στη στάση του σχολικού. Όταν ήταν 15 χρονών, η Τζοάννα ήρθε για ένα Σαββατοκύριακο στην Αθήνα να τη δει, μετά από δέκα χρόνια. Ήταν οι εποχές που η Τζοάννα ήταν ακόμα εθισμένη στα ναρκωτικά και στο αλκοόλ. Ήταν δύο πάρα πολύ δύσκολες μέρες, λέει, που ακόμα τις θυμάται. Οι απορίες τεράστιες, δεν πήραν εξήγηση για χρόνια.

 

Συνέντευξη: Η Λάρα Ταμπακοπούλου, κόρη της Joanna Harcourt-Smith, μιλάει για την κληρονομιά της μητέρας της, τις ψυχεδελικές θεραπείας και τη ζωή της.
Λάρα Ταμπακοπούλου

Λάρα Ταμπακοπούλου

Λάρα Ταμπακοπούλου και Joanna Harcourt-Smith: Μάνα και κόρη ξανά μαζί

«...Μετά πάλι έκανα καιρό να την ξανακούσω. Στα 18 μου την έψαξα και τη βρήκα να μένει στη Φιλαδέλφεια ο Τίμοθι Λίρι είχε ήδη βγει από τη φυλακή και είχαν ήδη χωρίσει, από το ‘77. Αφού χώρισαν, πέρασε τα επόμενα 5 χρόνια να ζει στην Καραϊβική, στο St Barths, σ’ ένα ιστιοπλοϊκό που αγόρασε με τα χρήματα που της έδωσε η αδελφή της ως αντάλλαγμα για να εξαγοράσει την παραίτησή της και των παιδιών της από την κληρονομιά της. Το πανέμορφο σκάφος Κέντρα το βρήκα και ζει τώρα στη Σκωτία. Ήταν η μεγάλη αγάπη της μητέρας μου. Δεν ήξερα τι είχε συμβεί με τον Λίρι, απλώς θυμάμαι ότι είχα βρει στο συρτάρι του μπαμπά μου κάτι πρωτοσέλιδα εφημερίδων με φωτογραφίες της μαμάς μου μαζί του την ημέρα που τον συνέλαβε το FBI στη Καμπούλ, και πραγματικά δεν καταλάβαινα τι διάβαζα. Τα είχε φυλάξει ο μπαμπάς μου για να μου τα δώσει μια μέρα. Τρόμαξα και τα ξανάβαλα στη θέση τους. Με το μικρό μου το μυαλό δεν μπορούσα να καταλάβω και κανείς δεν μου εξηγούσε, δεν μιλούσανε για αυτό το θέμα, ήτανε ταμπού. Γιατί προφανώς δεν ήθελαν να βρεθούν στη θέση να μου δώσουν εξηγήσεις που δεν είχαν.

Στα 18 μου, λοιπόν, αρχίσαμε να αλληλογραφούμε. Τότε μόνο μου έγραψε ένα πάρα πολύ ωραίο γράμμα και μου εξηγούσε, όσο μπορούσε, τι είχε γίνει με τον Λίρι. Μου έγραψε ότι ήταν εδώ κι έναν χρόνο σε πρόγραμμα απεξάρτησης των ανώνυμων αλκοολικών και ότι μένει στη Φιλαδέλφεια. Ο γιατρός τής είχε πει να δουλέψει με τα χέρια της, να κάνει μία χειρωνακτική δουλειά και δούλευε σε ένα εστιατόριο ως σεφ. Μαγείρευε απίστευτα. Σκέψου ότι ερχόταν από μία πάρα πολύ πλούσια οικογένεια και είχε μείνει χωρίς τίποτα, να προσπαθεί να τα βγάλει πέρα.

Όταν ήμουν 20 χρονών, ήρθε και με επισκέφθηκε στην Ελλάδα. Πήγαμε στην Πάρο για δυο εβδομάδες. Ήταν πάρα πολύ δύσκολα αλλά υπήρχε μία τεράστια θέληση και από τις δύο πλευρές. Εγώ ήμουνα θυμωμένη, μπερδεμένη, δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί κάποιος αφήνει το παιδί του έτσι, κι όταν είσαι νέος τα πράγματα τα βλέπεις απόλυτα. Θυμάμαι στο βιβλίο ‘’Η Κασσάνδρα και ο Λύκος’’ της Μαργαρίτας Καραπάνου που λέει ως μικρή στη μαμά της που την είχε εγκαταλείψει ‘’μαμά πότε θα γυρίσεις από το Παρίσι γιατί θέλω να σε σκοτώσω’’. Κάπως έτσι αισθανόμουν κι εγώ».

