Χώρισέ με ΑΕ και ΣΙΑ: Μπήκαμε στις πρόβες στο Θησείον και μιλήσαμε με τους συντελεστές

Βρέθηκα στο Θέατρο Θησείον πριν από λίγες ημέρες για να παρακολουθήσω την πρόβα και να μιλήσω με τους συντελεστές της παράστασης «Χώρισέ με ΑΕ & ΣΙΑ» που σκηνοθετεί η Κόρα Καρβούνη. Παρακολούθησα ένα μέρος της πρόβας και στη συνέχεια συνομίλησα με τους συντελεστές. Ο χώρος επιβάλει λίγο-πολύ ένα πιο μίνιμαλ σκηνικό, όπως συμβαίνει και σε άλλες παραστάσεις που έχουμε δει σε αυτό το θέατρο. Μια μακρόστενη σκηνή, με θέσεις δεξιά και αριστερά. Οι ηθοποιοί δίνουν βάση στην κίνησή τους και την απεύθυνσή τους, έχοντας στον νου τους ότι στέκονται σχεδόν «γυμνοί» μπροστά στους θεατές. Αυτή είναι η σκηνική οδηγία που ακούω από τη σκηνοθέτρια και βλέπω να εφαρμόζει ο θίασος. Μετά την πρόβα τους, καθίσαμε για λίγο και μιλήσαμε για την παράσταση, τα θέματα που θίγει και τη μεταξύ τους συνεργασία. Αυτό που είχε ενδιαφέρον κατά τη διάρκεια της συζήτησής μας ήταν ότι υπήρχε ένα πολύ ζεστό κλίμα μεταξύ τους, έντονη χημεία, ενώ ο ένας συμπλήρωνε τον άλλον. Στις απαντήσεις τους, άκουσα πολύ ουσιαστικά και αληθινά πράγματα που όλοι λίγο-πολύ σκεφτόμαστε, αλλά μερικές φορές φοβόμαστε να ομολογήσουμε, κάτι που θίγει σε ένα βαθμό και η παράσταση.

«Χώρισε με ΑΕ & Σία» στο Θησείον

Η Κόρα Καρβούνη στην πρώτη της σκηνοθεσία επιλέγει μια γαλλική κωμωδία του Τριστάν Πτιζιράρ, το «Χώρισέ με ΑΕ & ΣΙΑ», που ανεβάζει  για πρώτη φορά στα ελληνικά στο θέατρο Θησείον με έναν θίασο τριών ηθοποιών, τον Μιχάλη Συριοπούλο, τη Βάσω Καβαλλιεράτου και τον Στάθη Κόικα, ενώ τη μουσική της παράστασης υπογράφει ο Φοίβος Δεληβοριάς. 

Η επιλογή της παράστασης

Η Κόρα Καρβούνη σκηνοθετεί μια σύγχρονη κωμωδία με γρήγορο ρυθμό και εύστοχα μηνύματα, με τα οποία εύκολα μπορεί να ταυτιστεί πολύς κόσμος και να αναγνωρίσει τον εαυτό του ή τη σχέση του επί σκηνής. Ο αρχικός τίτλος «Rupture à domicile» (Χωρισμός κατ’ οίκον) αλλάζει σε «Χώρισέ με ΑΕ & ΣΙΑ», όνομα της εταιρείας που αναλαμβάνει να βάλει τέλος σε σχέσεις, ανακοινώνοντας τον χωρισμό στο σπίτι των ενδιαφερομένων. Η Κόρα Καρβούνη επιλέγει αυτόν τον τίτλο γιατί τον θεωρεί πιο κωμικό: «Μου αρέσει η ιδέα ο θεατής να ακούσει ότι υπάρχει εταιρεία που ονομάζεται "Χώρισέ με", οπότε γι' αυτόν με τον Αντώνη Γαλλέο, που έχει κάνει τη μετάφραση, συμφωνήσαμε να πειράξουμε τον τίτλο». Η υπόθεση ακολουθεί έναν άντρα που απευθύνεται στην εταιρεία για να χωρίσει τη σύντροφό του, χωρίς να χρειαστεί να το κάνει ο ίδιος. Όταν, όμως, ο εκπρόσωπος της εταιρείας φτάνει στο σπίτι για να της ανακοινώσει την απόφαση, τα πράγματα παίρνουν απρόβλεπτη τροπή. Κάπως έτσι, ξεκινά ένα γαϊτανάκι από ψέματα, παρεξηγήσεις και απρόοπτα που διαδέχονται το ένα το άλλο...

