Θεατρο - Οπερα

Ντμίτρι Γιουρόφσκι: «Αν ο Τσαϊκόφσκι ζούσε λίγο περισσότερο, θα ήταν σίγουρα ένας από τους πρωτοπόρους του 20ού αιώνα»

Μιλήσαμε με τον διακεκριμένο αρχιμουσικό για την «Ντάμα Πίκα» στην Εθνική Λυρική Σκηνή και τον δημιουργό της

Λένα Ιωαννίδου
10’ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

Ντάμα πίκα, 63 χρόνια μετά, στην Εθνική Λυρική Σκηνή

Μετρημένοι στα δάχτυλα θα είναι δυστυχώς όσοι παρακολούθησαν ή έστω θυμούνται το πρώτο ανέβασμα της «Ντάμα πίκα», στις 15 Φεβρουαρίου 1963, στην παλιά Λυρική. Να όμως που η καθηλωτική όπερα του Πιοτρ Ίλιτς Τσαϊκόφσκι, επιτέλους επιστρέφει στην Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος σε μια νέα μεγάλη παραγωγή σε σκηνοθεσία του διεθνώς καταξιωμένου Βρετανού σκηνοθέτη Στήβεν Λάνγκριτζ και μουσική διεύθυνση του Ντμίτρι Γιουρόφσκι.

Πόσα όμως γνωρίζουμε γι’ αυτό το αριστούργημα του ύστερου ρομαντισμού; Η Athens Voice ζήτησε τα φώτα του διακεκριμένου αρχιμουσικού κι εκείνος ανταποκρίθηκε με ενθουσιασμό. Στη συζήτηση που ακολουθεί ο Ντμίτρι Γιουρόφσκι, βαθύς γνώστης του ρωσικού οπερατικού ρεπερτορίου, μας εισάγει στον μαγικό αλλά και σκοτεινό κόσμο της Ντάμα Πίκα και του δημιουργού της.

Ντμίτρι Γιουρόφσκι - Who is Who

Ο Ντμίτρι Γιουρόφσκι, γεννήθηκε στη Μόσχα το 1979 και ανήκει σε μια από τις γνωστότερες μουσικές οικογένειες της Ρωσίας. Είναι ο μικρότερος γιος του μαέστρου Μιχαήλ Γιουρόφσκι και αδελφός του επίσης διεθνώς καταξιωμένου αρχιμουσικού Βλαντιμίρ Γιουρόφσκι, ενώ ο παππούς του ήταν συνθέτης. Με διεθνή σταδιοδρομία και περισσότερες από εκατό παραγωγές όπερας στο ενεργητικό του, έχει εμφανιστεί σε κορυφαία λυρικά θέατρα, όπως η Κρατική Όπερα της Βαυαρίας, η Όπερα του Παρισιού, η Βασιλική Όπερα του Λονδίνου και το Θέατρο Μπολσόι. Έχοντας ιδιαίτερη εξοικείωση στη ρωσική οπερατική παράδοση στον πυρήνα του ρεπερτορίου του βρίσκονται έργα των Τσαϊκόφσκι, Μούσσοργκσκι, Σοστακόβιτς, Προκόφιεφ, αλλά και με τη γερμανική όπερα, ιδιαίτερα Βάγκνερ και Ρίχαρντ Στράους.

Ο Ντμίτρι Γιουρόφσκι μιλάει για τη «Ντάμα πίκα» στην Εθνική Λυρική Σκηνή

Έχετε διευθύνει τη Ντάμα πίκα...
Πολλές, πολλές, πολλές φορές!

... Κάθε φορά λοιπόν που ξεκινάτε πρόβες με μια άλλη ορχήστρα, ανακαλύπτετε κάτι καινούργιο σε αυτή την όπερα;
Αυτό νομίζω ισχύει για κάθε μουσικό, για κάθε τραγουδιστή και για κάθε μαέστρο, ακόμα κι αν έχει ερμηνεύσει το έργο πάνω από εκατό φορές. Το πρόβλημα όταν γνωρίζεις απέξω μια παρτιτούρα είναι ότι αποκτάς αυτοματισμούς , δεν σκέφτεσαι καν, είναι μέσα σου. Όμως μερικές φορές χρειάζεται να κάνεις ένα βήμα πίσω, να προσεγγίζεις το έργο σαν να είναι η πρώτη σου φορά. Ειδικά για τη Ντάμα πίκα, αυτά που έχει να σου δώσει είναι απίστευτα αν σκεφτείς ότι την υπογράφουν δύο ιδιοφυίες, ο Πούσκιν και ο Τσαϊκόφσκι.