Συνέντευξη: Η Λάρα Ταμπακοπούλου, κόρη της Joanna Harcourt-Smith, μιλάει για την κληρονομιά της μητέρας της, τις ψυχεδελικές θεραπείας και τη ζωή της.
Dr Timothy Leary και Joanna Harcourt-Smith, 18 Ιανουαρίου 1973 © Evening Standard/Getty Images

Η Λάρα ακούει και μαθαίνει. Μετά το Deree όπου σπουδάζει μπίζνες, πηγαίνει στην Αγγλία, γνωρίζει την εκεί οικογένεια και έναν άλλο κόσμο, διαφορετικό από τη συντηρητική, μικροαστική Ελλάδα. Η μεγάλη της αγάπη είναι η ψυχολογία και η φωτογραφία. Κάνει ΜΒΑ, δουλεύει, μετά κάνει ΜΑ στη φωτογραφία και την επικοινωνία στο πανεπιστήμιο του Kent και μετά πάλι στο Λονδίνο. Εκεί, αρχίζει να δουλεύει στο πρακτορείο Getty, ενώ παράλληλα στέλνει δικές της φωτογραφίες, πορτραίτα, κοινωνικά θέματα και εσωτερικούς χώρους σε ελληνικά περιοδικά όπως το Life and Style και η Vogue, αλλά και σε βρετανικά έντυπα. Παράλληλα αρχίζει και επισκέπτεται τη μητέρα της στην Αμερική όπου έμενε πια, στη Σάντα Φε στο Νέο Μεξικό, και γνωρίζει ανοιχτόμυαλους, ενδιαφέροντες ανθρώπους. Στην Αγγλία γνωρίζει και τον Άγγλο άντρα της με τον οποίο αποκτάνε δύο γιους. Η οικογένεια μετακομίζει στο Βανκούβερ του Καναδά και εκεί η Λάρα…

Συνέντευξη: Η Λάρα Ταμπακοπούλου, κόρη της Joanna Harcourt-Smith, μιλάει για την κληρονομιά της μητέρας της, τις ψυχεδελικές θεραπείας και τη ζωή της.
Dr Timothy Leary και Joanna Harcourt-Smith, 18 Ιανουαρίου 1973 © Evening Standard/Getty Images

Dr Timothy Leary και Joanna Harcourt-Smith, 18 Ιανουαρίου 1973 © Evening Standard/Getty Images

«...Είχα κι εγώ το μικρόβιο της μαμάς μου και είχα αρχίσει να ερευνώ τα πάντα. Γενικά η ζωή μου ήτανε και είναι μια ατελείωτη έρευνα για το τι είμαστε. Πάντα κάτι ψάχνω από παιδί, είχα μια μόνιμη απορία για το τι άλλο υπάρχει που δε το βλέπουμε, που δε το ζούμε και είναι σημαντικό. Γιατί αποκλείσαμε τόσα πράγματα και αποδεχόμαστε μόνο αυτά που μας βολεύουν; Επίσης, ενώ ήμουν πάντα ένας άνθρωπος με πολλή ζωτική ενέργεια, δεν αισθανόμουν πάντα καλά γιατί με αυτά που είχανε γίνει μου είχανε μείνει πάρα πολλά ερωτήματα, τραύματα, πάρα πολλά κλαδιά, παρακλάδια… Λέει ένας ψυχολόγος, ο Ντάνιελ Σίγκαλ, ότι ο άνθρωπος που έχει αποτραυματιστεί είναι αυτός που μπορεί να αφηγηθεί με συνοχή τη ζωή του. Ο υγιής άνθρωπος γνωρίζει ότι η ζωή του και τα συναισθήματά του βγάζουν νόημα. Εγώ, λοιπόν, δεν μπορούσα να τα βάλω όλα μαζί σε μια σειρά και να φτιάξω το παζλ που να βγάζει νόημa. Ό,τι και να συμβαίνει όμως, όλα αυτά ήταν μέρος της συναισθηματικής μου ανάπτυξης – ο άνθρωπος αναπτύσσεται σε όλη του τη ζωή μέχρι το τέλος. Είμαστε πάντα όλοι σε μία αναπτυξιακή πορεία. Για παράδειγμα, κάποια στιγμή όταν είμαστε πιο μεγάλοι αρχίζει η διαδικασία εξοικείωσης με τον θάνατο, είναι αναπόφευκτο και όποιος γυρνάει το κεφάλι απ’ την άλλη θα έχει δύσκολο τέλος».

Συνέντευξη: Η Λάρα Ταμπακοπούλου, κόρη της Joanna Harcourt-Smith, μιλάει για την κληρονομιά της μητέρας της, τις ψυχεδελικές θεραπείας και τη ζωή της.
Λάρα Ταμπακοπούλου

Οι ψυχεδελικές θεραπείες

Στο Βανκούβερ η Λάρα γράφτηκε στο πανεπιστήμιο της British Columbia στο τμήμα Συμβουλευτικής Ψυχολογίας. Εκεί γνωρίζει και δημιουργεί μία φιλία που διαρκεί μέχρι σήμερα, έναν γιατρό που τώρα είναι ένας από τους μεγαλύτερους ψυχοθεραπευτές στον κόσμο, τον Γκάμπορ Ματέ, ο οποίος έρχεται και στην Ελλάδα τον Ιούνιο για να κάνει κάποια σεμινάρια. Ο Γκάμπορ ήταν ένας από τους πρώτους που έπαιρνε γκρουπ δυτικών, τους προσκαλούσε στο Μεξικό όπου με τη βοήθεια μιας εκπαιδευμένης ομάδας και ενός εντελώς φυτικού ψυχοδραστικού παρασκεύασματος από τη Νότια Αμερική (που χρησιμοποιείται εδώ και χιλιάδες χρόνια τόσο κοινωνικά όσο και ως τελετουργικό φάρμακο από τους αυτόχθονες πληθυσμούς της λεκάνης του Αμαζονίου) περνούσαν μία εβδομάδα βαθιάς ενδοσκόπησης.