Όπως ήταν φυσικό, η πρώτη μου ερώτηση απευθύνθηκε στην Κόρα Καρβούνη και τον λόγο που την οδήγησε στη επιλογή του συγκεκριμένου έργου για την πρώτη της σκηνοθεσία: «Το επέλεξα γιατί θέλω να μιλήσω για τον σύγχρονο άνθρωπο μέσα από ένα σύγχρονο έργο, ερωτικό και κωμικό. Γιατί πιστεύω ότι είναι μια περίοδος που ο κόσμος έχει ανάγκη να ψυχαγωγηθεί μέσω της κωμωδίας. Το επιτάσσει η εποχή μας. Και φυσικά το επέλεξα και για το θέμα του, καθώς μιλά για έναν χωρισμό κατ' οίκον». Και συμπληρώνει ο Μιχάλης Συριόπουλος: «Είναι και ένα σχόλιο για το πώς είναι οι σχέσεις αυτή τη στιγμή που κυριαρχούν τα social media και οι εφαρμογές». Μέσω της κωμωδίας άλλωστε τίθενται πολύ σοβαρά ζητήματα. Όπως συμπληρώνει η Κόρα: «Το έργο έχει φοβερό ρυθμό, έχει πολύ καυστικό χιούμορ και ενώ μιλάμε για κάτι πολύ σοβαρό, δεν μιλάμε σοβαροφανώς. Για να αντέξει κανείς και το δράμα και την κωμωδία, πρέπει να τη στήσεις αντιστικτικά».

Επί σκηνής βλέπουμε τη Βάσω Καβαλλιεράτου, τον Μιχάλη Συριόπουλο και τον Στάθη Κόικα, σε ένα πρωτοφανές ερωτικό τρίγωνο, θα μπορούσαμε να πούμε. «Τους γνώριζα χρόνια και τους τρεις, ενώ με τον Μιχάλη και τον Στάθη έχω ξαναδουλέψει μάλιστα. Τους επέλεξα γιατί μου αρέσουν οι προσωπικότητές τους. Πιστεύω πολύ ότι το θέατρο πρέπει να μπολιάζεται από την εκάστοτε προσωπικότητα των ηθοποιών», μου αναφέρει η Κόρα.

​Στη συνέχεια, η συζήτηση στράφηκε προς τους ηθοποιούς και την πρώτη τους επαφή με το κείμενο. Τον λόγο πήρε πρώτα η Βάσω: «Δεν γνώριζα το κείμενο, γνώριζα όμως την Κόρα πάρα πολλά χρόνια και ήθελα πάρα πολύ να συνεργαστούμε, κάτι που δεν είχε συμβεί ποτέ. Όταν μου μίλησε για αυτό το έργο, ήμουν πάρα πολύ σίγουρη και πολύ ενθουσιασμένη. Και όταν μάλιστα μου μίλησε για τον τρόπο που θέλει να το ανεβάσει με καταγοήτευσε αυτή η συνθήκη που είναι ωμή. Ο λόγος που μπήκα σε αυτήν την ιστορία είναι ο τρόπος που μου περιέγραψε ότι θέλει να το κάνει». Στη συνέχεια, ο Μιχάλης αποκάλυψε πως η Κόρα τον πέτυχε σε μια περίεργη φάση αποχής από το θέατρο που έψαχνε να βρει τι θέλει και πώς να πάει παρακάτω. «Επειδή με ξέρει και από τα πλατό, όπου γνωριστήκαμε, αλλά και πίσω από την κάμερα, και με εμπιστεύτηκε, αυτό συντέλεσε στο να δεχτώ. Έπειτα διάβασα και το έργο, με γοήτευσε και αυτό πολύ. Και μετά ήρθαν και οι άνθρωποι που εκτιμώ πολύ. Τον Στάθη τον γνωρίζω επίσης από τα πλατό, τη Βάσω τη γνώρισα τώρα και είναι υπέροχη. Είχα πολλή ανάγκη να μπω στο θέατρο και να περιμένω την ώρα της πρόβας για να πάω να παίξω. Και μου ξανασυμβαίνει μετά από χρόνια. Και μου αρέσει που εμπιστεύομαι το ένστικτό μου». Από την άλλη, ο Στάθης ανέφερε ότι του άρεσε πάρα πολύ το έργο όταν το διάβασε: «Είχα καιρό να ασχοληθώ με κάτι τόσο σύγχρονο και δεν έχω κάνει ποτέ ένα τόσο αμιγώς κωμικό κείμενο. Τουλάχιστον σε αυτόν τον βαθμό, με αυτή τη θερμοκρασία κωμωδίας. Και αυτό με γοητεύει αρκετά. Το ήθελα πολύ». Εννοείται ότι στην απόφασή του έπαιξε ρόλο ότι γνώριζε την Κόρα και ότι είχε χημεία με τον Μιχάλη, ενώ με τη Βάσω τη χτίζει και εκείνος τώρα.