Έχετε διευθύνει σε πολλές χώρες και έχετε συνεργαστεί με ορχήστρες που έχουν διαμορφωθεί από πολύ διαφορετικές μουσικές παραδόσεις. Όταν συναντάτε μια καινούργια ορχήστρα, τι περιμένετε; Και τι θα θέλατε να προσφέρετε μέσα από τη συνεργασία σας με την Ορχήστρα της Εθνικής Λυρικής Σκηνής;

Πρέπει να πω ότι αισθάνομαι προνομιούχος, γιατί ξέρω ότι αυτό το έργο παρουσιάστηκε από την ΕΛΣ πριν από 60 και χρόνια. Κανείς από όσους συμμετέχουν τώρα στη χορωδία, στην ορχήστρα, στη σκηνή, δεν έχει ερμηνεύσει Ντάμα πίκα. Και αυτό είναι ενδιαφέρον, γιατί μπορούμε να την ανακαλύψουμε και να την εξερευνήσουμε μαζί. Βασικά ο ρόλος μου είναι να βοηθήσω τους ανθρώπους να κατανοήσουν την παρτιτούρα μέσα από μια συγκεκριμένη οπτική, αλλά ίσως κι εκείνοι έχουν να μου προσφέρουν μια προσέγγιση, την οποία πιθανότατα δεν είχα σκεφτεί. Μπορεί να μην έχουν την ίδια γνώση και εμπειρία, αλλά η φρέσκια ενέργειά τους έχει τη δύναμη να γεννά νέες συγκινήσεις και ο χρόνος που αφιερώνουμε εδώ, όλες αυτές τις εβδομάδες, είναι αληθινά παραγωγικός. Και κάτι ακόμα. Έχω συνεργαστεί σε διάφορες χώρες με Έλληνες τραγουδιστές – έχετε άλλωστε μεγάλη παράδοση στις λυρικές φωνές. Είναι όμως η πρώτη φορά που δουλεύω με αμιγώς ελληνική ορχήστρα, χορωδία αλλά και σολίστ – εκτός του Ντμίτρι Γκολόβνιν και της Ματίλντε Βάλλεβικ. Διαπιστώνω λοιπόν ότι πολλά από τα πολιτισμικά χαρακτηριστικά τους, είναι πολύ κοντά στη ρωσική κουλτούρα συνεπώς και στο πνεύμα του Τσαϊκόφσκι. Έχω την αίσθηση δε, ότι ενώ δεν μιλούν ρωσικά, κατανοούν συναισθηματικά και μουσικά το νόημα αυτού που τραγουδούν- κάτι βέβαια που ισχύει στην όπερα για κάθε γλώσσα.

A. Stylianaki και D. Golovnin στη «Ντάμα πίκα» στην Εθνική Λυρική Σκηνή © Αντρέας Σιμόπουλος

Μια μουσική γεμάτη εκπλήξεις

Πιστεύετε ότι η Ντάμα πίκα έχει παγίδες ή δύσκολα σημεία στα οποία πρέπει να δώσει προσοχή μια ορχήστρα που δεν την έχει ερμηνεύσει ποτέ πριν;

Νομίζω ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα, αλλά και το πιο ενδιαφέρον, είναι ότι έχεις τη συμφωνική μουσική του Τσαϊκόφσκι, η οποία είναι μεν τεχνικά απαιτητική αλλά ρέει ομαλά και δεν είναι δύσκολο να την ακολουθήσεις. Όμως, ξαφνικά, αυτό αλλάζει. Η Ντάμα πίκα είναι ένας συνδυασμός μουσικού θεάτρου και δράματος, ειδικά όταν μιλάμε για χαρακτήρες όπως ο Χέρμαν ή η Κόμισσα, μεταξύ των οποίων δημιουργείται τρομερή ένταση. Ο Τσαϊκόφσκι αναζητούσε αυτή την ένταση και την τρέλα. Έτσι, η μουσική του, από μελωδική, γίνεται απότομα παρανοϊκή, τρομακτική. Για τους μουσικούς, αυτή η αλλαγή δεν είναι πάντα εύκολο να εντοπιστεί και δυσκολεύονται, όχι μόνο εδώ αλλά παντού.