Συνέντευξη: Η Λάρα Ταμπακοπούλου, κόρη της Joanna Harcourt-Smith, μιλάει για την κληρονομιά της μητέρας της, τις ψυχεδελικές θεραπείας και τη ζωή της.
Λάρα Ταμπακοπούλου

Λάρα Ταμπακοπούλου

Η Λάρα λέει «Εγώ δεν είχα πάρει ποτέ ψυχοδραστικό στη ζωή μου, ούτε μπάφο καλά καλά δεν είχα δοκιμάσει τα χρόνια της εφηβείας γιατί μάλλον με το ιστορικό της μαμάς μου με απωθούσε η ιδέα. Με προσκαλεί, λοιπόν, ο Ματέ σε ένα retreat στο Μεξικό και αποφασίζω να πάω. Τα χρόνια που έκανα κατά καιρούς ψυχοθεραπεία δεν είχαν καμία απολύτως επίπτωση πάνω μου. Ήθελα να δω κάτι άλλο και αυτά που έλεγε αυτός ο άνθρωπος χτυπούσαν βαθιές χορδές αλήθειας μέσα μου. Και βρίσκω εκεί μπίζνεσμεν από τη Νέα Υόρκη, άνθρωποι της Σίλικον Βάλεϊ, πολιτικοί, άνθρωποι της τέχνης, πολύ αξιόλογοι και με πολλούς είμαστε ακόμη φίλοι. Δεν μιλούσαν για αυτά όπως τώρα γιατί υπήρχε η απαγόρευση και φοβόντουσαν. Εκεί άρχισα να βλέπω κάποια πράγματα, ένα άνοιγμα ψυχής, μια διαφορετική επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων και κατάλαβα πόσο μικρό και παραμορφωμένο μπορεί να είναι το πρίσμα μας και η προοπτική μας, συχνά μια φυλακή που επιφέρει δυσάρεστα πράγματα στη ζωή μας. Μετά πήγα και στο Περού, έχω πάει στη φυλή Αι Κοφάν στο Εκουαδόρ, και στην Κολομβία. Έμαθα για τη δύναμη της συστημικής συνοχής που εμείς έχουμε χάσει, για τις παραδόσεις και τελετουργίες που τους δυναμώνουν και τους κρατάνε ενωμένους με τη γη και τους συνανθρώπους τους. Είδα πως αυτοί οι άνθρωποι είναι συνδεδεμένοι με τα πνεύματα και τους Θεούς στους οποίους πιστεύουν που δεν έχουν ονόματα, είναι απλά καθρέπτες της φύσης που μας αγκαλιάζει και που επιζητά σεβασμό. Και τότε αρχίζω να νιώθω κι εγώ την ανάγκη να προσφέρω, γιατί όταν βλέπεις ότι η επούλωση του τραύματος είναι εφικτή, θες να προσφέρεις τη δυνατότητα στον άλλον και να του δείξεις ότι γίνεται. Εδώ στη Δύση, στον κόσμο του κυνηγητού του χρήματος και της εξουσίας, την έχουμε χάσει την μπάλα, έχουμε ξεχάσει πώς να είμαστε άνθρωποι και έχουμε αρρωστήσει. Εκεί έμαθα πάρα πολλά πράγματα για το τι κάνει το τραύμα στο σώμα, για το πώς παραμορφώνει τη ροή των σκέψεών μας και την αντίληψή μας, τι αντίκτυπο έχει στις σχέσεις μας και ότι όλα ξεκινάνε από την ποιότητα του περιβάλλοντος. Αν δεν αλλάξουμε τις αξίες μας και αν δεν δημιουργήσουμε περιβάλλοντα που θρέφουν και υποστηρίζουν το οικοσύστημα του ανθρώπου και της φύσης, η ανθρώπινη ζωή θα καταστραφεί.