Το σκηνικό

​Σχετικά με το σκηνικό, η Κόρα Καρβούνη εξήγησε πως λόγω της ιδιαίτερης αρχιτεκτονικής του θεάτρου αλλά και της προσωπικής της αποστροφής προς τα αμιγώς ρεαλιστικά σκηνικά, προτίμησε την αφαίρεση. «Εδώ στήνουμε ένα πεδίο μάχης», μου αναφέρει. «Τα φύλα μεταξύ τους μάχονται, ανταγωνίζονται, συναγωνίζονται μεταξύ τους και αυτό αποτυπώνεται στον σκηνικό χώρο, ένα αποδομημένο, παραλληλόγραμμο, υποτυπώδες πεδίο μάχης, ένα ρίνγκ. Αυτό που προσπαθούμε σκηνικά και σωματικά να αποτυπώσουμε είναι αυτή η μάχη».  Και οι τρεις ηθοποιοί βρήκαν ότι το σκηνικό είναι μια πρόκληση για εκείνους. Οι Στάθης σχολίασε πως αυτή η απουσία αντικειμένων και η έλλειψη ενός παραδοσιακού ρεαλιστικού σκηνικού -ενώ το κείμενο περιγράφει αντικείμενα, τραπέζια, φαγητά, που ο θεατής δεν βλέπει- τούς αφήνει πιο εκτεθειμένους και τους τρεις, απογειώνοντας όμως τον πυρήνα του έργου. Και αυτό τους βοηθά να φαίνονται πιο καθαρές οι σχέσεις μεταξύ τους Ο Μιχάλης πρόσθεσε πως, αν και του πήρε μερικές μέρες να κάνει το «κλικ» με τη σκηνοθετική γραμμή της Κόρας, στη συνέχεια έγινε αρκετά ξεκάθαρο αυτό που ζητούσε. Η Βάσω, που πήρε τον λόγο τελευταία, συμφώνησε με τους άλλους δυο, αναφέροντας: «Σίγουρα έχει δυσκολίες το σκηνικό αλλά έχει και κάτι πολύ ωραίο και νομίζω ότι οι μεγάλες αποκαλύψεις θα γίνουν όταν μπει ο κόσμος. Γιατί είμαστε πολύ κοντά στους θεατές. Και παίζεις ουσιαστικά 360 μοίρες. Η Κόρα μας τονίζει συνέχεια "εκεί θα είναι κάποιος, εκεί κάποιος άλλος" και μας έχει δώσει και τη συνθήκη ότι μπορούμε να κοιτάξουμε το κοινό. Οπότε θεωρώ ότι θα γίνουν πολύ ωραία πράγματα όταν ξεκινήσει η παράσταση». Η ατάκα αυτή της Βάσως δίνει στον Μιχάλη την πάσα για να εκφράσει τα παρακάτω: «Έχω την αίσθηση ότι αυτή η συνθήκη θα μας ενώσει όλους μαζί, κάθε βραδιά θα είναι σαν γιορτή». Εδώ μπήκε στην κουβέντα και η σκηνοθέτης για να συμπληρώσει τα λεγόμενα της ομάδας: «Επειδή εγώ είμαι ηθοποιός και ως ηθοποιός σκηνοθετώ και επειδή αγαπώ το θέατρο που πραγματικά θα μου εκθέτει τους ηθοποιούς, γι' αυτό και έχω επιλέξει αυτή τη συνθήκη. Και πιστεύω ότι οι άνθρωποι και οι προσωπικότητές τους είναι πολύ πιο ισχυροί από κάθε "σκηνοθετίτιδα"». 

