5 τελευταίες παραστάσεις για τον Αγαπητό Μαλ@κα

Μπορεί κάποιος να είναι και αγαπητός και μαλ@κας ταυτόχρονα; Η απάντηση έρχεται μέσα από την ανατρεπτική θεατρική μεταφορά του έργου «Αγαπητέ Μαλάκα» της Βιρζινί Ντεπάντ, το οποίο αγαπήθηκε από κοινό και κριτικούς. Μετά από μια επιτυχημένη πορεία στη σκηνή του Μικρού Γκλόρια, η παράσταση ετοιμάζεται να ρίξει αυλαία, χαρίζοντας στους θεατές 5 τελευταίες ευκαιρίες να την απολαύσουν στις 12, 13, 19, 26 και 27 Φεβρουαρίου.

Μία σταρ του σινεμά που στα 50 της έρχεται αντιμέτωπη με τη σκληρή πραγματικότητα της showbiz. Ένας δημοφιλής συγγραφέας που κρύβει την ανασφάλειά του στις ουσίες και τις κακοποιητικές ερωτικές σχέσεις. Μία φεμινίστρια influencer που αντλεί όλη της την αυτοπεποίθηση από τους φανατικούς της followers στο Instagram. Τι χωρίζει αλλά, κυρίως, τι ενώνει αυτούς τους τόσο διαφορετικούς ανθρώπους;

© Βασίλης Λιάκος

Γραμμένο το 2022 με αφορμή την έκρηξη του κινήματος #MeToo, το έργο της Ντεπάντ μιλάει αφιλτράριστα και χωρίς ίχνος πολιτικής ορθότητας για πολλά από αυτά που απασχολούν τον σύγχρονο άνθρωπο: τις κακοποιητικές συμπεριφορές και τη σεξουαλική παρενόχληση, τη σκληρότητα της κοινωνίας απέναντι στους ανθρώπους που μεγαλώνουν, την απομόνωση και την αποξένωση πριν αλλά και μετά την πανδημία, την εξάρτηση από τα social media, τα πρότυπα και τα στερεότυπα, τους ρόλους των φύλων, μα πάνω και πέρα απ’ όλα, τον ρόλο των φίλων και της φιλίας, «της μόνης αληθινής σχέσης που συνδέει τους ανθρώπους», όπως λέει και η ίδια η συγγραφέας, τον μόνο δεσμό που μπορεί να κάνει τον άνθρωπο λιγότερο μαλ@κα και τη ζωή περισσότερο υποφερτή. 

© Βασίλης Λιάκος

Με τρεις εξαιρετικούς ηθοποιούς επί σκηνής που καθηλώνουν με τις ερμηνείες τους (Μυρτώ Γκόνη, Εύα Κοτανίδη, Ορέστης Τζιόβας) και την ευρηματική σκηνοθεσία του Σωτήρη Καραμεσίνη που προσαρμόζει την επιστολική μορφή του κειμένου στη σύγχρονη ψηφιακή εποχή, δίνοντας στο κοινό τον ρόλο του ενεργητικού ακροατή και θεατή σε μια συνθήκη δημόσιου chat, η παράσταση «Αγαπητέ Μαλάκα» συνδυάζει τη γλύκα με την πίκρα και το γέλιο με το δάκρυ, προσκαλώντας το κοινό της Θεσσαλονίκης σε ένα ταξίδι ενσυναίσθησης, αποδοχής και συνειδητοποίησης: Είμαστε, τελικά, αληθινοί άνθρωποι;