 » Η ψυχοθεραπεία έχει τα καλά της αλλά έχει όρια και είναι τρομερά χρονοβόρα, οι περισσότεροι από μας δεν έχουν 20 χρόνια για να περιμένουν να δουν κάποια αποτελέσματα. Επίσης, τα τραύματα είναι κρυμμένα στο σώμα και στο μέρος του εγκεφάλου που είναι επισκιασμένο και ερμητικά κλειστό. Αν θες να κάνεις δουλειά, πρέπει να μπεις να δεις τι κείτεται εκεί μέσα και να ξαναδιαπραγματευτείς την επίπτωση των γεγονότων ως ενήλικας και όχι ως το παιδί που τρόμαξε και πολύ καλά έκανε που τα αφάνισε. Εδώ έρχεται η θεραπεία με τη βοήθεια των ψυχοδραστικών φαρμάκων όπως η ψιλοκυβίνη, το καθαρό MDMA, το  LSD, η Ιμπόγκα για τους τοξικομανείς κ.λπ.–, με τις σωστές προϋποθέσεις τα κλινικά αποτελέσματα είναι εντυπωσιακά. Τα θετικά αποτελέσματα των κλινικών έρευνών σε πάρα πολλά διεθνή πανεπιστήμια είναι πια αμέτρητα (στην Ελλάδα δεν έχουμε ακόμα καμία έρευνα). Το FDA στην Αμερική προβλέπεται να νομιμοποιήσει το MDMA ως συνοδευτικό για τη θεραπεία του μετατραυματικού στρες το 2023, μετά από 50 χρόνια απαγόρευσης. Στο Βανκούβερ, όπου έμενα, και στον Καναδά γενικότερα, οι άνθρωποι είναι πάρα πολύ ανοιχτοί σε όλα αυτά τα πράγματα. Έκεί πάρα πολλοί κάνουν ψυχεδελική θεραπεία γιατί σου λένε το εξής: ‘’δεν έχουμε χρόνο να περιμένουμε να νομιμοποιηθούν’’. Δεν υπάρχει χρόνος, οι άνθρωποι υποφέρουν. Εδώ δε μιλάμε για άλλη μία μέθοδο βοήθειας στη ψυχική υγεία, πολλοί μιλάνε για επούλωση κάτι για το οποίο στην ψυχιατρική δεν μιλούσε ποτέ κανείς γιατί δεν υπήρχε αυτή η έννοια. Ως αποτέλεσμα, δυστυχώς, ό,τι δεν γινόταν να αντιμετωπιστεί μετατράπηκε σε κοινά αποδεχτή παθολογία, χωρίς βέβαια να αρνείται κανείς ότι κάποιες φορές αυτή είναι η αλήθεια. Αλλά στην εποχή μας το σύστημα έχει μετατρέψει την παθολογία σε ένα είδος ταυτότητας και οι ταμπέλες φυλακίζουν. Και οι αμέτρητες συνταγές φαρμάκων διαιωνίζουν το πρόβλημα. Κάποιοι μένουν άρρωστοι επ’ άπειρον και κάποιοι επωφελούνται. Σκέψου τι συνέβη τα 50 χρόνια της απαγόρευση των ψυχοδηλωτικών ουσιών όπου επί 50 χρόνια οι φαρμακευτικές εταιρίες έγιναν κολοσσοί, πώς ωφελήθηκαν και πόσων η υγεία καταστράφηκε σε αυτό το αδιέξοδο. Πήγα σε πάρα πολλά συνέδρια, γνώρισα τους ανθρώπους πίσω απ αυτές τις προσπάθειες. Κάποιοι λένε ότι αυτές οι ουσίες σε συνδυασμό με θεραπεία θα συμβάλλουν στη μεγαλύτερη και πιο αναγκαία κοινωνική μεταρρύθμιση που έχουμε δει ποτέ. Ήδη συζητιέται η εφαρμογή αυτών των μεθόδων για τους στρατιώτες και τις οικογένειές τους που λαμβάνουν μέρος στον πόλεμο της Ουκρανίας και υποφέρουν από μετατραυματικό στρες.

»Η μητέρα  μου απ’ την πλευρά της, ήταν πάρα πολύ μέσα σε όλα αυτά τα πράγματα – εγώ δεν είχα καν καταλάβει, ούτε ασχοληθεί με το τι έκανε. Δηλαδή, κάπως βαδίσαμε παράλληλα αυτή κι εγώ. Βοηθήθηκε κι εκείνη πολύ, τα παιδικά της τραύματα ήταν τεράστια και αυτά την ώθησαν να ζήσει μια ζωή πολύ δύσκολη κάνοντας επιλογές που της στοίχησαν πάρα πολύ. Ξεπέρασε πολλά, έκανε μια τεράστια πρόοδο στην πορεία της ζωής της. Ξέρεις, η μάνα μου ήτανε πάρα πολύ δύσκολη, ήταν ένα κακομαθημένο παιδί, τραυματισμένο, ανακάτευε τον κόσμο όλο, εγκατέλειψε τρία παιδιά. Δεν μαζευόντουσαν εύκολα όλα αυτά και στο τέλος της ζωής της διένυσε μια πολύ μεγάλη πορεία καλυτέρευσης και σε αυτό τη βοήθησε πολύ και το περιβάλλον της στη Σάντα Φε που ζούσε, οι θεραπείες με ψυχεδελικά που έκανε, αλλά και το ότι πρόσφερε τη βοήθειά της σε όποιον τη χρειάστηκε. Η μάνα μου έλεγε πάντα ‘’αν δεν είσαι καλά βγες απ’ τη φυλακή του μυαλού σου, πήγαινε να βοηθήσεις κάποιον άλλον να κάνει το ίδιο, το παράδειγμα σου είναι ίαση για τον άλλον’’».

Σχεδόν χωρίς να το καταλάβει, η πορεία της κόρης ήρθε και συνάντησε τις ανησυχίες της μάνας – και έτσι φάνηκε να συμπληρώνεται το παζλ, ένα happy end που δικαιώνεται και από το Future Primitive.