Το θέμα του έργου: Ο χωρισμός και οι προκλήσεις του

Επειδή το κεντρικό θέμα της παράστασης είναι ο χωρισμός, το ερώτημά μου, λίγο προβοκατόρικο προς τους ηθοποιούς: «Χωρίζετε ή σας χωρίζουν;». Ενώ στην αρχή κανείς δεν φαίνεται πρόθυμος να απαντήσει, τον λόγο παίρνει ο Μιχάλης. «Εγώ θέλω να πω ότι αυτό το τέλος που διακυβεύεται στην παράσταση, εν προκειμένω το τέλος μιας σχέσης, είναι γενικά ένα πολύ δύσκολο κομμάτι. Εμένα ως Μιχάλη στη μέχρι τώρα ζωή μου, μου ήταν πολύ δύσκολο. Φοβόμουν να το πω ευθέως. Μπορεί να οδηγούσα εκεί τα πράγματα, για να το πει ο άλλος άνθρωπος αλλά δεν με θυμάμαι πάντα τα πράγματα να είναι καθαρά. Και πολλές φορές τύχαινε να είναι καθαρό και εγώ να πω το αντίθετο. Δηλαδή με ρωτούσαν "Θες να χωρίσουμε" και ενώ ήθελα, έλεγα "όχι". Να το εννοώ και να είναι ευθύ και να το ζητήσω εγώ, νομίζω πως ήταν σπάνιο έως ανύπαρκτο». Ο Στάθης πάλι σε αυτό το κομμάτι έχει μια άλλη στάση. «Σε αντίθεση με τον Μιχάλη, εγώ τυχαίνει και δεν με έχουν χωρίσει». Δεν μπορώ να σας μεταφέρω τι χαμός έγινε με αυτήν του την ατάκα από τους υπόλοιπους, γεγονός που καθρεφτίζει βέβαια και το όμορφο και χαλαρό κλίμα μεταξύ τους. Ωστόσο ο Μιχάλης δεν πτοείται και συνεχίζει: «Αν και στην παράσταση παίζω έναν ήρωα που δεν μπορεί να χωρίσει, στην πραγματική μου ζωή, όταν βλέπω πράγματα που μπορεί να θέλουν δουλειά -και δεν το λέω πάντα για καλό αυτό- παίρνω την απόφαση να χωρίσω, ώστε να μην περάσει και άλλος καιρός και γίνει πιο δύσκολο. Πολλές φορές μπορεί να έχω κάνει λάθος. Βέβαια στην παρούσα φάση της ζωής μου περνάω πάρα πολύ ωραία. Οπότε νομίζω ότι όταν είσαι πάρα πολύ σίγουρος ή όταν φοβάσαι πάρα πολύ, το κάνεις, χωρίζεις». 

Εδώ είχαμε την παρέμβαση της Βάσως: «Και με αφορμή με αυτό που είπε ο Στάθης, έχω την εντύπωση ότι το θέμα του να αποφασίσεις να χωρίσεις υπεύθυνα -όχι να εξαφανιστείς- είναι και ζήτημα ωριμότητας. Κι εγώ μέχρι μια ηλικία δεν μπορούσα να χωρίσω. Είτε έφευγα σαν "κάφρος" είτε έμενα στη σχέση και ξέφτιζε το πράγμα σε σημείο που έφερνα τον άλλο να μου πει "μήπως πρέπει να χωρίσουμε;" Νομίζω ότι για να χωρίσεις, πρέπει να ξέρεις και εσύ μερικά πράγματα για σένα. Για να μπορέσεις να το αιτιολογήσεις και στον άλλο. Οπότε ο χωρισμός είναι δύσκολο αλλά όσο περνάνε τα χρόνια και οι άνθρωποι κατασταλλάζουμε, όταν πρέπει να γίνει, γίνεται». Και η Κόρα: «Πάντως και η παράσταση με έναν τρόπο σχολιάζει αυτήν την ανωριμότητα της ανάληψης ευθύνης. Και σχολιάζεται σκηνικά. Επειδή οι άνθρωποι για μένα ζουν μέσα σε ένα συναισθηματικό χάος, αυτό προσπαθούμε να το αποτυπώσουμε σκηνικά και σωματικά, με πολύ στοχευμένο τρόπο. Είναι για μένα ο σύγχρονος άνθρωπος ανικανοποίητος. Δεν αναλαμβάνει την ευθύνη των πράξεών του και των επιλογών του και προτιμάει να φεύγει ή να υπεκφεύγει, να ξεφεύγει... Στα social ή με όποιον άλλον τρόπο μπορεί, παρακολουθώντας μέσα από μια κλειδαρότρυπα τους υπόλοιπους».

