Ηλίας Ευθυμιόπουλος «Ποιήματα»: Οι Κινέζοι

ΟΙ ΚΙΝΕΖΟΙ 
Δεν μ’ αρέσουν αυτοί οι Κινέζοι 
Τρώνε ποντικούς και νυχτερίδες 
Κι άσχημα τρωκτικά που τα λένε παγκολίνους 
Κι ύστερα κάνουν χού! όπως θαμπώνουμε τα τζάμια 
Πάνω στη μούρη σου 
Λένε πως είναι μέσα στην παράδοση 
Για το ιερό βουνό Χου που το ξορκίζουν κάθε χρόνο δέκα φορές  
Στις γιορτές του “Δράκου Πέφτοντας το Μαστίγιο” 
Χου είναι κι ο μεγάλος ποταμός 
Αυτός που τώρα έγινε φράγμα  
Κι ύστερα παίρνουν μικρά φαναράκια νυχτός 
Οδεύοντας προς Βορράν επί του Σινικού Τείχους  
Για να φαίνεται λεν απ’ το διάστημα  
Ενώ στην Καντόνα ακόμα σφάζουν προλεταρίους 
Τώρα τους σφάζουν συμβολικά, εις ανάμνησιν 
Τους βλέπω επίσης, διακόσια χρόνια μετά 
Στην Κουμουνδούρου που κάποτε ήταν λίμνη 
Πριν γίνει πλατεία και ξανά λίμνη 
Ψαρεύουν γόπες, αχινόγατους και βατραχόψαρα 
Εδώ στο κέντρο δεν υπάρχουν πια λευκοί,  
Ούτε μελαχρινοί, ούτε μαύροι, ούτε κόκκινοι 
Μόνο Κινέζοι κίτρινοι, με κράνη και φωσφορικά γιλέκα 
Σαν αυτά των εργατών του δρόμου 
Σαν τα γιλέκα των Γάλλων στα χαρακώματα 
Των Γάλλων που απέμειναν μετά τη Μεγάλη Επιδρομή 
Πού και πού να δεις κανά ψευτοτουρίστα 
Να κάθεται στα εικονικά παγκάκια της Ομόνοιας 
Δίπλα στους αστικούς ορυζώνες  
Και τους καταρράκτες της Waterloo 
Που χύνονται στις καταβόθρες της Αγίου Κωνσταντίνου 
Δίπλα στα γραφεία της ΔΗΜΑΡ. 

*

Ήμουν κι εγώ εκεί, ερχόμενος από τα Ευρωμνήματα 
Που απλώνονται πέρα ως τους Αγίους Εκατό 
Μέχρι το Μητρώον 
To ανεγερθέν προς τιμήν των σφραγιδοφυλάκων 
Ένας τόπος όλο κενοτάφια, μάντρες και πλαστικά κυπαρίσσια 
Και έρχονται τότε δύο να με αρπάξουν απ’ τις μασχάλες 
Φωνάζοντας “στην εντατική!”  
Όμως εγώ βγάζω φτερά και φεύγω  
Για τη Γη των Ασφοδέλων  
Στη Νίδα, πάνω στον Ψηλορείτη. 
Στην πηγή που βγάζει το άγαλμα με τ’ αθάνατο νερό. 

Διαβάστε περισσότερα για τον συγγραφέα και το βιβλίο εδώ