Συνέντευξη: Η Λάρα Ταμπακοπούλου, κόρη της Joanna Harcourt-Smith, μιλάει για την κληρονομιά της μητέρας της, τις ψυχεδελικές θεραπείας και τη ζωή της.
Η Joanna Harcourt-Smith με τον Νίκο Ταμπακόπουλο στα Αστέρια της Γλυφάδας, 1966

To Future Primitive

«Λίγο πριν πεθάνει, μου είπε Θέλω να συνεχίσεις τη δουλειά μου’’. Είναι, λοιπόν, ένα φόρουμ που είχε ξεκινήσει το 2006 και είχε αποκτήσει πολλούς followers. Η μάνα μου έκανε το πόντκαστ δύο φορές τον μήνα. Εγώ δεν προλαβαίνω ακόμα αυτόν τον ρυθμό. Είχαμε τώρα τελευταία τον εθνοφαρμακολόγο και φαρμακογνώστη Ντένις ΜακΚέννα, αδερφός του περίφημου Τέρενς ΜακΚέννα που είχε γράψει καταπληκτικά βιβλία όπως το “Food of the Gods” κ.ά., και ο οποίος έλεγε: “ό,τι χρειαζόμαστε βρίσκεται στη φύση. Τα αντίδοτα όλων των αρρωστιών υπάρχουν όλα στη φύση. Ακόμα και των οποιοειδών. Τα έχουμε όλα, δεν χρειαζόμαστε φαρμακευτικούς γίγαντες”. Ήταν μία διάνοια. Πολλά νοσοκομειακά πανεπιστήμια τώρα έχουν πλέον τμήμα ψυχεδελικών ερευνών. Το NYU, Harvard, Johns Hopkins, Imperial College, Yale, Stanford, Cairo University, Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης, Πανεπιστήμιο της Σεούλ, του Όσλο, κ.ά. Υπάρχουν και αρκετοί  Έλληνες, όπως ο καθηγητής στο πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, Δρ. Άντονι Μπόσης, ο οποίος είναι από τη Λήμνο, καταπληκτικός άνθρωπος, ήρθαμε σ’ επαφή στη Νέα Υόρκη πέρσι. Έχει κάνει πάρα πολλές έρευνες για το άγχος του θανάτου το οποίο το αντιμετωπίζουν με συνεδρίες που περιλαμβάνουν ψιλοκυβίνη».

Συνέντευξη: Η Λάρα Ταμπακοπούλου, κόρη της Joanna Harcourt-Smith, μιλάει για την κληρονομιά της μητέρας της, τις ψυχεδελικές θεραπείας και τη ζωή της.
Η Joanna Harcourt-Smith με τον Νίκο Ταμπακόπουλο στα Αστέρια της Γλυφάδας, 1966

Η Joanna Harcourt-Smith με τον Νίκο Ταμπακόπουλο στα Αστέρια της Γλυφάδας, 1966

Όπως διαβάζουμε, σημαντικές μελέτες στις ΗΠΑ δείχνουν ότι το παραισθησιογόνο συστατικό των λεγόμενων «μαγικών» μανιταριών προσφέρει γρήγορη και παρατεταμένη ανακούφιση από το άγχος και την κατάθλιψη που συχνά συνοδεύουν τον καρκίνο. O Δρ. Μπόσης λέει ότι το άγχος του θανάτου που είχε μικρός, έμαθε να το καταπολεμά με μία σκέψη: ότι πεθαίνοντας πηγαίνεις εκεί από όπου ξεκίνησες – και αυτό είναι το μεγαλύτερο δώρο που μπορούν να σου δώσουν τα ψυχεδελικά φάρμακα, σε βοηθούν να δεις «το σώμα» σου.

«Έχεις την ευκαιρία να δεις τον εαυτό σου από μια άλλη προοπτική, ίσως όχι τόσο επίπονη. Να αφήσεις τα βιογραφικά γεγονότα του παρελθόντος σου με σεβασμό εκεί που ανήκουν και να ξαναγεννηθείς από μια άλλη πτυχή, που κρύβει αποθέματα ζωτικότητας που δεν γνώριζες ότι έχεις. Κάθε συνεδρία με ψυχοδραστικά είναι μια έκπληξη γιατί αν μπορούσαμε να πάμε εκεί από μόνοι μας θα το είχαμε κάνει. Αξίζει εδώ να σημειωθεί ότι για να γίνει κάποιος δεκτός σε μια τέτοιου είδους θεραπεία όταν θα γίνει νόμιμη, θα πρέπει να περάσει από κάποια στάδια ελέγχου και προετοιμασίας και φυσικά χρειάζεται κάποιες συνεδρίες μετά για να ‘αποκωδικοποιήσει’ τις πληροφορίες που πήρε, να τις μεταβάλλει και να τους δώσει τη σωστή τους θέση στη ζωή του.

» Τώρα βρίσκομαι σε ένα εντατικό τριετές πρόγραμμα εκμάθησης ψυχεδελικής θεραπείας το οποίο έχει συσταθεί στην Κολομβία μην κάνουμε τώρα συσχετισμούς, δεν παίρνουμε ναρκωτικά από το πρωί μέχρι το βράδυ, καμία απολύτως σχέση! Είναι μια έντονη, βαθιά εκπαίδευση, έχουμε διαδυκτιακά μαθήματα τρεις φορές την εβδομάδα με τους τοπ ανά τον κόσμο καθηγητές πανεπιστημίων πάνω σε αυτό το θέμα και συναντιόμαστε ως μαθητικό σύνολο διά ζώσης 2 φορές τον χρόνο για δύο βδομάδες. Είναι μία εκπαίδευση ζωής».