Στην όπερα αυτή η μουσική μοιάζει να έχει τον δικό της δραματικό ρόλο: αποκαλύπτει όσα οι χαρακτήρες δεν μπορούν ή δεν θέλουν να εκφράσουν με λόγια. Πώς προσεγγίζετε αυτή την πολύπλοκη σχέση ανάμεσα στην ορχήστρα και τους τραγουδιστές;

Είναι ενδιαφέρον που το λέτε, γιατί είναι απολύτως αληθές. Η ορχήστρα έχει διαφορετικούς ρόλους. Κάθε ρόλος στη σκηνή υποστηρίζεται είτε από μια μελωδία, για παράδειγμα ένα λάιτμοτιβ στην παράδοση των βαγκνερικών έργων, είτε από κάποιο όργανο. Το αγαπημένο μου, αυτό που ακούγεται στις πιο σκοτεινές δραματικές σκηνές της Ντάμα πίκα, είναι το μπάσο κλαρινέτο. Εκείνη την εποχή ήταν ήδη σε χρήση – με πιο διάσημο παράδειγμα την Αΐντα του Βέρντι. Ο Τσαϊκόφσκι όμως προχώρησε ένα βήμα παραπέρα. Ανακάλυψε στο μπάσο κλαρινέτο τα βαθιά, μυστηριώδη, δυσοίωνα ηχοχρώματα που συναντά κανείς ξανά στη μουσική ταινιών τρόμου του πρώτου μισού του 20ού αιώνα –μέχρι και στον Χίτσκοκ– όταν η δυνατή, σκοτεινή και μερικές φορές «μοχθηρή» ηχητική απόχρωσή του έγινε μόδα. Η μουσική εδώ, κρύβει μέσα της μια επιπλέον ζωή. Ο κλαρινετίστας επομένως θα πρέπει να γνωρίζει ακριβώς τι συμβαίνει στις συγκεκριμένες σκηνές, τι λένε οι ήρωες, όχι μόνο για να υποστηρίξει τη δράση, αλλά και γιατί πρέπει να δημιουργήσει και να ερμηνεύσει τον δικό του ρόλο.. Ο Τσαϊκόφσκι ξέρει πώς να δημιουργεί σχέσεις που δεν είναι καν ορατές, μεταφέροντας τη σύγκρουση και την ενέργειά τους μέσα στην ορχήστρα.

Να αναφέρω ένα ακόμα παράδειγμα σύγκρουσης. Στη Ντάμα πίκα υπάρχουν πολύ όμορφες στιγμές ρωσικής ορθόδοξης μουσικής. Όχι μόνο στο φινάλε με την α καπέλα προσευχή της χορωδίας, αλλά κυρίως στην 3η Πράξη, όπου τον μονόλογο του τρομοκρατημένου Χέρμαν συνοδεύει από τα παρασκήνια ένας ύμνος της νεκρώσιμης ακολουθίας -στον ενταφιασμό της Κόμισσας- και ο απόκοσμος ήχος των εγχόρδων της ορχήστρας. Εδώ ο Τσαϊκόφσκι εισάγει την πνευματικότητα, μολονότι είναι σαφές ότι ο Χέρμαν δεν ενδιαφέρεται για τη θρησκεία και τον Θεό. Βασανίζεται από τις δικές του εμμονές. Κι όμως, τη στιγμή των μεγαλύτερων αμφιβολιών του, ο συνθέτης με την επιλογή του δημιουργεί ένα ακόμα τοπίο σύγκρουσης το οποίο αντιλαμβανόμαστε μόνο μέσω της μουσικής γλώσσας.

