Η ανάγκη να αφηγηθούμε τη ζωή μας, να την εντάξουμε σε ένα αφηγηματικό είδος, είναι η ανάγκη να κατανοήσουμε τον κόσμο, να τον νοηματοδοτήσουμε – ανάγκη διαχρονική, όπως έχει φανεί, από την εποχή της ζωγραφικής των σπηλαίων που αναπαριστούσαν πρακτικές της καθημερινής ζωής ή τη μαρτυρία «Κύρου Ανάβαση» του Ξενοφώντα.
Η (αυτο)βιογραφία είναι είδος που σήμερα, διόλου τυχαία, ανθεί, όπως ακριβώς μεσουρανούσε στη βικτωριανή εποχή ή στα ψυχροπολεμικά χρόνια. Περιόδους δηλαδή ανακατατάξεων και αστάθειας, στους οποίους η κρίση αποτυπώνεται με μια ροπή προς την ενδοσκόπηση, προς την ανάγκη αφηγηματοποίησης του εαυτού. Με άλλα λόγια;, σε κρίσιμες εποχές, οι άνθρωποι θέλουν να διηγηθούν την ιστορία τους, και διαμέσου αυτής, να μιλήσουν για την εποχή τους. Σήμερα, με την ευκολία και προσβασιμότητα των ψηφιακών μέσων, τα μπλογκ και τα κοινωνικά μέσα δικτύωσης αποτελούν το καθένα τους μία ακόμα κραυγή για προσοχή, μία ακόμα μίνι εκδοχή αυτοβιογραφίας.
Με το πρωτότυπο σεμινάριο «Ζωή: Οδηγίες Χρήσεως», η διακεκριμένη συγγραφέας και δημοσιογράφος Αμάντα Μιχαλοπούλου θα γνωρίσει τους ενδιαφερόμενους στο λογοτεχνικό είδος της βιογραφίας και της αυτοβιογραφίας. Μέσα από απλές μεθόδους, ασκήσεις και ιστορικές αναδρομές, θα μυήσει τους συμμετέχοντες στη μαγεία της βιωματικής γραφής – γραφή που σαρκώνεται μέσα από επιστολές, ημερολογιακές καταγραφές, κείμενα βασισμένα σε κειμήλια και προσωπικές φωτογραφίες.
Οι ασκήσεις και τα αυτοβιογραφικά κείμενα ελληνικής και παγκόσμιας γραμματείας που θα μελετηθούν θα εστιάσουν στους κινδύνους του είδους της αυτοβιογραφίας (ναρκισισμός, μισαλλοδοξία, επιθυμία εκδίκησης, εξιδανίκευση). Αλλά και στην πνευματική και σωματική εγρήγορση που προσφέρει η αφήγηση της ζωής μας (αναγνώριση κινήτρων, κατανόηση, ενσυναίσθηση, θάρρος, απελευθέρωση).
Το μεγαλύτερο δέλεαρ είναι και η πλούσια δεξαμενή εμπειριών από την οποία θα αντλήσουν οι συμμετέχοντες, αφού το σεμινάριο θα πλαισιώσουν με επισκέψεις τους πολλοί και αναγνωρισμένοι καλεσμένοι από τον χώρο των τεχνών και των γραμμάτων. Μεταξύ αυτών ο συγγραφέας και ακαδημαϊκός Θανάσης Βαλτινός, η ψυχαναλύτρια Κατερίνα Πουλοπούλου, η θεατρική συγγραφέας Έλενα Πέγκα και η κινησιολόγος Μαρία Καρακωστάνογλου.
Ντιπ τίποτα δεν μου έμαθαν οι έρωτες, εμένα προσωπικά – αλλά στη Δήμητρα Ζάφειρα έμαθαν διάφορα πράγματα, τα οποία μοιράζεται μαζί μας με το χρήσιμο, τελικά, βιβλίο της.
Με το μυθιστόρημα «Η Βιβλιοθήκη των Ανήσυχων Κόσμων» συμμετέχει ενεργά στη συζήτηση για τα οφέλη και τους κινδύνους της τεχνητής νοημοσύνης και προσφέρει άφθονο υλικό για σκέψη
17°