Συνέντευξη: Η Λάρα Ταμπακοπούλου, κόρη της Joanna Harcourt-Smith, μιλάει για την κληρονομιά της μητέρας της, τις ψυχεδελικές θεραπείας και τη ζωή της.
Λάρα Ταμπακοπούλου

Η Λάρα επίσης έχει εκπαιδευτεί ως facilitator/διαμεσολαβητής συστημικής ψυχοθεραπείας και αναπαράστασης στο Centre for Systemic Constellations στο Λονδίνο. Η Συστημική Αναπαράσταση είναι μια μέθοδος συμβουλευτικής ή/και θεραπευτικής παρέμβασης που εφαρμόζεται σε ανθρώπινα συστήματα (άτομα, οικογένειες, ομάδες, εταιρίες κ.λπ.), από ειδικά εκπαιδευμένους συμβούλους - ψυχοθεραπευτές. Μια Συστημική Αναπαράσταση μπορεί να διευρύνει την επίγνωση και αυτογνωσία των ατόμων, να διευκολύνει ανακατατάξεις και αλλαγές σε οικογενειακές, κοινωνικές και επαγγελματικές σχέσεις και γενικά δημιουργεί ευκαιρίες για ανακούφιση και αλλαγή στα ανθρώπινα συστήματα. Σκοπός της είναι η λύση του θέματος που απασχολεί τον θεραπευόμενο, δεν είναι κάτι που τραβάει χρόνια.

Συνέντευξη: Η Λάρα Ταμπακοπούλου, κόρη της Joanna Harcourt-Smith, μιλάει για την κληρονομιά της μητέρας της, τις ψυχεδελικές θεραπείας και τη ζωή της.
Λάρα Ταμπακοπούλου

Λάρα Ταμπακοπούλου

Ο πλανήτης και τα Ελευσίνια Μυστήρια

«Για το Future Primitive συνεργάζομαι με έναν Αμερικάνικο εκδοτικό οίκο, τον Synergetic Press με πολύ σοβαρές εκδόσεις πάνω σε ψυχολογία, την πνευματικότητα, οικολογία».

Στην αρχική παρουσίαση της σελίδας Future Primitive, η ίδια η Λάρα, μιλώντας κάνει μία σαφή σύνδεσή του με τα Ελευσίνια Μυστήρια. Και αυτό είναι ίσως το πιο ενδιαφέρον σημείο του νοήματος της σελίδας. Όπως λέει, «Η Ελευσίνα είναι η πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης για φέτος. Για αυτό μιλάει στο βιβλίο του ‘’The Immortality Key’’, ο Μπράιαν Μουραρέσκου ο οποίος εικάζει ότι ο δυτικός πολιτισμός οραματίστηκε μέσα από τη χρήση ψυχεδελικών ουσιών στην αρχαία Ελλάδα και στις αρχές του χριστιανισμού. Ο Μπράιαν ήρθε στην Ελλάδα και έκανε μία ολόκληρη έρευνα με την ομάδα του, και λέει ότι είναι εμφανές ότι στην αρχαία Ελλάδα κάτι πίνανε που το ονόμαζαν κυκεώνα και μετά τα μυστήρια έφευγαν μυημένοι στην αθανασία. Στην Ελευσίνα, όπως ξέρεις, υπάρχουν πάρα πολλά γλυπτά που απεικονίζουν στάχυα, εξού και τα Ελευσίνια Μυστήρια ήταν αφιερωμένα στη Δήμητρα. Να αναφέρουμε ότι η εργοταμίνη, το συστατικό πάνω στο οποίο βασίζεται το LSD είναι ένας μύκητας που εμφανίζεται πάνω στα στάχυα. Αν πάρεις LSD μέσα σε ασφαλές περιβάλλον με ανθρώπους που είναι εκπαιδευμένοι να σε καθοδηγήσουν, για λίγο ή για πολύ, επισκέπτεσαι τον θάνατo και γυρίζεις άφοβος γι’ αυτό το τόσο σημαντικό γεγονός της ζωής μας που έχει γίνει ταμπού. Αυτό γινότανε και στα Ελευσίνια, επισκεπτόταν κανείς τον κάτω κόσμο και γύρναγε με μια ανανεωμένη ζωή, ας το πούμε. Λέγανε ότι για να ζήσεις μία καλύτερη ζωή πρέπει να είσαι έτοιμος να παραδοθείς στο άδυτο, να πεθάνεις ανά πάσα στιγμή. Η Ελευσίνα κρατούσε τα μυστήρια της μυστικά και γι’ αυτό μπορούμε μόνο να εικάζουμε αλλά τα σημάδια που δείχνουν ότι η Αρχαίοι δεν ήταν οι πρώτοι χρήστες είναι πολλά».