Παίρνω την πάσα από την Κόρα για να μιλήσουμε για τον ρόλο του Μιχάλη Συριόπουλο, που είναι ο άνθρωπος που προσλαμβάνει ο Στάθης Κόικας ώστε να χωρίσει δι' αντιπροσώπου τη Βάσω Καβαλλιεράτου. Όλοι απορήσαμε πώς αυτό δεν έχει ακόμα υπάρξει ως υπηρεσία ή εφαρμογή. Πάντως επειδή η ομάδα μπήκε στη διαδικασία να το ψάξει, δεν υπάρχει ακόμα. Ιδέα και τροφή για σκέψη λοιπόν για όσους ασχολούνται με αυτά... 

«Δεν ξέρω αν πρέπει να σου προδώσω τον ρόλο μου και την αφετηρία αυτού που κάνει και γιατί. Ωστόσο θέλω να σου πω ότι η εποχή μας πάει κατά εκεί. Πχ το ότι μπορείς να φτιάξεις μια απάντηση μέσω chatgpt για να τη στείλεις σε κάποιον, που ουσιαστικά δεν είναι ακριβώς το τι θέλεις εσύ αλλά έχει αυτή τη μάσκα του σωστού και του τυπικού. Είναι κάτι έμμεσα σε σχέση με εδώ. Ωστόσο νιώθω πως ο συγγραφέας μας έμμεσα και με πολύ χιούμορ και κυνισμό χρησιμοποιεί το κομμάτι του χωρισμού βάζοντας έναν άνθρωπο, τον Ερίκ (που έχει πολλά ονόματα γιατί κάνει κρυφή ζωή). Κάνει αυτή τη δουλειά κρυφά. Κάτι δείχνει και αυτό, καθώς και το γεγονός ότι φορά μαύρα ρούχα. Έχει κάτι σκοτεινό». Και η Βάσω συμπληρώνει: «Συμφωνώ με την Κόρα ότι ο ρόλος του είναι ένα ωραίο σχόλιο για το σήμερα. Υπάρχουν εφαρμογές για να γνωριστείς, για να παντρευτείς, να κάνεις σεξ, να μην κάνεις σεξ, για να βγεις να κοιτάζεσαι... Οπότε έρχεται ένας έξυπνος συγγραφέας και μας λέει ότι υπάρχει και κάτι τέτοιο. Και το βάζει σε μια συνθήκη σχέσεων».

Ωστόσο, το έργο έχει γραφτεί το 2015. Ακόμα δεν βρισκόμασταν τόσο πολύ σε αυτή τη δίνη των εφαρμογών. Όλοι συμφωνούν ότι τον βρίσκουν προφητικό. «Είναι λίγο προφητικό το έργο», μου αναφέρει η Κόρα. «Εγώ το ανακάλυψα μετά τον covid. Μου το είχε δώσει ο μεταφραστής μας, ο Αντώνης ο Γαλλέος και ήταν να ανέβει από άλλο θίασο αλλά διακόπηκε λόγω covid».

Η τελευταία μου ερώτηση απευθύνεται πρωτίστως στον Στάθη και αφορά την ειλικρίνεια. Με αφορμή τον ρόλο του, που δυσκολεύεται να πει αυτό που σκέφτεται, αναρωτιέμαι αν η αλήθεια είναι κάτι τόσο δύσκολο στις μέρες μας. «Πιστεύετε ότι οι σχέσεις μας με τους γύρω μας –όχι μόνο οι ερωτικές- είναι ειλικρινείς;», τους ρωτώ. Ο Στάθης απαντά πρώτος, μιας και ξεκίνησα από εκείνον: «Ο δικός μου χαρακτήρας, ο Αγάθωνας, είναι ένας μεγάλος μπέμπης, ο οποίος έχει καταφέρει πράγματα στη ζωή του και αυτό μεταφράζεται με τα λεφτά και αυτό νομίζω είναι σαν ένας παραμορφωτικός καθρέφτης για κάποιους άντρες -υπάρχουν πολλοί εκεί έξω- που δεν μπορούν να αναλάβουν καμία ευθύνη, μένουν πάντα παιδιά. Μερικές φορές το λέμε και χαμογελάμε, αλλά δεν είναι ωραίο αυτό, το να μην μπορείς να είσαι ειλικρινής, το να κρύβεις πράγματα και αυτό να πληγώνει έναν άλλον άνθρωπο. Οπότε στην πραγματικότητα ο δικός μου χαρακτήρας έχει προσλάβει τον Ερίκ, αλλά το μετανιώνει. Και γι' αυτό γυρίζει στο σπίτι για να το σταματήσει, αλλά δεν έχει τα κότσια να πει την αλήθεια. Έτσι προσπαθεί να το αποφύγει ξανά.