© Γιάννης Αντώνογλου

Ποιος είναι αλήθεια ο Χέρμαν;

Λέγεται ότι ο Τσαϊκόφσκι ταυτίστηκε βαθιά με τον χαρακτήρα του Χέρμαν. Πιστεύετε ότι είναι κατά κάποιον τρόπο το alter ego του;

Είναι ένα ερώτημα. Ο Τσαϊκόφσκι πέρασε όλη του τη ζωή μέσα σε εντάσεις για διάφορους λόγους, όχι μόνο λόγω της σεξουαλικής του ταυτότητας. Ο ίδιος, ένας διάσημος συνθέτης, ένιωθε πάντα μέσα του μια συναισθηματική σύγκρουση. Πιθανώς λοιπόν μέσω του Χέρμαν, να «παρατηρούσε» πώς συμπεριφέρεται κάποιος που βρίσκεται αντιμέτωπος με τα πάθη του, με τον τζόγο, αλλά και με τον ανέφικτο έρωτα. Υπάρχει επίσης το ζήτημα της εμμονής. Δεν ξέρω αν ο Τσαϊκόφσκι ήταν εμμονικός, τουλάχιστον, δεν φαίνεται από τις επιστολές του, η μουσική του όμως έχει τη δύναμη να εκφράζει έντονα συναισθήματα και η εμμονή στο ρίσκο είναι ένα από αυτά. Ίσως ο Τσαϊκόφσκι να ήθελε να είναι πιο ριψοκίνδυνος στη ζωή του και καθώς δεν ήταν εφικτό, ειδικά στη Ρωσία, να ανακάλυψε ότι μέσω του Χέρμαν μπορούσε να μιλήσει γι’ αυτό, να το ζήσει – κάνοντας ένα είδος πρώιμης ψυχοθεραπείας. Την ίδια δυνατότητα όμως, να βιώσουν τις αμφιβολίες, τις συγκρούσεις, τα συναισθήματά τους, προσφέρει με τη μουσική του, τόσο στον ακροατή όσο και στον ερμηνευτή.

Στο λιμπρέτο η λογική συγκρούεται διαρκώς με το υπερφυσικό. Πώς ερμηνεύει η ορχήστρα για παράδειγμα την προφητεία για τα τρία τραπουλόχαρτα ή τις παραισθήσεις του Χέρμαν;

Αυτό για μένα είναι το εύκολο κομμάτι, γιατί είναι ξεκάθαρο. Όλα βρίσκονται στην παρτιτούρα. Αλλού είναι η δυσκολία. Στη Ντάμα πίκα μιλούν για αγάπη, αλλά δεν υπάρχει και πολλή από αυτή. Κι αυτό αποτυπώνεται στη μουσική. Με εξαίρεση μερικά πολύ σύντομα επεισόδια που ντύνουν τις λιγοστές επαφές των δύο ηρώων, η ορχήστρα υπογραμμίζει τις εμμονές του Χέρμαν με τα τρία τραπουλόχαρτα και τον τζόγο, ή την επιθυμία του για τη Λίζα και τα συναισθήματα που τον κυριεύουν – περισσότερο αρνητικά παρά θετικά- αλλά όχι τον έρωτα. Στην αρχή, πριν μάθει για το μυστικό της κόμισσας, στόχος του Χέρμαν είναι να κατακτήσει τη Λίζα. Είναι όμως χειριστικός. Λίγο μετά την πρώτη τους γνωριμία την απειλεί ότι θα αυτοκτονήσει αν δεν γίνει δική του κι εκείνη που δεν θέλει να πεθάνει, δέχεται. Το ερωτικό ντουέτο που κλείνει την 1η Πράξη διαρκεί ελάχιστα και στις συναντήσεις που ακολουθούν η μουσική δεν μαρτυρά πολλά για τη σχέση τους – άλλωστε μόνο η Λίζα είναι αληθινά ερωτευμένη. Και ξαφνικά, σε μια κρίσιμη στιγμή, μετά το θάνατο της κόμισσας, όταν το ζευγάρι βρίσκεται ξανά, τραγουδούν το πιο ταραγμένο, τρελό ερωτικό ντουέτο που έχετε ακούσει. Η μουσική είναι ρομαντική αλλά παγωμένη. Ο Χέρμαν απλώς επαναλαμβάνει τα λόγια της Λίζα αφού το μυαλό του είναι αλλού. Βιάζεται να πάει στη λέσχη να παίξει και να κερδίσει. Κι εκείνη, όταν φεύγει, συνειδητοποιεί το ναυάγιο του έρωτά τους και πνίγεται στα νερά του καναλιού .

Μια ιστορία αγάπης, χωρίς αγάπη…

Ακριβώς. Είναι μια ιστορία αγάπης όπου ο ένας κάνει τον άλλον δυστυχισμένο.