Στην ερώτηση αν ποτέ, πιστεύει, ότι αυτού του είδους οι θεραπείες θα βρουν έστω χώρο για έρευνα στην Ελλάδα, η Λάρα λέει ότι, «Στην Ελλάδα υστερούμε πολύ δυστυχώς. Το ταμπού της απαγόρευσης από τη δεκαετία του ‘70 είναι ακόμα ηχηρό αλλά προσπάθειες γίνονται σιγά σιγά να ενημερωθεί ο κόσμος και να συντονιστεί η Ελλάδα με τις ιδεολογικές αλλά και κλινικές προόδους που παρατηρούνται στον υπόλοιπο κόσμο. Πρόσφατα μαζευτήκαμε ένα σύνολο Ελλήνων μέσα από τον χώρο από Ελλάδα, Αγγλία και Αμερική και δημιουργήθηκε η οργάνωση Κυκεών που μπορείτε να δείτε στο www.psychedelicsociety.gr με όραμα το εξής:

Οραματιζόμαστε ένα μέλλον όπου τα ψυχεδελικά θα αποστιγματιστούν και θα εκτιμηθούν ευρέως από την ελληνική κοινωνία. Ένα μέλλον που είναι συντονισμένο με τις διεθνείς εξελίξεις στην ψυχεδελική αναγέννηση, τόσο όσον αφορά τον παγκόσμιο μετασχηματισμό στη μεταρρύθμιση της πολιτικής για τα ναρκωτικά, όσο και την ενσωμάτωση των ψυχεδελικών ως θεραπευτικών εργαλείων/τροποποιήσεων μέσα στο πλαίσιο της ψυχοθεραπείας».

Η Λάρα τώρα ετοιμάζεται για το επόμενό της ταξίδι, κι εμείς μένουμε τουλάχιστον για την ώρα με τα Ελευσίνια Μυστήρια και το βιβλίο της Τζοάννα Χάρκουρτ-Σμιθ, το prequel αν θέλετε, των όσων διαβάσατε παραπάνω.

Drugs, ναρκωτικά και ψυχοδηλωτικά

Η Λάρα διευκρινίζει ότι, «Για να τα λέμε σωστά, άλλα είναι τα ναρκωτικά και άλλα τα ψυχοδηλωτικά. Υπάρχει μια γκάμα φαρμάκων όπως είναι η κοκαΐνη, η ηρωίνη κ.λπ., τα οποία είναι πάρα πολύ βλαβερά. Το αλκόολ επίσης. Υπάρχει όμως και μία άλλη γκάμα η οποία όταν χρησιμοποιείται σωστά και κάτω από σωστές συνθήκες set and setting, (όρος που επινοήθηκε από τον Λίρι και χρησιμοποιείται ευρέως και σήμερα) και με ανθρώπους που ξέρουν πώς να το διαχειριστούν και να βοηθήσουν τον άλλο, γίνονται εργαλεία και το αποτέλεσμα είναι τελείως διαφορετικό. Η μία κλάση των φαρμάκων αυτών σε παίρνει πολύ μακριά από τον εαυτό σου, σε κάνει “to check out”, να φύγεις, να χαθείς, να χάσεις τη ζωή σου, να χάσεις επαφή με τους ανθρώπους σου και επίσης είναι και πάρα πολύ εθιστικά. Η άλλη κλάση φαρμάκων που τώρα χρησιμοποιείται και βρίσκεται σε κλινικά στάδια, η έρευνά της έχει ξεκινήσει από το ‘50, περιλαμβάνει φάρμακα όπως η ψιλοκυβίνη, (το συστατικό μέσα στα μαγικά μανιτάρια), το LSD, το MDMA, η ιμπόγκα που βγαίνει από μια αφρικάνικη ρίζα δέντρου – εάν την πάρεις ξε-εθίζεσαι από την ηρωίνη. Έχει μέσα ψυχεδελικές ουσίες που, για δύο μέρες έχεις φύγει, αλλά αν είναι κανείς με σωστό θεραπευτή και μέσα σε σωστό περιβάλλον αποτοξινώνεται ο οργανισμός χωρίς πόνους, χωρίς παρενέργειες από την ηρωίνη και βγαίνεις από αυτό το “τριπ” των δύο ημερών, τελείως θεραπευμένος. Θέλει δουλειά όμως μετά, αλλά τουλάχιστον δεν είναι αυτό το πράγμα που σου δίνουν μεθαδόνη για να αντικαταστήσουν την ηρωίνη που δεν τη χρειάζεται ο οργανισμός.

» Στη Νέα Υόρκη υπάρχει ένας εξαιρετικά καταρτισμένος σε αυτό το θέμα Έλληνας, ο Dimitri Mugianis, ο οποίος μάλιστα είναι και το θέμα του ντοκιμαντέρ του Michel Negroponte, “I’m dangerous with love”.