Ως Στάθης όμως, για μένα η ειλικρίνεια είναι ο πυρήνας που μπορεί να κρατηθεί μια σχέση είτε είναι φιλική, είτε είναι ερωτική είτε επαγγελματική. Κάποιες φορές το να λες όλη την αλήθεια σε κάποιον, μπορεί να θεωρηθεί κυνικό. Αυτή η αλήθεια πρέπει να μπολιάζεται με μια ενσυναίσθηση. Μπορεί κάποιος άνθρωπος να μην είναι έτοιμος να ακούσει όλη την αλήθεια, ειδικά αν αυτή είναι σκληρή. Εκεί πρέπει να συναισθάνεσαι τον άνθρωπο που έχεις δίπλα σου και να του λες την αλήθεια, όσο αντέχει».

Η Κόρα εδώ συμπληρώνει: «Ακριβώς επειδή είναι πολύ δύσκολο να ειπωθεί η αλήθεια, για αυτό και στην παράσταση έχει τονιστεί τι προσωπεία χρησιμοποιούν και οι τρεις αυτοί ρόλοι για να αποφύγουν να πουν την αλήθεια. Για παράδειγμα αυτό που είπε ο Στάθης ότι ο Αγάθωνας είναι λίγο μπέμπης, χρησιμοποιούμε αυτό το προσωπείο το είναι ένας ήρωας που τον έχει ταχταρίσει η μαμά. Από την άλλη, η Βάσω, που υποδύεται την Γκαέλ, θα χρησιμοποιήσει τη σαγήνη, τη γατούλα, τη μαμά που μαλώνει για να καταλήξει όπως θα καταλήξει με το τελικό της προσωπείο που είναι το αντράκι. Και σίγουρα ο Ερίκ, που παίζει ο Μιχάλης, είναι αυτό που λέμε Α-male. Υπάρχει σχόλιο γιατί χρησιμοποιούμε προσωπεία που είτε μας τα έδωσαν στο σπίτι μας είτε μας τα έδωσε η κοινωνία για να αποφύγουμε την ειλικρίνεια. Στην παράσταση αυτό το έχουμε ως βαθιά δυσάρεστο γιατί δεν μπορούμε να είμαστε ο εαυτός μας. Και είναι βαθιά κουραστικό και δυσάρεστο να μην είσαι αυτός που γεννήθηκες».

Ο Μιχάλης: «Θεωρώ ότι η αλήθεια και η ειλικρίνεια είναι πάρα πολύ υποκειμενικά πράγματα. Η αντικειμενικότητα αυτών των εννοιών είναι πολύ δύσκολη. Και σε μια σχέση πιστεύοντας ότι είσαι ειλικρινής, μπορεί να πεις κάποιο λευκό ψέμα προκειμένου να μην τραυματίσεις τον άνθρωπό σου. Το λευκό ψέμα όμως εύκολα μπορεί να γίνει κόκκινο και μαύρο και να σου πάει αλλού το πράγμα. Θεωρώ ότι είναι πάρα πολύ δύσκολο να απαντήσω αν είμαι ειλικρινής. Θέλω να πιστεύω ότι είμαι. Και θέλω να πιστεύω ότι η σχέση μου αυτή τη στιγμή βασίζεται στην ειλικρίνεια. Όμως είναι πολύ εύκολα στα λόγια αυτά τα πράγματα. Γιατί η ίδια η ζωή στην πράξη έχει πάρα πολλές αποχρώσεις και ημιτόνια που μπορείς να μπλεχτείς από καλή πρόθεση σε κάτι. Έτσι είναι οι άνθρωποι. Γιατί μπλέκονται οι αλήθειες τους. Αλλά θεωρώ ότι όταν δυο άνθρωποι επιλέγουν να είναι μαζί και χτίζουν τη δική τους αλήθεια, είναι ωραία η αλήθεια τους να είναι μια. Και με τον καιρό να μεταλλάσσονται. Γιατί με τα χρόνια οι άνθρωποι πρέπει να επαναπροσδιορίζονται».

Η Βάσω κλείνει αυτή τη συζήτηση με ένα πολύ αισιόδοξο μήνυμα: «Νομίζω δεν έχω να προσθέσω κάτι, τα είπατε όλα. Αυτό μόνο που έχω να πω είναι ότι είμαστε τέσσερις άνθρωποι εδώ σε αυτή τη δουλειά που μιλάμε για χωρισμούς και ειλικρίνεια που και οι τέσσερις έχουμε σταθερές σχέσεις. Κάτι λέει αυτό».