Ο κοσμοπολίτης της μουσικής

Θα κατατάσσατε τη μουσική όπερας του Τσαϊκόφσκι σε ένα συγκεκριμένο είδος;

Το θέμα της σχέσης του Τσαϊκόφσκι με διαφορετικά είδη όπερας, είναι περίπλοκο και δύσκολα θα τον κατατάσσαμε κάπου. Δεν ανήκει ακριβώς ούτε στην κλασική όπερα, ούτε στο ιταλικό μπελκάντο, ούτε στη μεγάλη όπερα. Αντλούσε ιδέες από διαφορετικές πηγές. Ήταν θα λέγαμε ένας κοσμοπολίτης όσον αφορά το λυρικό του ιδίωμα. Για παράδειγμα στο Ποιμενικό, από τη δεύτερη πράξη της Ντάμας πίκα, ακούμε, μέσα από τη δική του μουσική γλώσσα, Μότσαρτ, έναν από τους αγαπημένους του συνθέτες. Εκτιμούσε επίσης τη μουσική του Ροσσίνι, του Βέρντι, ιδιαίτερα του Μπελίνι, και έμαθε πολλά από αυτούς. Ωστόσο στις όπερές τους η δομή, άρια, ντουέτο, χορωδιακό, του φαινόταν λίγο ψεύτικη. Ήθελε κάτι πιο ρεαλιστικό και το βρήκε στον Βάγκνερ.

Είναι γνωστό ότι ο Τσαϊκόφσκι, παράλληλα με τη σύνθεση, εργαζόταν ως μουσικοκριτικός, και παρευρισκόταν συχνά σε πρεμιέρες και φεστιβάλ, ενώ ήταν τακτικός επισκέπτης στο Μπάιροϊτ. Το περίεργο είναι ότι δεν του άρεσε η μουσική του Βάγκνερ. Είχε όμως πει κάτι πολύ έξυπνο: «Δεν μου αρέσει, αλλά ο κόσμος του έχει μια μεταδοτική ενέργεια, που δεν μπορείς να της αντισταθείς. Θέλοντας και μη, θα γίνεις μέρος της».

Πράγματι, στις όπερες που συνέθεσε μετά την εμπειρία του Μπάιροϊτ -η «Μάγισσα» είναι μία από αυτές- διακρίνουμε βαγκνερικές επιρροές. Ο Χέρμαν, στη Ντάμα Πίκα, είναι ένας τυπικός Γερμανός, όπως ο Ζίγκφριντ και το λάιτμοτίβ του κινείται προς την κατεύθυνση της γερμανικής μουσικής. Δεν ξέρω αν ήταν σκόπιμο ή όχι. Μερικές φορές οι ιδιοφυείς συνθέτες, δημιουργούν μια ατμόσφαιρα χωρίς να μπορούν καν να εξηγήσουν το γιατί. Αυτό πιθανώς εξηγεί και τα στοιχεία του 20ού αιώνα που εντοπίζουμε στην ίδια όπερα. Πιστεύω πως αν ο Τσαϊκόφσκι ζούσε μέχρι τα 70 –πέθανε μόλις στα 53 του– θα ήταν σίγουρα ένας από τους πρωτοπόρους του νέου αιώνα.

© Γιάννης Αντώνογλου

Ο μαέστρος συναντά τον σκηνοθέτη

Στη νέα παραγωγή της Λυρικής συνεργάζεστε με τον σκηνοθέτη Στίβεν Λάνγκριτζ. Ποιες είναι οι εντυπώσεις σας;

Δεν έχουμε συνεργαστεί άλλη φορά αλλά γνωριζόμαστε από παλιά. Ήξερα καλά τον πατέρα του Φίλιπ, έναν από τους σπουδαιότερους τενόρους της Βρετανίας. Ο αδελφός μου επίσης έχει συνεργαστεί με τον Στίβεν στο Φεστιβάλ του Γκλάιντμπορν το οποίο διευθύνει. Είναι η πρώτη φορά που ανεβάζει Ντάμα πίκα και μπορώ φυσικά να βοηθήσω, αν χρειαστεί, καθώς γνωρίζω καλά την όπερα. Όμως είναι υπέροχο να βλέπεις τη χαρά του μπαίνοντας σε αυτόν τον τόσο διαφορετικό κόσμο. Ο Στίβεν δεν μιλά ρωσικά, όμως κατανοεί το νόημα των λέξεων, και δουλεύει πολύ πάνω στις προθέσεις κάθε χαρακτήρα με γνώση, αλλά και συναισθηματική αντίληψη. Το να έχω δίπλα μου κάποιον σαν τον Στίβεν που ανακαλύπτει ανεξερεύνητες πτυχές της Ντάμα πίκα , μου ανοίγει και εμένα νέες προοπτικές. Του είμαι ευγνώμων. Είμαι τυχερός που συναντηθήκαμε για αυτή την παραγωγή και το απολαμβάνω!