» Το θέμα είναι ότι υπάρχει η κλάση των φαρμάκων που είναι καταστροφική και η κλάση εκείνων που είναι αναγεννησιακή, αναπλαστική, ξαναδημιουργεί τον άνθρωπο, είναι αυτό που λέει η λέξη: re-create. Ή μπορείς να τα πεις ψυχαγωγικά με την έννοια αγωγή της ψυχής. Ο Λίρι όταν ξεκίνησε να κάνει αυτά τα πειράματα (δεν ήταν μόνος του, τα έκαναν κι άλλοι), βρήκε ότι αυτά τα φάρμακα υπό τις σωστές συνθήκες θεραπεύουν τα τραύματα. Τότε ήταν το πρώτο κύμα των κλινικών ερευνών με τα ψυχοδηλωτικά και παράλληλα ήταν ο πόλεμος στο Βιετνάμ. Ο κόσμος άρχισε να τα παίρνει για χαβαλέ, στα σπίτια τους, σε πάρτι. Μάλιστα, ο Λίρι πήγε κάποια στιγμή και μίλησε στο Κογκρέσο και τους προειδοποίησε ότι θα γίνει αυτό το πράγμα και ζήτησε τη νομοθετική ρύθμιση αυτών των ουσιών ώστε ο κόσμος να μπορεί να τα πάρει κάτω από ασφαλείς συνθήκες και ότι αν τα απαγορέψουν το πρόβλημα θα είναι ανεξέλεγκτο, όπως και έγινε καθώς δεν τον άκουσαν. Όταν τα πάρεις αυτά τα φάρμακα, τα βλέπεις όλα όπως πραγματικά είναι, πέφτουν τα φίλτρα της πλύσης του εγκεφάλου και βλέπεις όλα αυτά που στήνουν οι κυβερνήσεις, όλα θρέφουν ένα σύστημα αυτοκαταστροφικό που διαλύει το οικοσύστημα της ζωής για χάρη της ανάπτυξης που ολοένα ενδυναμώνει την εξουσία κάποιων και οι υπόλοιποι δουλεύουν παπαγαλία , στα τυφλά σα ρομπότ γι’ αυτό τον σκοπό, χωρίς μέλλον – και ο κόσμος βγήκε στους δρόμους και άρχισε να διαδηλώνει και να ξεσπάει έτσι. Τότε ο Νίξον απαγόρευσε όλες τις κλινικές έρευνες, έκανε παράνομες τις ουσίες οπότε δεν μπορούσε κανείς να τα προμηθευτεί ούτε κλινικές μελέτες σε νοσοκομεία. Και τότε επικήρυξε τον Λίρι ως τον πιο επικίνδυνο άνθρωπο της Αμερικής, τον έβαλε φυλακή για ιδεολογικούς λόγους και κήρυξε πόλεμο κατά των ναρκωτικών.

» Αυτό ήταν καταστροφικό φυσικά γιατί όσο πιο πολύ κράτησε αυτός ο πόλεμος τόσο πιο πολύ τα ναρκωτικά γίνονταν δημοφιλή. Ο άνθρωπος ανέκαθεν, όπως και τα ζώα, είναι πολλές φορές που έχει ανάγκη να αλλάξει τη διάθεσή του, να αλλάξει το βλέμμα του, το πρίσμα του, την επίγνωσή του. Για αυτό τον λόγο ο κόσμος πίνει ή καπνίζει τόσους μπάφους ή πίνει αλκοόλ. Όλοι θέλουν λίγο να φύγουν από αυτό το pattern, να βρουν μια άλλη εκδοχή του εαυτού τους για λίγες ώρες».

» Είναι αυτό που είπε ο Άλντους Χάξλεϊ στο “The Doors of Perception”: ανοίγουν οι πόρτες και βλέπεις τα πάντα όπως ακριβώς είναι. Χωρίς παρωπίδες, χωρίς φίλτρα, χωρίς ροζ γυαλάκια, αλλά βλέπεις και πράγματα τα οποία είναι πάρα πολύ άσχημα. Και τα περισσότερα άσχημα είναι αυτά που κάνουνε αυτοί που είναι στην εξουσία. Και δυστυχώς εμείς ακολουθούμε και γινόμαστε άθελα μας συνωμότες και κρυσταλλοποιείται μια κουλτούρα καταστροφής, προς τον πλανήτη, τις γυναίκες, τα παιδιά, τους ΛΟΑΤΚΙ, τους ανθρώπους που διάλεξαν έναν διαφορετικό δρόμο.

» Όταν οι άνθρωποι που έρχονται να κάνουν ψυχεδελική θεραπεία μαζί με τον ατελείωτα όμορφο και θαυμαστό κόσμο της ανοιχτής συνειδητότητας θα δουν κάποια πράγματα που δεν τους αρέσουν γιατί ίσως για πρώτη φορά ανοίγουν τα μάτια τους, θα πρέπει κάποιος να είναι εκεί που θα τους βοηθήσει να το χειριστούν και θα τους υποστηρίξει όταν αυτοί ως αποτέλεσμα θα θέλουν να κάνουν κάποιες αλλαγές στη ζωή τους και ίσως και στο περιβάλλον τους. Αυτοί είναι οι psychedelic practitioners και το Multidisciplinary Association of Psychedelic Studies αναφέρει ότι θα χρειαστεί να εκπαιδευτούν τουλάχιστον 10.000 θεραπευτές και guides μέσα στην επόμενη δεκαετία για να καλυφθεί η τεράστια ανάγκη που υπάρχει».

ΕΓΓΡΑΦΕΙΤΕ ΣΤΟ NEWSLETTER ΜΑΣ

Tα καλύτερα άρθρα της ημέρας έρχονται στο mail σου

Δειτε περισσοτερα