Ο Λάνγκριτζ δεν μεταφέρει χρονικά την ιστορία της Ντάμα πίκα στη σύγχρονη εποχή, όπως ίσως θα περιμέναμε, αλλά την κρατά στον 18ο αιώνα.

Αν μιλάμε για κοστούμια και σκηνικά, ναι, βρισκόμαστε στα τέλη του 18ου αιώνα. Όμως οι κοινωνικές συμβάσεις, οι σχέσεις των χαρακτήρων, οι συγκρούσεις, τα συναισθήματά τους, δεν είναι παλιομοδίτικα. Η Ντάμα πίκα μιλά για σημερινά προβλήματα. Η δουλειά, ο στόχος τόσο του σκηνοθέτη όσο και της ορχήστρας που διευθύνω είναι να κάνουμε την ιστορία και αυτά που κρύβει κάτω από την επιφάνεια κατανοητά στο κοινό, να είναι απολύτως σαφή και λογικά όσα συμβαίνουν στη σκηνή και ποιο συναίσθημα βάζουμε σε αυτά. Εύχομαι να καταφέρουμε να αγγίξουμε τον κόσμο.

Μια μουσική δυναστεία

Μεγαλώσατε σε μια μουσική οικογένεια, με τον πατέρα και τον αδελφό σας να είναι και οι δύο διακεκριμένοι μαέστροι. Ένα περιβάλλον σαν κι αυτό αναμφίβολα προσφέρει σημαντική βοήθεια αλλά μπορεί να κρύβει και παγίδες. Πώς καταφέρατε διαμορφώσετε τη δική σας μουσική ταυτότητα;

Ναι, πάντα υπάρχει ένα ρίσκο. Το πλεονέκτημα για μένα ήταν ότι μεγάλωσα μέσα στο θέατρο. Έχω ζήσει αυτή την ιδιαίτερη ατμόσφαιρα της ορχήστρας, τη μαγεία της μουσικής. Φυσικά, ο κόσμος θα κάνει πάντα συγκρίσεις, αλλά, για όνομα του Θεού, δεν κάνουμε πρωταθλητισμό, δεν κυνηγάμε ρεκόρ, να πηδήξουμε ψηλότερα ή να τρέξουμε γρηγορότερα. Ποτέ δεν έχουμε συγκρίνει ο ένας τον άλλον στην οικογένειά μας. Έχουμε τις ίδιες αξίες στη ζωή μας και τον ίδιο σεβασμό για το επάγγελμα αλλά ο καθένας ακολουθεί το δρόμο του.

Ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα που έμαθα από τον πατέρα μου, τον πρώτο μου δάσκαλο, ήταν να σέβομαι τις διαφορετικές απόψεις -το ίδιο ισχύει και για τον αδελφό μου. Οφείλεις να τις γνωρίσεις αλλά μετά πρέπει να διαμορφώσεις τη δική σου άποψη για την τέχνη σου. Δεν χρειάζεται να είσαι σαν κάποιον άλλο. Έτσι, ποτέ δεν προσπάθησα να κάνω σκόπιμα κάτι διαφορετικά ούτε να κάνω σκόπιμα το ίδιο με κάποιον άλλο. Αναζητούσα μόνος μου τρόπους έκφρασης, γνωρίζοντας ότι μπορεί και να μην είναι οι ιδανικοί. Πιστεύω πως κάθε φορά πρέπει να απαιτείς το 100% από τον εαυτό σου. Δεν έχει σημασία τι κάνεις. Αφήνεις τους άλλους να κρίνουν τη δουλειά σου-που ούτως ή άλλως θα το κάνουν. Είμαστε καλλιτέχνες και αυτή είναι η ζωή μας. Αλλά οι προσδοκίες σου πρέπει να είναι πάντα υψηλότερες από τις προσδοκίες οποιουδήποτε άλλου.

Ντάμα πίκα εν συντομία

Η ιστορία εκτυλίσσεται στην Αγία Πετρούπολη στα τέλη του 18ου αιώνα. Ο Χέρμαν, ένας φτωχός αξιωματικός διεκδικεί ερωτικά τη Λίζα η οποία είναι αρραβωνιασμένη με τον πλούσιο πρίγκιπα Γελέτσκι. Η εμμονή του όμως είναι να μάθει ένα μυστικό που, όπως φημολογείται, κατέχει μόνο μια ηλικιωμένη Κόμισσα, συγγενής της Λίζα. Το μυστικό αυτό υπόσχεται τύχη, πλούτη και εξουσία αλλά καταστρέφει όσους το κυνηγούν. Ο Χέρμαν με τη βοήθεια της Λίζα μπαίνει κρυφά στο σπίτι της Κόμισσας, εμφανίζεται μπροστά της και της ζητά εκβιαστικά να του αποκαλύψει το μυστικό. Η ηλικιωμένη γυναίκα τρομοκρατείται και πεθαίνει από την καρδιά της χωρίς να του πει τίποτα. Αργότερα, το φάντασμά της επισκέπτεται τον Χέρμαν στον ύπνο του και του αποκαλύπτει τα τρία μαγικά χαρτιά : Τρία, Επτά, Άσσος. Ο Χέρμαν, σίγουρος ότι κατέχει το μυστικό των “Tri karty” καταφθάνει στη χαρτοπαικτική λέσχη, ποντάρει την περιουσία του και κερδίζει στους δύο πρώτους γύρους με το Τρία και το Επτά. Στον τρίτο γύρο όμως, ο Άσσος δεν εμφανίζεται. Η Ντάμα πίκα που έντρομος βλέπει ότι κρατά στα χέρια του, νομίζει ότι έχει το πρόσωπο της Κόμισσας. Παθαίνει αμόκ και αυτοκτονεί μπροστά στους συμπαίκτες του, ενώ η Λίζα έχει ήδη δώσει τέλος στη ζωή της.

***

Info

Ντάμα πίκα
Πιοτρ Ίλιτς Τσαϊκόφσκι
Ημερομηνίες:
06, 09, 13, 17, 23, 27, 30 Δεκ 2026 & 05 Ιαν 2027
Ώρα έναρξης: 19.00 (Κυριακή: 18.30)
Τιμές εισιτηρίων: 120€, 90€, 70€, 60€, 55€, 35€, 20€, 15€, Φοιτητικό, παιδικό: €15, Περιορισμένης ορατότητας: €10

Συντελεστές
Μουσική διεύθυνση: Ντμίτρι Γιουρόφσκι
Σκηνοθεσία: Στήβεν Λάνγκριτζ
Σκηνικά, κοστούμια: Κέιτι Ντάβενπορτ
Φωτισμοί: Πήτερ Μάμφορντ
Κινησιολογία: Νταν Ο’Νηλ
Διεύθυνση χορωδίας: Αγαθάγγελος Γεωργακάτος
Διεύθυνση παιδικής χορωδίας: Κωνσταντίνα Πιτσιάκου

Πρωταγωνιστούν: Χέρμαν: Ντμίτρι Γκολόβνιν, Κόμης Τόμσκι / Ζλατογκόρ: Τάσος Αποστόλου, Πρίγκιπας Γελέτσκι: Τάσης Χριστογιαννόπουλος, Τσεκαλίνσκι: Ανδρέας Καραούλης, Σούριν: Γιάννης Γιαννίσης, Τσαπλίτσκι / Τελετάρχης: Ελευθέριος Καλπακτσίδης, Ναρούμοφ: Μαξίμ Κλονόφσκι, Κόμησσα: Ματίλντε Βάλλεβικ, Λίζα: Άννα Στυλιανάκη, Πολίνα / Μιλοβζόρ: Χρυσάνθη Σπιτάδη, Γκουβερνάντα: Αναστασία Κότσαλη, Μάσα / Πριλέπα: Μιράντα Μακρυνιώτη. Με την Ορχήστρα, τη Χορωδία και την Παιδική Χορωδία* της ΕΛΣ *στο πλαίσιο της εκπαιδευτικής της αποστολής